Πολύ δύσκολα βρίσκουμε πλέον ψωμί με "κανονικό" προζύμι. Πολλοί φούρνοι, που διαφημίζουν ότι φτιάχνουν ψωμί με προζύμι, σε τεράστιο ποσοστό χρησιμοποιούν μαγιά και μια τεχνική που προσομοιάζει αυτή που χρησιμοποιείται στο προζύμι. Σε πολλά σπιτικά ψωμιά το προζύμι πολλές φορές ενισχύεται με λίγη μαγιά, αχρηστεύοντας με αυτό τον τρόπο τις περισσότερες ιδιότητες που δίνει το προζύμι στο ψωμί. 

Το σίγουρο βέβαια είναι ένα: με το προζύμι φτιάχνουμε με διαφορά το πιο νόστιμο, τo πιο υγιεινό και με καλύτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά ψωμί, απ' ότι με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Τι είναι λοιπόν το προζύμι, η μαγιά και τι ιδιότητες δίνουν στο ψωμί;

Λίγη ιστορία
Ο άνθρωπος στην αρχή ξεκίνησε την κατανάλωση άγριων δημητριακών που πρώτα τα έψηνε στη φωτιά. Όταν άρχισε να καλλιεργεί την γη, τα δημητριακά έγιναν η βασική τροφή, κυρίως σε μορφή χυλού. 

Η μέθοδος εξελίχθηκε στην Αίγυπτο, όπου υπάρχουν οι πρώτες αποδείξεις ότι ψήνονταν σε φούρνους ζυμάρια, τα οποία όμως δεν ήταν φουσκωμένα, όπως περίπου το σκέτο καλαμποκίσιο ψωμί που φτιάχνεται παραδοσιακά στην Ήπειρο. Η Αίγυπτος ήταν το μέρος όπου λειτούργησαν οι πρώτοι επαγγελματικοί φούρνοι ψωμιού, οι οποίοι ήταν ικανοί να παράγουν τεράστιες, για την εποχή, ποσότητες.

Η πιο κοινώς αποδεκτή θεωρία για την ανακάλυψη του προζυμιού είναι πως ζυμάρι που έμεινε λίγες μέρες σε συνθήκες αυξημένης υγρασίας και θερμοκρασίας (όπως στον πάτο ενός κλειστού πιθαριού) χωρίς να το ψήσουν, διογκώθηκε και έτσι έγινε το πρώτο "φουσκωτό" ψωμί.
Η παραγωγή ψωμιού εξελίχθηκε πολύ από τότε, αλλά χρειάστηκε να περάσουν αρκετές χιλιάδες χρόνια όταν ο Louis Pasteur στα μέσα του 19ο αιώνα κοίταξε με το μικροσκόπιο και αναγνώρισε μικροοργανισμούς να φουσκώνουν ένα ζυμάρι, που προοριζόταν για να γίνει ψωμί.

Το προζύμι
Προζύμι, παραδοσιακά στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες τις Ευρώπης, ήταν ένα κομμάτι άψητο ζυμάρι από το ψωμί της προηγούμενης ημέρας, το οποίο χρησιμοποιούνταν για να φουσκώσει το ψωμί της επόμενης ημέρας. Αν φτιάξουμε όμως ψωμί με μαγιά και κρατήσουμε ένα κομμάτι ζυμάρι για την επόμενη μέρα, αυτό δεν είναι προζύμι. Η λέξη προζύμι δεν είναι αρκετή για να προσδιορίσει ακριβώς τι είναι το προζύμι και γι' αυτό τον λόγο η επιγραφή "προζυμένιο" βρίσκεται σε πολλά προϊόντα που καμία σχέση δεν έχουν με το προζύμι.

Το προζύμι είναι μια συμβιωτική καλλιέργεια μικροοργανισμών που τρέφεται (ή ζυμώνεται) κυρίως με αλεύρι και νερό. Οι κυριότεροι μικροοργανισμοί που βρίσκονται σε ένα κλασσικό προζύμι για ψωμί ανήκουν στις εξής οικογένειες

• Saccharomyces
• Lactic acid bacteria
• Acetic acid bacteria

O σακχαρομύκητας είναι κυρίως υπεύθυνος για την παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα (CO2) και αιθανόλης (αλκοόλ), του αερίου που διογκώνει το ψωμί, και τα βακτήρια είναι υπεύθυνα για την παραγωγή των αντίστοιχων οξέων, που δίνουν την χαρακτηριστική όξινη γεύση. Κατά την ζύμωση δηλαδή, οι μικροοργανισμοί - το προζύμι - τρώνε τα συστατικά του αλευριού και παράγουν σαν βασικά προϊόντα της ζύμωσης CO2 και διάφορα οξέα. Υπάρχουν και άλλοι μικροοργανισμοί σε μικρότερους πληθυσμούς στο προζύμι, αλλά οι κυρίαρχοι και αυτοί που μας ενδιαφέρουν λόγω προϊόντων και υποπροϊόντων της ζύμωσης τους, είναι οι παραπάνω.

Η μαγιά

Η μαγιά είναι ένα μόνο είδος μικροοργανισμού, ένας σακχαρομύκητας. Συγκεκριμένα, η επιστημονική ονομασία του είδους της μαγιάς είναι Saccharomyces cerevisiae. Είναι ακριβώς ο ίδιος μικροοργανισμός που χρησιμοποιείται και στην παραγωγή των περισσοτέρων ειδών μπύρας. Η μαγιά που έμενε μετά την ζύμωση της μπύρας δινόταν σε φούρνους που ήταν κοντά στο ζυθοποιείο για να χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή ψωμιού. Αυτός ήταν και ο λόγος που αρχικά διαδόθηκε. Η μαγιά όπως και όλοι οι σακχαρομύκητες παράγει κυρίως CO2 και αιθυλική αλκοόλη.

Δείτε περισσότερα: Μαγιά μπύρας - Ευεργετικές Ιδιότητες. 

Διαφορές
Οι βασικές διαφορές μεταξύ του προζυμιού και της μαγιάς είναι:

• η μαγιά περιέχει έναν συγκεκριμένο μικροοργανισμό, ενώ το προζύμι περιέχει πολλά είδη μικροοργανισμών, μοναδικά για την κάθε περιοχή 
• η μαγιά είναι εύκολη στην χρήση με πάντα προβλέψιμο αποτέλεσμα, ενώ το προζύμι χρειάζεται προετοιμασία και φροντίδα ώστε το αποτέλεσμα να είναι πάντα προβλέψιμο 
• ο χρόνος που χρειάζεται το προζύμι για να ζυμώσει το ψωμί είναι συνήθως μεγαλύτερος από τον χρόνο που χρειάζεται η μαγιά 
• το προζύμι δίνει ανώτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά στο ψωμί από τη μαγιά, κυρίως λόγω των προϊόντων και υποπροϊόντων της ζύμωσης των βακτηρίων 
• η μαγιά δίνει πάντα ομοιόμορφο γευστικά αποτέλεσμα, ενώ το προζύμι δίνει ψωμί με διαφορετικά χαρακτηριστικά, ακόμη και ανάλογα με την περιοχή του κόσμου όπου χρησιμοποιείται 
• το προζύμι αναπτύσσεται καλύτερα σε όξινα ζυμάρια, ενώ η μαγιά αναπτύσσεται σε ουδέτερα ή λίγο αλκαλικά ζυμάρια 
• η διάρκεια ζωής ενός ψωμιού με προζύμι είναι πολύ μεγαλύτερη απο ένα ψωμί με μαγιά, κυρίως λόγω των οξέων τα οποία δυσκολεύουν τους ανεπιθύμητους οργανισμούς 

Ψωμί και υγεία
Η ζύμωση του ζυμαριού με προζύμι του δίνει, εκτός από φανταστική γεύση και μυρωδιά, κάποιες ιδιότητες που δεν έχει το ψωμί με μαγιά. Tα έξτρα χαρακτηριστικά τα δίνουν κυρίως τα υποπροϊόντα της ζύμωσης των βακτηρίων. Υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα στα ψωμιά με προζύμι, θα αναφερθούν μερικά που έχουν ενδιαφέρον και έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά.

- Λόγω των πρωτεολυτικών ενζύμων που εκκρίνουν τα βακτήρια του προζυμιού, υδρολύεται ένα μεγάλο μέρος της γλουτένης που περιέχεται στο ψωμί, με αποτέλεσμα το ψωμί που ζυμώνεται με προζύμι μπορεί να καταναλώνεται άφοβα από τους περισσότερους ανθρώπους με δυσανεξία στην γλουτένη (κοιλιοκάκη).

- Κατά την κατανάλωση ψωμιού με προζύμι, το σάκχαρο στο αίμα ανεβαίνει πολύ πιο ομαλά και σε χαμηλότερα επίπεδα απ' ότι με το ψωμί με μαγιά, κυρίως λόγω των οξέων που παράγονται στην ζύμωση. Αυτή η επίδραση κρατάει για αρκετές ώρες μετά την κατανάλωση του ψωμιού, μικρορυθμίζοντας τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Αν και το θέμα είναι πολυπαραγοντικό, ο γλυκαιμικός δείκτης των ψωμιών με προζύμι είναι σε γενικές γραμμές πολύ χαμηλότερος αντίστοιχων ψωμιών που έχουν ζυμωθεί μόνο με μαγιά. Ένας άνθρωπος με διαβήτη μπορεί πολύ πιο εύκολα να ενσωματώσει στην διατροφή του ψωμί που έχει ζυμωθεί με προζύμι.

- Η απορρόφηση απαραίτητων θρεπτικών συστατικών, όπως το ασβέστιο, ο σίδηρος, ο ψευδάργυρος και το μαγνήσιο, είναι πολύ μεγαλύτερη όταν η διατροφή περιλαμβάνει ψωμί που έχει ζυμωθεί με προζύμι, από ότι ψωμί που έχει ζυμωθεί με μαγιά. Αυτό συμβαίνει λόγω της διάσπασης του φυτικού οξέως (phytic acid) από τα ένζυμα φυτάσες (phytase) που παράγονται κατά την ζύμωση του ζυμαριού με προζύμι. Το φυτικό οξύ περιέχεται κυρίως στον φλοιό των δημητριακών, συναντάται δηλαδή σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες στα αλεύρια ολικής άλεσης, το οποίο μέσω της ικανότητάς του να δημιουργεί σύμπλοκα με ανόργανα στοιχεία, εμποδίζει τον ανθρώπινο οργανισμό να τα απορροφήσει. Επομένως, η βιοδιαθεσιμότητα των ανόργανων στοιχείων είναι υψηλότερη στο προζυμένιο ψωμί σε σύγκριση με το ψωμί που ζυμώνεται μόνο με μαγιά.

Ας ξαναπώ αυτό που είπα στην αρχή, "με το προζύμι φτιάχνουμε με διαφορά το πιο νόστιμο, το πιο υγιεινό και με καλύτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, ψωμί απ' ότι με οποιοδήποτε άλλο τρόπο".

Δείτε ακόμη: Τι είναι και πως "πιάνουν" προζύμι.

Το εκπληκτικό: Πώς θα ξεκινήσετε το ‘άγριο’ προζύμι!

και: Ολόκληρο εργαστήρι σε μια μπουκιά ΨΩΜΙ.

Ο άρτος (ψωμί) και είδη άρτου αρχαίας και σύγχρονης Ελλάδος!

Πηγή: prozymi.blogspot.gr

Μέρος 1ο για την παρασκευή φέτας
Αφού αγοράσουμε η βρούμε γάλα από κάποιον γνωστό κατά προτίμηση πρόβειο ή γιδίσιο είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε. Εννοείτε ότι το γάλα είναι φρέσκο, ακόμα ζεστό από το άρμεγμα η παγωμένο από την προηγούμενη μέρα. Η αναλογία πρόβειου η γιδίσιου κυμαίνεται από το πιο μπορούμε να προμηθευτούμε πιο εύκολα. Το πρόβειο γάλα επειδή έχει περισσότερα λιπαρά θα δώσει περισσότερο τυρί αλλά θα γίνει πιο μαλακό. To γιδίσιο γάλα δίνει λιγότερο τυρί και γίνεται πιο σκληρό. Η σωστή αναλογία για την παραδοσιακή ελληνική φέτα είναι περίπου 70% πρόβειο με 30% γιδίσιο γάλα.

Ξεκινώντας πρέπει πρώτα να σουρώσουμε το γάλα μας με ένα ύφασμα π.χ. μέσα από ένα μαξιλάρι για να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχει ξένα σώματα (τρίχες ή μαυράδια). Μετά πρέπει να το παστεριώσουμε, για να σκοτώσουμε τυχών μικροοργανισμούς ή μικρόβια. Το βάζουμε λοιπόν στο καζάνι μας και το ζεσταίνουμε μέχρι τους 65 βαθμούς κελσίου για δέκα λεπτά (θερμοκρασία αποστείρωσης). Αν δεν είμαστε βέβαιοι για την προέλευση του γάλατος καλύτερα θα ήταν να το παστεριώσουμε στους 90 βαθμούς κελσίου αλλά αυτό θα μας πάρει περισσότερο χρόνο για να το ζεστάνουμε και να το κρυώσουμε. Οι παλιοί βοσκοί που έφτιαχναν δικό τους τυρί και ήξεραν ότι τα ζώα τους δεν είναι άρρωστα και το γάλα τους ήταν της ημέρας, το έπηζαν κατευθείαν χωρίς παστερίωση. Για την όλη διαδικασία πρέπει για να είμαστε σίγουροι για την θερμοκρασία και να έχουμε ένα μαγειρικό αδιάβροχο θερμόμετρο.

Αφού φτάσουμε τους 65 βαθμούς κελσίου, κρατάμε λίγα κιλά αποστειρωμένο γάλα για την διαδικασία της μυζήθρας αργότερα, κλείνουμε την φωτιά και περιμένουμε να κρυώσει το γάλα μέχρι τους 35 βαθμούς κελσίου. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε αυτό ώστε να μην είναι ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Είμαστε πλέον έτοιμοι για να ρίξουμε την μαγιά μας την οποία έχουμε αραιώσει και ανακατεύσει σε ένα κυπελάκι με νερό. Εννοείται ότι μαγιά έχουμε αγοράσει έτοιμη και προσέχουμε την αναλογία σύμφωνα με τα κιλά γάλατος που έχουμε. Βέβαια αν είμαστε μερακλήδες μπορούμε να έχουμε δική μας μαγιά ξεραμένη που μας έχει δώσει κάποιος ή την έχουμε φτιάξει εμείς.{Η φυσική μαγιά γίνεται από ένα μικρό αρνάκι ή κατσικάκι που βυζαίνει ακόμα. Όταν το σφάξουμε, παίρνουμε το στομάχι του που είναι γεμάτο γάλα, ρίχνουμε μέσα αλάτι, του δένουμε κόμπο τον οισοφάγο και την αρχή του λεπτού εντέρου και το κρεμάμε στον ήλιο μέχρι που να ξεραθεί.} Κάποιοι χρησιμοποιούνε μισή-μισή μαγιά για πιο πικάντικη γεύση. Ρίχνουμε λοιπόν την διαλυμένη μαγιά μας μέσα στο γάλα μας που όπως είπαμε είναι στους 35 βαθμούς κελσίου.

 

Ανακατεύουμε μετά το γάλα μας για να πάει παντού η μαγιά μας και μετά περιμένουμε γύρω στα 45 λεπτά για να πήξει. Προσοχή δεν ανακατεύουμε ξανά μέχρι να πήξει το γάλα μας. Το φρέσκο τυρί μας είναι πλέον έτοιμο.

 

Μετά βάζουμε το τυρί μας σε ειδικά δοχεία που υπάρχουν για να στραγγίξει. Αν δεν έχουμε το βάζουμε σε κλασικά σουρωτήρια με μικρές τρύπες. Όταν κρυώσει μπορούμε να αρχίσουμε να αλατίζουμε με μια μικρή ποσότητα αλατιού. Η διαδικασία αλατίσματος πρέπει να συνεχιστεί γύρω στις 5 με 7 ημέρες μετά ώσπου το τυρί μας να στραγγίξει καλά και να σκληρύνει.

 

Τέλος αποθηκεύουμε το τυρί μας σε δοχεία, βαρέλι ή τενεκέ και προσθέσουμε νερό με διαλυμένο αλάτι (άλμη) μέχρι να σκεπαστεί το τυρί μας, για να διατηρηθεί και να ωριμάσει. Η άλμη φτιάχτεται με αναλογία 7% αλατιού και το υπόλοιπο νερό. Για άρωμα μπορούμε να προσθέσουμε μερικά κλωναράκια θρούμπι ή δεντρολίβανο. Η θερμοκρασία αποθήκευσης πρέπει να είναι δροσερή και σταθερή. Η φυσιολογική διαδικασία ωρίμανσης κρατάει περίπου 3 μήνες αλλά αν βιαζόμαστε μπορούμε να το καταναλώσουμε νωρίτερα. Εξάλλου και το φρέσκο τυρί είναι απολαυστικότατο.

Μέρος 2ο για την παρασκευή ανθότυρου και μυζήθρας

Το γάλα που στράγγισε από την παραγωγή του τυριού μας (κοινώς τυρόγαλα) μπορούσε να το χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε και μυζήθρα.

Το ξαναζεσταίνουμε αυτή τη φορά και στους 60 βαθμούς, ρίχνουμε λίγα κιλά αποστειρωμένο γάλα που είχαμε κρατήσει από πριν και συνεχίζουμε το ζέσταμα μέχρι τους 80 βαθμούς κελσίου και ταυτόχρονα σουρώνουμε με σουρωτήρι το τυρί που ανεβαίνει στην επιφάνεια και το βάζουμε σε τσαντίλα να στραγγίσει. Αυτό είναι το ανθότυρο και θα γίνει η μυζήθρα μας βέβαια αφού αλατιστεί και ξεραθεί.

Την μυζήθρα που θέλουμε για ξερή την αλατίζουμε και την τοποθετούμε σε σκιερό αλλά καλά αεριζόμενο προστατευμένο μέρος με ένα τούλι, μέχρι να στραγγίσει και να μην βγάζει άλλα υγρά. Οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες είναι ιδανικές για να έχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε αρκετά γρήγορα. Ανάλογα με τον όγκο που έχουμε δώσει στις μυζήθρες μας και την θερμοκρασία της εποχής, το διάστημα ξήρανσης ποικίλει από 2-4 εβδομάδες.

Δείτε ακόμη: Φτιάχνω φρέσκο τυρί απλά και γρήγορα!

Φτιάχνω πανεύκολα κασέρι με λεμόνι!
Στην ενότητά μας "φτιάχνω μόνος - τρόφιμα", θα βρείτε αρκετές ακόμη λύσεις, συνταγές και πρωτότυπες ιδέες!!

Πηγή: www.ftiaxno.gr

Συζούμε, αλλά μπορεί να μας σκοτώσει
Η μυκητίαση είναι μια ιατρική κατάσταση του 21ου αιώνα που επηρεάζει περίπου το 1/3 του συνολικού πληθυσμού όλων των δυτικών βιομηχανοποιημένων χωρών. Η νόσος παρουσιάζεται με μια γενικευμένη μυκητιασική λοίμωξη που παράγεται από τον μικροοργανισμό που κάποτε ήταν γνωστός σαν Monilia Albicans αλλά τώρα αποκαλείται Candida Albicans. Ο μικροοργανισμός αυτός προκαλεί ένα σύνδρομο, με όχι σαφώς αφοριζόμενα χαρακτηριστικά - μια σειρά χρόνιων διαταραχών που γενικά επηρεάζουν τα εννέα διαφορετικά συστήματα του σώματος: το πεπτικό, το νευρικό, το καρδιαγγειακό, το λεμφικό, το αναπνευστικό, το αναπαραγωγικό, το ουροποιητικό, το ενδοκρινικό και μυοσκελετικό, αλλά ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ!!. 

Η Candida Albicans είναι ένας μύκητας που υπάρχει στους περισσότερους από εμάς, ο οποίος φυσιολογικά ελέγχεται από το ανοσολογικό μας σύστημα και από την βακτηριακή χλωρίδα που υπάρχει στο έντερο. Όταν όμως λαμβάνει χώρα μια οικολογική αλλαγή στο εσωτερικό περιβάλλον, μειώνονται τα βακτήρια που βοηθούν στη μείωση του μύκητα, και μειώνεται η ανοσολογική αντίδραση αυτή. Τότε ο μύκητας αρχίζει να αυξάνει μέσα στο σώμα, ειδικά στο παχύ έντερο. Οι αποικίες αυτές του μύκητα απελευθερώνουν ισχυρές χημικές ουσίες (τοξίνες) οι οποίες μπορεί να απορροφηθούν στην κυκλοφορία του αίματος, προκαλώντας μια πλειάδα συμπτωμάτων, όπως είναι οι έντονες μυκητιασικές κράμπες στις γυναίκες και στα παιδιά. Η υπερανάπτυξη της Candida σε κατά τόπους περιοχές προκαλεί άλλες εμφανείς, υποτροπιάζουσες και επίμονες λοιμώξεις, όπως είναι η Καντιντιασική Κολπίτιδα και οι μυκητιάσεις του στόματος. Τα προβλήματα αυτά συχνά είναι προάγγελοι της έναρξης πιο βαθιών και πιο επικίνδυνων εσωτερικών λοιμώξεων. Έτσι, υπάρχει μια πλειάδα συμπτωμάτων και σημείων που προκαλούν τις διαταραχές που οφείλονται στην Candida και που αναφέρονται όλες μαζί σαν «Καντιδίαση». 
Δείτε: 

Όλες οι ασθένειες προέρχονται από το έντερο. Ιπποκράτης (460-370 π.κ.χ.)
Οι γιατροί που ασχολούνται με την έρευνα της Candida, υποψιάζονται ότι είναι ένας μικροοργανισμός που μπορεί να επιπλέξει το σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας (AIDS), συμβάλλει στον πρώιμο θάνατο σε διάφορες μορφές καρκίνου, προκαλεί στειρότητα σε μερικές γυναίκες, και μπορεί να επιπλέξει και άλλες ιατρικές καταστάσεις όπως είναι η κατά πλάκας σκλήρυνση, η μυασθένεια Gravis, η σχιζοφρένεια και η αρθρίτιδα. Σε σπάνιες περιπτώσεις η υπερανάπτυξη του μύκητα μπορεί να καταλήξει σε πνευμονία, μηνιγγίτιδα, και παρόμοιες καταστάσεις.
Η Candida είναι ένας μικροοργανισμός που φυσιολογικά ζει τρώγοντας νεκρό ιστό - ένα σαπρόφυτο - και αποφεύγοντας τα ζώντα υλικά. Όταν καταναλώνετε ποσότητες ζωικής πρωτεΐνης οι οποίες είναι γεμάτες με αντιβιοτικά ή όταν σας χορηγούνται διάφορα αντιβιοτικά από τον ιατρό ή τον φαρμακοποιό για τη θεραπεία βακτηριακών λοιμώξεων, τα φάρμακα αυτά που εισέρχονται για πρώτη φορά στον οργανισμό μεταβάλλουν τον σαπροφυτικό οργανισμό, σε παθογόνο. 

Δείτε πως καταναλώνουμε αντιβιώσεις, ίσως και σε καθημερινή βάση, χωρίς καν να το υποψιαζόμαστε: Ξετρυπώστε την «κρυμμένη» αντιβίωση!

Τρώμε κρέας «ντοπαρισμένο» με Αντιβιοτικά - (Έρευνα Πανεπιστημίου Ιωαννίνων).

Αλλά ακόμη και τα συνταγογραφούμενα δεν λειτουργούν σιγά - σιγά:
Τα αντιβιοτικά δεν είναι σε θέση πλέον να αντιμετωπίσουν τις ασθένειες.

Δείτε επίσης πόσο εσφαλμένη και άρα βλαβερή, είναι η τακτική των αντιβιώσεων για τον ανθρώπινο οργανισμό: Η μεγάλη απάτη του παγκοσμιο-ποιημένου διατροφικού κώδικα (Codex Alimentarius), για καθολικό πόλεμο ενάντια σε όλα τα μικρόβια.

Ένας παθογόνος μικροοργανισμός μπορεί να ζήσει και να μεγαλώσει με τους ζώντες ιστούς στο σώμα, και μπορεί να προκαλέσει λοίμωξη ή νόσηση. Η λήψη κορτιζόνης, αντισυλληπτικών ή άλλων παραγώγων στεροειδών ουσιών προκαλεί ορμονική ανισορροπία στο σώμα σας. Και στην περίπτωση αυτή, μπορούμε να έχουμε αλλαγές της κατάστασης του μύκητα, έτσι ώστε να αρχίσει το καντιντισιακό σύνδρομο.
Όλοι μας σχεδόν στις δυτικές βιομηχανοποιημένες κοινωνίες είμαστε ευαίσθητοι στο να νοσήσουμε με Candida. Και για να το πούμε απλά, όταν αρχίζουν να παρουσιάζονται τα συμπτώματα σε ένα άτομο που έχει μολυνθεί, αυτό σημαίνει ότι το ανοσολογικό του/της σύστημα έχει τελικά υποκύψει στις μη φυσιολογικές επιδράσεις της σύγχρονης ζωής. Από τη στιγμή που η Candida albicans υπάρχει παρούσα σε όλο τον κόσμο, σε οποιαδήποτε στιγμή που το ανοσολογικό σύστημα του ατόμου θα εξασθενήσει, τότε υπάρχει υπέρ-αποικισμός του μύκητα.
Επιπλέον, η Candida Αlbicans αυξάνει σιγά-σιγά την ολική επιφάνεια διάχυσης πάνω στους ιστούς, αφού βέβαια μετατραπεί σε παθογόνο. Στοιχεία της ζωής μας που μπορεί να βοηθήσουν στην υπερανάπτυξη του μύκητα, δεν συμπεριλαμβάνουν μόνο τα αντισυλληπτικά που αναφέρθηκαν και πιο πάνω, αλλά και την χορήγηση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων που περιέχουν κορτιζόνη, τις πολλαπλές εγκυμοσύνες, τα φαγητά που έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε μύκητες (τυρί, ροκφόρ) ή υγρασία, όπως είναι το ψωμί, η μαγιά της μπύρας, η μπύρα και τα μανιτάρια καθώς και μια δίαιτα με πολλούς υδατάνθρακες ή με πολύ ζάχαρη. Ο αυξημένος αριθμός αντιγόνων και τοξινών καταλαμβάνουν τα κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος, και η ανοσολογική μας δύναμη ελαττώνεται. Ένα αντιγόνο είναι οποιαδήποτε ουσία που το σώμα θεωρεί σαν ξένη, ή δυνητικά επικίνδυνη. Το σώμα παράγει ένα αντίσωμα απέναντι στο αντιγόνο αυτό, ή κάποια άλλη αντίδραση άμυνας. Οι τοξίνες που απορροφούνται ή μια υπερφόρτωση σε αντιγόνα μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα της άμυνάς μας, και να επιφέρει σοβαρά συμπτώματα νόσησης, και - σε βαριά άρρωστους ασθενείς - μπορεί να καταλήξει σε γενικευμένη σηψαιμία από Candida (δηλητηρίαση του αίματος), και πιθανώς θάνατο. 

Υπάρχει μια ομάδα λευκών αιμοσφαιρίων (λεμφοκύτταρα) τα οποία αποκαλούνται «suppressor cells» που εμποδίζει την ανοσολογική αντίδραση στους δικούς μας ιστούς. Με άλλα λόγια, έχουμε τη δυνατότητα να προκαλέσουμε μια ανοσολογική επίθεση του δικού μας οργανισμού απέναντι στα δικά μας όργανα. Για να μη γίνει αυτό υπάρχουν λεμφοκύτταρα που εμποδίζουν μια τέτοια βλαπτική επίδραση. Στις αυτοάνοσες νόσους όπως είναι ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η ρευματοειδής αρθρίτις, η μυασθένεια, κατά πλάκας σκλήρυνση, νόσος του Hashimoto (θυρεοειδίτις), ορισμένες αιμολυτικές αναιμίες και άλλες πιο σπάνιες καταστάσεις, τόσο οι κλινικές όσο και οι εργαστηριακές μελέτες δείχνουν ότι η Candida Αlbicans επηρεάζει τα κύτταρα του ανοσολογικού συστήματος, εμποδίζοντας στην πραγματικότητα την δράση τους αυτή, δηλαδή του να εμποδίζουν την επίθεση του ανοσολογικού μας συστήματος στα όργανά μας. Η μόλυνση με μύκητα μπορεί να μειώσει το ποσοστό των φυσικών suppressor cells στα υγρά των ιστών και στο αίμα, το οποίο μπορεί να πέσει από 15%, αλλά και να φτάσει έως 1%. Αυτό σημαίνει, ότι ο μύκητας μπορεί να μειώσει το ποσοστό των suppressor cells στο 1%, δηλαδή μπορεί να εξαλείψει το 99% των κυττάρων αυτών από το σώμα μας. Όταν γίνει σωστή θεραπεία για την Candida, το ποσοστό των κυττάρων αυτών (suppressor cells) αυξάνεται και φτάνει στο φυσιολογικό, και τα συμπτώματα τείνουν να εξαφανιστούν. 

Όταν η Candida Αlbicans επηρεάσει το έντερο, και προκαλέσει φλεγμονή του, μπορεί να γίνει η διάγνωση της νόσου του Crohnn. Όταν έχουμε αιμορραγίες από τη μήτρα, ή ενδιάμεσα στην περίοδο, ή πριν τη περίοδο, ή στη μέση του κύκλου, ή σε όλη τη διάρκεια του κύκλου, ή αυξημένη περίοδο, η συνήθης θεραπεία είναι η χορήγηση ορμονών (ή και μερικές φορές αντιβιοτικών). Μια τέτοια θεραπεία μπορεί να επιδεινώσει το πρόβλημα της γυναίκας, εάν η πραγματική αιτία είναι η υπερανάπτυξη της Candida. Συνεπώς, ένας αριθμός διαφορετικών ασθενειών που έχουν ονομαστεί «τοπικές» νόσοι μπορεί στην πραγματικότητα να προέρχονταν από μια κοινή, γενικευμένη αιτία - την Πολυσυστηματική Χρονία Καντιδίαση (Polysystemic Chronic Candidiasis - PSCC).. Η επανάκτηση της λειτουργίας του ανοσολογικού αμυντικού συστήματος, η αναστροφή των δράσεων των τοξινών που προέρχονται από τη Candida, και η επανόρθωση των τροφικών ανωμαλιών, συνήθως χρειάζονται 8 έως 16 μήνες. Ορισμένοι ασθενείς έχουν πάρει θεραπεία μέχρι και 3 χρόνια ή και περισσότερο, για να «βελτιωθούν», εάν είναι πολύ άρρωστοι, ή εάν δεν έχουν κάνει σωστά τα θεραπευτικά τους προγράμματα. Τα κυριότερα συμπτώματα που συνήθως βελτιώνονται γρήγορα είναι οι κεφαλαλγίες, η διάρροια, η δυσκοιλιότητα, η κολπίτιδα, οι συναισθηματικές και συμπεριφορικές διαταραχές, τα δερματικά προβλήματα, ο γενικευμένος κνησμός, και διάφορες άλλες καταστάσεις. Λαμβανομένου υπόψιν ότι το καντιντισιακό σύνδρομο συχνά έχει εγκατασταθεί πολύ σταθερά στον ασθενή πριν γίνει αναγνωρίσιμο, οι θεραπευτικές προσπάθειες θα πρέπει να συνεχίζονται για όσο χρόνο χρειάζεται, ώστε να διορθωθούν τα προβλήματα που βρίσκονται από κάτω, και για να προληφθεί η υποτροπή της καντιντιασικής νόσησης. 

Υπάρχουν τόσες νόσοι που ταλανίζουν τον ανθρώπινο πληθυσμό, όπως είναι ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, ο έρπης, το AIDS και τόσα άλλα προβλήματα, που το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι μια άλλη νόσος που επεκτείνεται σε ρυθμούς επιδημίας. Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον λόγω του ότι σχεδόν το κάθε άτομο στον κόσμο δείχνει κάποια μικρή επιπλοκή από τη νόσο αυτή, αλλά μεγάλοι αριθμοί ανθρώπων δείχνουν σημεία και συμπτώματα του ότι το ανοσολογικό τους σύστημα λειτουργεί σε παρά πολύ χαμηλά επίπεδα υγείας. Περίπου το 30% όλων των ατόμων σ' όλο τον κόσμο επάνω από την ηλικία των 12 - κυρίως θήλεις - υποφέρουν από ασθένειες που σχετίζονται με τις μυκητιάσεις από τον μύκητα Candida Αlbicans.
Μερικά από τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα συμπτώματα και σημεία της εισβολής της Candida - που είναι ένας πολύ κοινός μύκητας του εντέρου που έχει ξεφύγει από την ισορροπία - συμπεριλαμβάνουν: κολπίτις, φαγούρα στα γεννητικά όργανα, κυστίτις, διαταραχές περιόδου, προεμμηνορυσιακό σύνδρομο, σεξουαλικές διαταραχές, μειωμένη λίμπιντο, στειρότητα - υπογονιμότητα, κεφαλαλγίες, δυσκολίες στην κίνηση των αρθρώσεων, αρθρίτις, δυσπεψία, αέρια στο έντερο, ναυτία, φούσκωμα, κοιλιακός πόνος, διάρροια, δυσκοιλιότητα, αίσθημα ζάλης, κόπωση, υπνηλία, λευκό επίχρισμα στη γλώσσα, αλλεργίες και άλλα εξανθήματα του δέρματος, θόλωση της όρασης, φαγούρα στον πρωκτό, ανεπαρκής απορρόφηση τροφών, δυσανεξίες στις τροφές, στο μη καθαρό νερό, στο κάπνισμα, επίσης μπορεί να παρουσιαστεί σύνδρομο ευερεθίστου εντέρου, αυτισμός, στο ίδιο άτομο ή στο παιδί του, ελάττωση της λειτουργίας του εγκεφάλου, άγχος, κατάθλιψη, και άλλες συναισθηματικές διαταραχές, άσθμα και άλλες διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος και πολλές άλλες ανωμαλίες της ανθρώπινης φυσιολογίας. 

Εάν δεν θεραπευτεί, η Candida Αlbicans μπορεί να διαταράξει έντονα την ισορροπία του ανθρώπινου συστήματος. Η διαταραχή αυτή της ισορροπίας είναι τόσο έντονη που τα θύματα μπορεί να γίνουν εύκολη λεία για πολλές άλλες πιο βαριές καταστάσεις όπως είναι το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας, η κατά πλάκας σκλήρυνση, η ρευματοειδής αρθρίτις, η μυασθένεια Gravis, η κολίτιδα, η περιοχική ειλεϊτιδα, και πιθανώς ο θάνατος από σηψαιμία από Candida. Παρόλα αυτά, η διάγνωση είναι σχετικά εύκολη. Μέχρι τώρα η οργανωμένη ιατρική έχει αγνοήσει σε ένα μεγάλο βαθμό μια τέτοια διάγνωση και θεραπεία. 

Γιατί δεν δίνουμε θεραπεία; 
Απλώς επειδή η ορθόδοξη ιατρική που εξασκείται κυρίως στον κόσμο προέρχεται από ανεπαρκή πληροφόρηση για αυτόν τον μύκητα ο οποίος επιτίθεται συστηματικά στο σώμα. Επίσης, είναι εύκολο όταν ο γιατρός δεν μπορεί να βρει κάποιους αναγνωρίσιμους λόγους για την επιμονή της νόσησης του ασθενούς, να πάει σε μια διάγνωση ψυχοσωματικής κατάστασης. Οι ασθενείς που υποφέρουν από Candida συνεχίζουν να υποφέρουν επειδή έχουν δημοσιευθεί λίγα πράγματα για την κατάσταση αυτή ή έχει γίνει λίγη συζήτηση, εκτός ανάμεσα στους γιατρούς που ειδικεύονται στην διάγνωση και θεραπεία της.
Τον Νοέμβριο του 1985 η Αμερικανική Ακαδημία Αλλεργίας και Ανοσολογίας (American Academy of Allergy and Immunology - AAAI) έδωσε στο πρόβλημα της Candida μια επικεφαλίδα: «σύνδρομο υπερευαισθησίας από Candida» - (Candidiasis Hypersensitivity Syndrome). Σχεδόν μια δεκαετία πιο πριν οι ιατρικοί ερευνητές είχαν δώσει σ' αυτή τη νόσο το όνομα Πολυσυστηματική Χρόνια Καντιντίαση - Polysystemic Chronic Candidiasis - PSCC, ή γενικά Xρόνια Kαντιντίαση.
Η καντιντίαση είναι στην πραγματικότητα μια παλιά νόσος αλλά τώρα τελευταία έχει υποστεί μια έξαρση στις δυτικές χώρες, έξαρση η οποία προέρχεται από αλλαγές του εξωτερικού περιβάλλοντος και από τις διάφορες επιθέσεις που υφίσταται το σώμα μας από τις αλλαγές αυτές.
Η υπερβολική χρησιμοποίηση αναγραφόμενων αντιβιοτικών, στεροειδών, και αντισυλληπτικών μαζί με ένα περιβάλλον παγκόσμιας μόλυνσης τείνει να βοηθά την εξάπλωση της τοπικής καντιντίασης μέσα στον οργανισμό μας, έτσι ώστε να έχουμε μια χρόνια, επιθετική, συστηματική και διαφοροποιούμενη λοίμωξη. Τέτοιες λοιμώξεις μπορεί να προκαλέσουν βλάβη των ιστών σε όλο το σώμα. Από καντιντίαση μπορεί να υποφέρουν εξίσου και άντρες και γυναίκες, παρόλο που στις γυναίκες η καντιντίαση μπορεί να υπάρχει πιο συχνά, αλλά και με πιο έντονα συμπτώματα. Επίσης από καντιντίαση μπορεί να υποφέρουν και παιδιά, ειδικά εκείνα που παίρνουν υπερβολικά ποσοστά αντιβιοτικής θεραπείας ή που καταναλώνουν υπερβολική ζάχαρη ή τροφές χωρίς μεγάλη θρεπτική αξία. Η εγκυμοσύνη επειδή προκαλεί ορμονική αλλοίωση του σώματος της γυναίκας, προκειμένου το σώμα αυτό να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις αυξημένες ανάγκες σε ορμόνες που υπάρχουν για την περίοδο εκείνη, τείνει να αυξήσει τον πολλαπλασιασμό του μύκητα στους ιστούς. 

ΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΜΥΚΗΤΙΑΣΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ
Η καντιντίαση μπορεί να έχει συμπτώματα των εξής τριών κυρίως περιοχών:
1. Προβλήματα στο γαστρεντερικό και στο ουροποιητικό.
2. Αλλεργικές αντιδράσεις.
3. Συναισθηματικές και νοητικές διαταραχές.
Η υπερανάπτυξη της Candida μπορεί να προκαλέσει επίσης και συμπτώματα υπογονιμότητας στις γυναίκες και μπορεί να προκαλέσει σε σπάνιες περιπτώσεις γενετικές διαταραχές στα νεογνά.
Η παρουσία της χρονίας κολπίτιδος πολύ συχνά δείχνει ότι η πολυσυστηματική καντιντίαση είναι ένα υποκείμενο πρόβλημα, επειδή εννέα από τις δέκα περιπτώσεις της μυκητίασης αυτής προκαλούνται από την Candida Αlbicans. Η κολπίτιδα - φλεγμονή του κόλπου - συχνά εκδηλώνεται με ερεθισμό, αυξημένα υγρά - και πόνο στην ούρηση (σύμπτωμα κυστίτιδος). Η κολπίτιδα που προκαλείται από Candida μπορεί να προκληθεί και από ενδομητρικά σπειράματα (σπιράλ), που δεν έχουν μπει εντελώς καλά, από φλεγμονή από αντισυλληπτικές κρέμες/ζελέ/υπόθετα, διαταραχές και ανωμαλίες στη δίαιτα, κακή υγιεινή, και άλλες αιτίες.

Παράγοντες που ευνοούν την ανάπτυξη λοιμώξεων από Candida:

• Χορήγηση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος
• Ορμονοθεραπεία
• Παρατεταμένη θεραπεία με κορτικοειδή
• Υπεργλυκαιμία - οξέωση
• Χρήση ενδοφλεβίων καθετήρων
• Αντινεοπλασματική χημειοθεραπεία
• Ακτινοθεραπεία
• Ουδετεροπενία
• Βαριές χειρουργικές επεμβάσεις
• Βακτηριαιμία
• Αιμοκάθαρση 

Συμβατικά μέτρα θεραπείας
Χρησιμοποιούνται χημικά αντιμυκητιασικά φάρμακα, αναλόγως της εστίας και της βαρύτητας της καντιντίασης. Παρόλο που τα αντιμυκητιασικά φάρμακα μειώνουν τον πληθυσμό της candida, οι λοιμώξεις μπορούν να υποτροπιάσουν.

Φυσικά μέτρα αντιμετώπισης

Υπάρχουν πολλές αιτίες για την υπερανάπτυξη της candida albicans, οι οποίες παρατίθενται παραπάνω. Μία από τις πιο συχνές αιτίες είναι η επανειλημμένη χρήση αντιβιοτικών, όπως και η χρήση κορτιζόνης ή αντισυλληπτικών φαρμάκων (τα αντιβιοτικά καταστρέφουν τους επικίνδυνους μικροοργανισμούς αλλά και τους "καλούς", επιτρέποντας στην candida να αναπτυχθεί στη θέση τους). Επίσης, μια διατροφή που περιέχει πολλές επεξεργασμένες τροφές (δηλαδή ζάχαρη και επεξεργασμένους υδρογονάνθρακες) μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές της φυσιολογικής χλωρίδας του γαστρεντερικού συστήματος, επιτρέποντας στην Candida albicans, λοιπούς μύκητες και παράσιτα να αυξήσουν τον πληθυσμό τους. Οι μυκητιάσεις του κόλπου μπορούν να προκληθούν από ένα μολυσμένο σύντροφο (στην οποία περίπτωση κρίνεται απαραίτητη και η θεραπεία του συντρόφου). Μείωση στη χρήση των αντιβιοτικών, βελτίωση της διατροφής (και ίσως συμπληρώματα ενζύμων ή προβιοτικών), περιορισμός ή αποχή από το σεξ όσο υπάρχει η λοίμωξη μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπισης της καντιντίασης. 

Δείτε: ΕΝΖΥΜΑ & ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ

Ενζυματική, η έξυπνη διατροφή!

ΠΡΟΒΙΟΤΙΚΑ-Τα βακτηρίδια πού είναι υπερ της ζωής! (Βίντεο)

ThreeLac Candida Defense

Εκτός από τη προσεκτική διατροφή και τα φυσικά μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης του μύκητα Candida, υπάρχει και ένα φυσικό προϊόν: το ThreeLac Candida Defense. Η φόρμουλα αυτή είναι πλήρης σε ζωντανά βακτήρια, φιλικά προς τον οργανισμό, τα οποία αρχίζουν αμέσως να δουλεύουν βοηθώντας το σώμα να ξεφορτωθεί τους μύκητες candida που προκαλούν γενικευμένες μυκητιάσεις, άφθες και το σύνδρομο της χρόνιας candidiasis.

Τα αποτελέσματα που πρέπει να περιμένετε από το ThreeLac Candida Defense είναι :
• Αποκατάσταση των τιμών του pH του σώματος. Ένα αλκαλικό pH είναι θεμελιώδες στη διαχείριση της candidiasis και των μυκητιάσεων.
• Ανακούφιση από τα συμπτώματα της μυκητίασης, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η κατάθλιψη, η ανησυχία, η ευερεθιστότητα, η δυσπεψία, η ληθαργική διάθεση, οι ακραίες τροφικές και περιβαλλοντολογικές αλλεργίες, η ακμή, το ξηρό και ευαίσθητο δέρμα, ημικρανίες, πονοκέφαλοι, μολύνσεις των γεννητικών οργάνων, κυστίτιδες, κολπίτιδες, προεμηνορρυσιακό σύνδρομο και προβλήματα περιόδου.
• Τα αποτελέσματα μπορεί να αρχίσουν να φαίνονται από την πρώτη κιόλας ημέρα αλλά θα γίνουν πλήρως αντιληπτά μέσα σε 10 ημέρες.

Το Threelac περιέχει 3 στελέχη ζωντανών γαλακτοβάκιλων που μπορούν να βοηθήσουν το σώμα να ξεφορτωθεί τη μόλυνση από μαγιά και μύκητες. Κανένα άλλο προϊόν στην αγορά δεν περιέχει αυτό τον εκπληκτικό συνδυασμό αντιμετώπισης της μυκητίασης. Εκατομμύρια κουτιά του
Threelac έχουν πουληθεί στην ανατολή πριν το προϊόν αυτό έρθει στη Δύση!
Έχετε κατά νου ότι αυτό δεν είναι ένα αδοκίμαστο προϊόν πάνω σε κάποιους ανθρώπους όπως εσείς. Αυτό το προϊόν είναι η πιο διαδεδομένη φόρμουλα θεραπείας της Candida στην Ιαπωνία. Έχει χρησιμοποιηθεί εκεί για αρκετά χρόνια από τους ανθρώπους πριν κάνει την εμφάνισή του στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο τρόπος που δουλεύει το Threelac ...
Αν το κοιτάξετε από κοντά, το Threelac μοιάζει σαν τριμμένοι κίτρινοι "φρουτώδεις βρόγχοι". Είναι μια λεπτόκοκκη κίτρινη σκόνη, μια σκόνη που έχει μια ευχάριστη γεύση λεμονιού. Μια σκόνη που καταπίνεται πολύ εύκολα και ευχάριστα με ένα ποτήρι νερό. Όμως αυτή στην πραγματικότητα είναι μια ειδική προβιωτική σκόνη. Είναι σχεδιασμένη με τέτοιο τρόπο για να προστατεύει το έντερο και το στομάχι από το τραχύ γαστρικό υγρό. Αυτή είναι μια πολύ πρωτοποριακή φόρμουλα της βιομηχανίας προβιωτικών ενώσεων. Τα φιλικά βακτήρια του Threelac, Cacillus Coagulans, Bacillus Subtilis and Enterococcus Faecalis, σας βοηθούν να ελέγξετε τους ανεπιθύμητους μύκητες ενώ βρίσκονται ακόμη στο έντερό σας πριν αυτά εισχωρήσουν μέσα στη ροή του αίματος. Σε σχέση με τις συμβατικές θεραπείες, είναι πιο οικονομική η χρήση του.

Τα συστατικά του ThreeLac είναι:
Βάκιλος Coagulans (200 εκατομμύρια μονάδες), Βάκιλος Subtilis (25 εκατομμύρια μονάδες), Εντερόκοκκος Faecalis (25 εκατομμύρια μονάδες), σκόνη χυμού λεμονιού, ραφιναρισμένη σκόνη μαγιάς, φυτικές ίνες.

Σχόλιο "τροφής": βρήκα πολύ ενδιαφέρον το παραπάνω προϊόν γι`αυτό και αποφάσισα, με πάσα επιφύλαξη διότι δεν το έχω χρησιμοποιήσει, να το δημοσιοποιήσω. Παρακαλώ όσοι έχουν κάντιτα και ενδιαφέρονται να κάνουν την δική τους έρευνα σε συνεννόηση με τον ειδικό που εμπιστεύονται πριν το χρησιμοποιήσουν.

Τεστ
Λέγεται ότι πάνω 80% του πληθυσμού της Γης εμφανίζει μολύνσεις από candida. Μπορείτε να κάνετε ένα απλό τεστ στο σπίτι σας για να διαπιστώσετε αν έχετε ένα τέτοιο δυνητικό πρόβλημα:

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε το πρωί, πριν βάλετε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ στο στόμα σας, πάρτε ένα διαφανές καθαρό ποτήρι. Γεμίστε το με νερό και φτύστε σ’ αυτό λίγο σάλιο πάνω στην επιφάνεια του νερού. Παρατηρήστε το ποτήρι για 30 έως 45 λεπτά. Αν έχετε πρόβλημα από την Candida, θα δείτε νήματα (σαν ποδαράκια μέδουσας) να κρέμονται μέσα στο νερό από το σάλιο που επιπλέει στην κορυφή του, ή κάτι σαν «σύννεφο» από σάλιο να αιωρείται ή να βυθίζεται στον πάτο του ποτηριού.
Αν δεν υπάρχουν καθόλου νήματα και το σάλιο επιπλέει ακόμα μετά από μια ώρα ή έχει διαλυθεί στο νερό ακόμα, πιθανότατα έχετε φυσιολογικά επίπεδα μυκήτων κάτω από τον έλεγχο του σώματός σας. Το THREELAC τότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από σας απλά για να διατηρήσετε μια υγιή εντερική χλωρίδα.
Καθώς παίρνετε το ThreeLac, κάντε το τεστ αυτό κάθε εβδομάδα. Κάποια στιγμή θα δείτε το σάλιο σας να επιπλέει χωρίς «ποδαράκια» στο πάνω μέρος του νερού. Εξαρτάται βέβαια από τη σοβαρότητα της προσβολής, από candida ή άλλους παθογόνους μύκητες, το πόσος καιρός θα χρειαστεί για να δείτε αυτή την καθαρή εικόνα. Ίσως χρειαστείτε ακόμα και 5 φακελάκια ThreeLac την ημέρα για να αρχίσει να μειώνεται η ανάπτυξη αποικιών candida μέσα στο έντερό σας.

Δίαιτα για την καταπολέμιση της Candida Albicans
Γενικά πρέπει να αποφευχθούν όσα τρόφιμα περιέχουν ζάχαρη ή μαγιά. Πιο συγκεκριμένα:
Τι δεν πρέπει να τρώτε:
- Ξύδι, Τουρσί, Καπνιστά, Ελιές, Τυρί, Ντρέσινγκ, Σος, Μαγιονέζα, Αλλαντικά
- Μαγιά, Ψωμί, Φρυγανιά, Ζυμαρικά, Πίτες, Πίτσες κλπ.
- Ζάχαρη & υποκατάστατα, Μέλι, Γλυκά, Καραμέλες, Τσίχλες, Σοκολάτα, Παγωτό και ότι γενικά περιέχει ζάχαρη.
- Συντηρητικά, Αναψυκτικά, Κονσέρβες, Κουτιά ντομάτα πελτέ, Κύβους ζωμών, χυμούς του εμπορίου κτλ.
- Καφέ & υποκατάστατα, Αλκοόλ, Μπύρα, Κρασί κτλ.
- Ξερά φρούτα, Σταφύλια φρέσκα, Σύκα φρέσκα κτλ
- Μανιτάρια
- Γάλα, τυριά

Τι θα τρώτε:
Όλα τα λαχανικά: αρακά, πατάτα, ντομάτα, φασόλια, κρεμμύδια, μελιτζάνα. χόρτα κτλ. (εκτός από αυτά που σας προκαλούν ενοχήσεις).
Όλα τα φρούτα: εκτός από σταφύλια και σύκα.
Όλα τα όσπρια: φασόλια, φακές, φάβα κτλ.
Όλα τα κρέατα, ψάρια, κοτόπουλο και αυγά.
Όλα τα δημητριακά: κουάκερ, νιφάδες από σόγια ή σίκαλη, κλπ.
Ρύζι, πλιγούρι.
Ξηρούς καρπούς μόνο σε τσόφλι: καρύδια, φουντούκια και αμύγδαλα (τα καθαρισμένα συχνά έχουν μούχλα).
Όλα τα προϊόντα φρέσκα.
Γιαούρτι και βούτυρο.

Δείτε: Η φυσική αντιμετώπιση του μύκητα Candida.

Φτιάχνω rejuvelac-Αναζωογονώ την εσωτερική μου χλωρίδα

Και ενισχύστε το ανοσοποιητικό σας: Ανοσοποιητικό σύστημα...ας το θωρακίσουμε 

Πρωτόγαλα - Colostrum (αρχαίο: πύαρ)!

Τροφές που ενισχύουν το ανοσοποιητικό!

Αποτοξίνωση του Ανοσοποιητικού Συστήματος.

και: Αντικαταστήστε τα αντιβιοτικά με φυσική διατροφή!

Το είδα: oiko-iasis.blogspot.gr

www.disabled.gr

Πες αλεύρι και... ένα συναρπαστικό μάθημα χημείας για το ψήσιμο μιας φραντζόλας αρχίζει. Γιατί όταν ξυπνούν οι μύκητες είναι όπως ένας στρατός που αρχίζει να επιτίθεται σε ό,τι τρώγεται γύρω του, δημιουργεί αντιδράσεις και αφήνει πίσω του ένα νέφος διοξειδίου του άνθρακα, αιθυλικής αλκοόλης και άλλων ουσιών. Είναι οι διαδικασίες αυτές που αθέατες συμβαίνουν κάτω από την κόρα, κάνοντας συχνά το ψωμί με τη γεύση, το άρωμα και τον ήχο του(!) μια σπουδαία γευστική εμπειρία

Τι χρειάζεται για να φτιάξεις λίγο ψωμί; Αλεύρι, μαγιά, αλάτι, νερό, δυο χέρια (το πολύ), ένας φούρνος και φαντασία (τουλάχιστον αυτή φάνηκε χρήσιμη στους πρώτους ανθρώπους που βρέθηκαν πάνω στη Γη). Στην αρχαία Αίγυπτο βρέθηκαν μυλόπετρες για το άλεσμα του σιταριού, φούρνοι και σχετικές παραστάσεις που χρονολογούνται περί το 4000 π.Χ. Στη ζύμη ανακάτευαν μέλι, αυγά, χουρμάδες, διάφορους σπόρους και μπαχαρικά, αλλά το πιο μυστήριο για εκείνους ήταν η ζύμωση που συνέβαινε και έκανε το ψωμί να φουσκώνει και να γίνεται ανάλαφρο. Στη φύση, όταν διάφορα άγρια μούρα ή σταφύλια ανοίγουν μόνα τους και ο χυμός τους έρχεται σε επαφή με τον αέρα και όποιον μικροοργανισμό υπάρχει εκεί γύρω, συμβαίνουν συνέχεια αυθόρμητες αντιδράσεις ζύμωσης όπου παίζουν ενεργό ρόλο οι μύκητες. Ζυμομύκητες, σε άγρια μορφή σε σχέση με τους σημερινούς, προφανώς υπήρχαν και στο αλεσμένο σιτάρι των πρώτων εκείνων ανθρώπων, μαζί και με λακτοβάκιλους που συναντάμε κυρίως στις ζυμώσεις του γάλακτος. Μετά την τυχαία ανακάλυψη ότι κάνουν καλό στο ψωμί τους, οι άνθρωποι, όπως και σήμερα ακόμη στα χωριά, διατηρούσαν ένα κομμάτι από την προηγούμενη ζύμη, το προζύμι τους, για το επόμενο καρβέλι. Ετσι οι πρόγονοι του σημερινού βιομηχανικώς παραγόμενου μύκητα Saccharomyces Cerevisiae, που αναφέρονται και στη Βίβλο, θεωρούνται και κατά κάποιον τρόπο τα αρχαιότερα «φυτά» καλλιεργημένα από τον άνθρωπο! Μόνο που δεν μπορούσε να τα δει κανείς ως το 1676, όταν ο Αντον Λέεβενχοεκ επινόησε το μικροσκόπιο, ενώ μόλις το 1859 ο Λουί Παστέρ ανακάλυψε πώς δουλεύει αυτό το παράξενο «φυτό».

Και είδαν στο μικροσκόπιο κύτταρα στο σχήμα του αυγού, που αν προσπαθήσεις να τα ζυγίσεις πρέπει να βάλεις είκοσι δισεκατομμύρια τέτοιους μικροοργανισμούς για να έχεις ένα γραμμάριο. Αλλά αυτός ο μικροσκοπικός οργανισμός με το τεράστιο λατινικό όνομα που λέει ότι έχει σχέση και με τη ζύμωση της μπίρας συναντιέται στο έδαφος, στα φυτά, στον αέρα, αν και τώρα πλέον κατασκευάζεται. Ενα μόνο κύτταρο, που το διαλέγουν προσεκτικά ανάμεσα σε πολλά ίδια για τη δυναμική του παρουσία, μπορεί τελικά να δώσει ως και 60 τόνους μαγιάς. Είναι πολύ δυνατός και τα καταφέρνει μια χαρά και με το αλεύρι του ψωμιού. Διαθέτει φοβερή όρεξη όταν δεν είναι σε νάρκη και το αγαπημένο του «πιάτο» είναι τα σάκχαρα. Ενα από αυτά είναι η μαλτόζη, που προκύπτει άφθονη από το άμυλο του ψωμιού. Το αλεύρι, που για τους πολλούς είναι απλώς μία ακόμη άσπρη σκόνη, στα μάτια ενός χημικού είναι ένα μείγμα από πρωτεΐνες και άμυλο. Περιέχει πρωτεΐνες που διαλύονται στο νερό και άλλες, τις σπουδαιότερες όπως θα δούμε για την κατασκευή του ψωμιού, τη γλοιαδίνη και τη γλουτενίνη, που δεν διαλύονται. Το άμυλο το δημιουργούν αλυσίδες που οι κρίκοι τους είναι τα μόρια απλών σακχάρων. Η αποδόμηση όμως των αλυσίδων στους κρίκους τους με τη βοήθεια του ενζύμου μαλτάση, που περιέχεται κατά ένα πάνσοφο σχέδιο και αυτή στο αλεύρι, κάνει ένα πλούσιο τραπέζι στους μύκητες. Και αυτοί με τη σειρά τους σε αναγνώριση της προσφοράς παράγουν αιθυλική αλκοόλη και διοξείδιο του άνθρακα. Για αυτό το τελευταίο είναι που τους χρειαζόμαστε. Παράγεται αέριο, που όμως θα βρεθεί εγκλωβισμένο την ίδια στιγμή μέσα στο «γλουτενικό» πλέγμα. Γιατί με το δυνατό ζύμωμα, με τα χέρια ή τη μηχανή, δύο από τις πρωτεΐνες του αμύλου, η γλοιαδίνη και η γλουτενίνη, αντί για ένα άμορφο κουβάρι που ήταν, ξεμπλέκονται και ευθυγραμμίζονται. Είναι σαν να κυματίζουν παράλληλα, όμοια με τα φύκια της θάλασσας στον βυθό, δημιουργώντας μεταξύ τους δεσμούς θείου (S-S). Αυτό είναι το γλουτένιο, και το ψωμί στη φάση του ανεβάσματος μπορούμε να το φανταζόμαστε σαν μια τσιχλόφουσκα όπου αντί για αέρα φουσκώνει με διοξείδιο του άνθρακα, ενώ στον ρόλο του ελαστικού υλικού είναι το γλουτένιο. Οσο πιο πολλά σάκχαρα βρίσκουν οι μύκητες τόσο αυξάνονται, άρα μαζί τους και η παραγωγή του διοξειδίου. Μετά το πρώτο ζύμωμα είναι καλό να αφήσουμε για ένα διάστημα τουλάχιστον μισής ώρας τη ζύμη να «ξεκουραστεί», όπως λένε οι αρτοποιοί. Αλλά στην πραγματικότητα κάθε άλλο παρά ξεκουράζεται αφού οι μύκητες συνεχίζουν το φαγοπότι. Γι' αυτό μάλιστα θεωρείται καλό στη συνέχεια να γίνει άλλο ένα ζύμωμα γιατί οι μύκητες, έχοντας καταναλώσει τα γύρω μόρια των σακχάρων, αρχίζουν να λιμοκτονούν. Με την επανάληψη του ζυμώματος ανακατανέμονται, έρχονται σε επαφή με άλλα τμήματα της ζύμης και βρίσκουν καινούργια μόρια, οπότε και το πλέγμα από γλουτένιο γίνεται πιο πυκνό και η παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα αυξάνεται. Αυτό είναι το λεγόμενο διπλοανέβασμα, που βελτιώνει αρκετά το ψωμί με φυσικό τρόπο. Στην ερώτηση τι χρειάζεται το αλάτι στο ψωμί, πέρα από την αναμενόμενη «γιατί έτσι είναι πιο νόστιμο», υπάρχει και η απάντηση του χημικού, που ξέρει ότι οι δομικές πρωτεΐνες για το γλουτένιο διαλύονται πιο εύκολα στο αλατισμένο νερό και ο ασκός αυτός γίνεται με την παρουσία του αλατιού ακόμη πιο ισχυρός.

Η βασική αναλογία που δίνει ο Ερβέ Τις για το ψωμί είναι: 0,5 λίτρο χλιαρό νερό όχι πάνω από 30 βαθμούς Κελσίου, ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι, 25 γραμμάρια νωπής μαγιάς, 1,2 λίτρα σταρένιο αλεύρι, που το προτιμάει σε σχέση με άλλα, όπως αυτό της σίκαλης, διότι περιέχουν λιγότερες πρωτεΐνες και άρα δεν δημιουργούν ένα καλό και πυκνό δίκτυο γλουτενίου, ενώ το έτοιμο ψωμί το ψήνει πρώτα σε θερμοκρασία 220 βαθμών επί 15 λεπτά και μετά στους 150 βαθμούς για 25 λεπτά.

Στο αλεύρι, το 80% καταλαμβάνουν οι κόκκοι του αμύλου και αυτοί με τη σειρά τους είναι υδατάνθρακες δύο ειδών: 20% αμυλόζη, με τη μορφή μακρών ευθύγραμμων νημάτων, και 80% αμυλοπηκτίνη, με το μόριό τους να έχει αρκετές διακλαδώσεις. Τι είναι όμως αυτό που τα κρατάει μαζί; Είναι οι πρωτεΐνες που ονομάζουμε ένζυμα. Ενεργοποιούνται όταν το αλεύρι αρχίζει να έρχεται σε επαφή με το νερό και από τα μόρια του αμύλου αποσπούν κομμάτια που ονομάζονται μαλτόζες. Δύο μόρια γλυκόζης βρίσκονται σε κάθε μαλτόζη, που διασπάται σε αυτά τα δύο με τη βοήθεια της μαλτάσης. Για να γίνουν πλέον η γλυκόζη, η κύρια τροφή του σακχαρομύκητα της μαγιάς του ψωμιού. Παράγονται δύο μόρια διοξειδίου του άνθρακα και δύο μόρια αιθυλικής αλκοόλης μαζί με τριφωσφορική αδενοσίνη, το απαραίτητο καύσιμο για να διατηρούνται τα ζωντανά κύτταρα. Ετσι έχουμε μια πολύ δυναμική γραμμή παραγωγής, πραγματικό θαύμα αποτελεσματικότητας. Το αλεύρι περιέχει τα ένζυμα που θα φροντίσουν ώστε ο μύκητας, που «ξύπνησε» με τη βοήθεια της θερμότητας από το χλιαρό νερό, να ταϊστεί καλά από σάκχαρα, και αυτός με τη σειρά του θα φτιάξει πρωτεΐνες και ό,τι άλλο τού χρειάζεται. Στη συνέχεια θα αυτοδιαιρεθεί σε δύο ίδια κύτταρα για να συνεχίσει να πολλαπλασιάζεται, ενώ θα έχει δημιουργήσει και το απαραίτητο αέριο διοξείδιο του άνθρακα για να φουσκώσει η ζύμη, να γίνει ανάλαφρη και να τρώγεται.

Δεν χρησιμοποιούμε μπέικινγκ πάουντερ για να φτιάξουμε ψωμί διότι η σκόνη αυτή είναι για άλλου είδους ζύμες και δεν έχει τη δύναμη να ανεβάσει αρκετά τη ζύμη του ψωμιού.
Ιδανική θερμοκρασία για το ανέβασμα της ζύμης είναι οι 27 βαθμοί Κελσίου - στους 35 β. επιταχύνεται η διαδικασία του ανεβάσματος, αλλά παράγονται τότε και ανεπιθύμητες βλαβερές ουσίες και η ζύμη κολλάει. Στους 60 β. οι μύκητες πεθαίνουν.
Το χάραγμα της φραντζόλας με ένα ξυραφάκι γίνεται για να μπορεί να διασταλεί το δίχτυ του γλουτενίου στο ψήσιμο και να μη σκάσει παντού και αντιαισθητικά το ψωμί.

Στη νωπή μαγιά έχουμε 70% νερό. Στη βιομηχανία όμως ένα τμήμα της παραγόμενης μαγιάς το προχωρούν ακόμη περισσότερο και μέσα από διαδοχικούς θαλάμους με θερμό αέρα φθάνουμε σε ένα προϊόν με μόλις 8% υγρασία, οι μύκητες βρίσκονται σε νάρκωση, με τη βοήθεια αζώτου αφαιρείται κάθε δυνατότητα οξείδωσης και το προϊόν πακετάρεται σε φακελάκια που έχουν ημερομηνία λήξης έναν χρόνο μετά. Η μαγιά που πωλείται στα φαρμακεία σε χάπια είναι ένα εντελώς αποξηραμένο προϊόν το οποίο δεν μπορεί πλέον να συμμετάσχει σε κανενός είδους ζύμωση και να δώσει ψωμί.

Οταν βλέπουμε ότι το ψωμί δεν φουσκώνει γιατί η μαγιά κουράστηκε, προσθέτουμε 100-200 mgr βιταμίνης C για κάθε κιλό αλεύρι.

Αν δεν θέλουμε να αγοράσουμε έτοιμη μαγιά, μπορούμε να ξεκινήσουμε να κάνουμε μόνοι μας. Το ίδιο το αλεύρι περιέχει τα απαραίτητα, αλλά και κάποια ανεπιθύμητα συστατικά. Μάλιστα το αλεύρι ολικής αλέσεως είναι ακόμη πιο κατάλληλο αφού στη φλούδα του συναντάμε τους περισσότερους απαραίτητους μικροοργανισμούς. Ξεκινάμε χρησιμοποιώντας μια αναλογία περίπου ένα τέταρτο του φλιτζανιού νερό για κάθε μισό φλιτζάνι αλεύρι και ξέροντας ότι το προζύμι καλό είναι να μην ξεπερνάει σε ποσότητα το 40% της τελικής ζύμης που θα ψήσουμε. Φροντίζουμε ώστε η θερμοκρασία να είναι κοντά στους 27 βαθμούς Κελσίου, σκεπάζουμε και αφήνουμε για 24 ώρες, οπότε αφαιρούμε το μισό από αυτό και προσθέτουμε άλλο τόσο καινούργιο. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο άλλες τρεις τουλάχιστον φορές προτού δούμε τις πρώτες ενθαρρυντικές φυσαλίδες. Συνεχίζουμε, αλλά κατόπιν πλέον είναι θέμα δικό μας πότε θα το χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε ένα εντελώς «δικό μας» ψωμί, που γνωρίζουμε πλέον πόσο πολλές αντιδράσεις και διαδικασίες έχουν μεσολαβήσει για να γίνει η κάθε μπουκιά του...

Α. ΓΑΛΔΑΔΑΣ Πηγή: www.tovima.gr

Γιατί να προτιμήσουμε ψωμί με προζύμι

• Οδηγεί σε πολύ πιο ομαλή αύξηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα συγκριτικά με το ψωμί με μαγιά. Αυτή η επίδραση κρατάει για αρκετές ώρες μετά την κατανάλωση ψωμιού, σαν φάρμακο που ρυθμίζει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. 
• Βελτιώνει τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη δυσανεξία στη γλουτένη και έτσι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα μπορούν πολύ πιο εύκολα να τρώνε ψωμί με προζύμι. 
• Διασπά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του φυτικού οξέος που περιέχεται στο ψωμί ολικής άλεσης και δεν επιτρέπει στον οργανισμό μας να αφομοιώσει κάποια στοιχεία (σίδηρος, μαγνήσιο, ασβέστιο κ.λπ.), με μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία μας. 
• Επίσης, οι μικροοργανισμοί που ενυπάρχουν στο προζύμι αποτελούν στην ουσία προβιοτικούς μικροοργανισμούς. Καταναλώνοντας συχνά προβιοτικά (δηλαδή προϊόντα που περιέχουν προβιοτικά βακτήρια), μπορεί να έχουμε μια σειρά από ευεργετικές δράσεις, όπως: ενίσχυση της άμυνας του οργανισμού με την αναστολή της ανάπτυξης παθογόνων μικροοργανισμών και με την καταστροφή τοξικών ουσιών, ενδυνάμωση του οργανισμού όσον αφορά την αντίστασή του στις μολύνσεις, βελτίωση στην ποιότητα ζωής όσων πάσχουν από φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου (νόσος του Crohn, ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα), καταστολή της δράσης των νιτρωδών και νιτρικών αλάτων που προστίθενται στα προϊόντα κρέατος και τα οποία στον άνθρωπο μετατρέπονται σε νιτροζαμίνες, που είναι καρκινογόνες. 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΝ κ. ΛΑΜΠΡΟ ΜΕΛΙΣΤΑ, κλινικό διαιτολόγο-διατροφολόγο, διδάκτορα Χαροκόπειου Πανεπιστημίου.

Πηγή: www.vita.gr

Συντάκτης: Aλέξανδρος Γιατζίδης, Μ.D., medlabnews.gr
Όπως σας είπα στο προηγούμενο άρθρο μου για την σιδηροπενική αναιμία, οι εξετάσεις που πρέπει να κάνετε είναι:

• O σίδηρος ορού, 
• Η φερριτίνη ορού, 
• Γενική αίματος 
• Και η σιδηροδεσμευτική ικανότητα. 

Αυτές οι εξετάσεις αφορούν την διάγνωση της σιδηροπενικής αναιμίας και την παρακολούθηση της θεραπείας. Για να κάνετε αυτές τις εξετάσεις πρέπει να τηρήσετε 10-12 ώρες νηστείας, πριν την αιμοληψία.
Τι είναι η φερριτίνη; 
Είναι η αποθήκη του σιδήρου στο μυελό των οστών.
Αν κάποια στιγμή της ζωής μας, ο σίδηρος που παίρνουμε από τις τροφές δεν επαρκεί τότε:
Αρχικά τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης θα είναι κανονικά. Το σώμα μας θα χρησιμοποιήσει μέρος του αποθηκευμένου σιδήρου. Σ' αυτό το στάδιο δεν υπάρχει κανένα προφανές σύμπτωμα.
Κατόπιν η αιμοσφαιρίνη και η φερριτίνη πέφτουν σε χαμηλά επίπεδα. Το ίδιο και ο αιματοκρίτης μας.

Έχω χαμηλό αιματοκρίτη. Οι εξετάσεις μόνο σιδήρου αρκούν; 
Η απάντηση είναι πως όχι. Αιματοκρίτης κάτω από τα φυσιολογικά επίπεδα, δεν σημαίνει απαραίτητα έλλειψη σιδήρου. Υπάρχουν πολλές καταστάσεις ασθένειες, που έχουν σαν σύμπτωμα την πτώση του αιματοκρίτη. Ο γιατρός μετά από την κλινική εξέταση θα συστήσει τις απαραίτητες για μας εξετάσεις, όπως:

• Έλεγχος θυρεοειδούς (Τ3, Τ4, TSH ) 
• Anti DNA 
• ΔΕΚ 
• Βιταμίνη Β12 
• Φυλλικό οξύ 
• Αιμοσφαιρίνη κοπράνων 
• Ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης 
• ΤΚΕ κ.α.

Τι μπορείτε να κάνετε για να αντιμετωπίσετε τη νόσο; 
Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι η ανακάλυψη του αιτίου που έχει προκαλέσει τη σιδηροπενική αναιμία. Το συνηθέστερο σφάλμα που γίνετε είναι η χορήγηση σιδήρου χωρίς να έχει διερευνηθεί η αιτία της αναιμίας. Ο οικογενειακός σας Ιατρός είναι αυτός που θα σας κατευθύνει ανάλογα με το ιστορικό σας και τις απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις (αιματολογικές, γαστροσκόπηση, κολονοσκόπηση κ.α.). Ακολούθως και στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι αρκετή η αύξηση του σιδήρου της διατροφής με την κατάλληλη επιλογή των τροφών. Επίσης, κατά την εγκυμοσύνη χορηγούνται πάντα σκευάσματα σιδήρου, εφόσον η διατροφή δεν επαρκεί συνήθως για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών.

Ποιες είναι οι ανάγκες του οργανισμού σε σίδηρο;
Η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη σιδήρου είναι 10mg ανά ημέρα για τον ενήλικα άνδρα και 15mg ανά ημέρα για τις ενήλικες γυναίκες.
Το σώμα του ανθρώπου περιέχει περίπου 2-4gr.σιδήρου. Η ποσότητα του σιδήρου που χρειάζεται στον ανθρώπινο οργανισμό σχετίζεται με το βάρος την ηλικία, το φύλο, με την πιθανότητα εγκυμοσύνης και την ανάπτυξη του οργανισμού. Βάση αυτών των παραμέτρων που καθορίζουν τις απαιτήσεις του οργανισμού σε σίδηρο πρέπει να δοθεί και η διαιτητική οδηγία. Αν και ο σίδηρος υπάρχει σε πάρα πολλές τροφές, η περιεκτικότητά του στην διατροφή υπολογίζεται ότι δεν υπερβαίνει τα 5 με 7mg για κάθε 1000 θερμίδες.


• Για νεογέννητα έως 6 μηνών : 10 mg καθημ. 
• Παιδιά από 6 μηνών - 4 χρονών : 15 mg καθημ. 
• Γυναίκες από 11 - 50 χρόνων: 18 mg καθημ. 
• Γυναίκες πάνω από 50 χρόνων: 10 mg καθημ. 
• Έγκυες γυναίκες: 30-60 mg καθημ. 
• Άνδρες από 10 - 18 χρόνων: 18 mg καθημ. 
• Άνδρες πάνω από 19 χρόνων: 10 mg καθημ. 

Ποιες τροφές είναι πλούσιες σε σίδηρο; 

Μεγάλη περιεκτικότητα σε σίδηρο έχει το κρέας ειδικά το κόκκινο, τα ψάρια και τα πουλερικά. Σε αυτά τα τρόφιμα το μεγαλύτερο ποσοστό (50-60%) του σιδήρου είναι σχετικά εύκολα απορροφήσιμο. Ο Σίδηρος επίσης υπάρχει και στις φυτικές τροφές όπως σε διάφορα φρούτα, σε λαχανικά και ιδιαίτερα αυτά που είναι πράσινα και φυλλώδη και στα δημητριακά. Στα φυτικά προϊόντα όμως ο σίδηρος είναι σε μορφή μη απορροφήσιμη ή απορροφάται αλλά σε μικρό ποσοστό και η ποιότητα του δεν είναι σχετικά καλή.
 

Διάφοροι παράγοντες παρεμποδίζουν την απορρόφηση του σιδήρου φυτικής προέλευσης όπως για παράδειγμα οι πολυφαινόλες, συμπεριλαμβανομένης και της τανίνης που βρίσκεται στο τσάι, του οξαλικού οξέος που βρίσκεται στο σπανάκι, στην σοκολάτα και στο τσάι, του EDTA το οποίο είναι ένα συντηρητικό τροφίμων κλπ. 

Διατροφικοί παράγοντες που βοηθούν στην απορρόφηση του σιδήρου είναι η Βιταμίνη C και το κιτρικό οξύ αλλά και υδατάνθρακες όπως η φρουκτόζη και η σορβιτόλη. Επίσης το κόκκινο κρέας με τα ψάρια και τα πουλερικά όταν καταναλώνονται ταυτόχρονα με τις φυτικές τροφές που περιέχουν σίδηρο βοηθούν στην απορρόφηση του. Άλλοι παράγοντες που συντελούν σημαντικά στην απορροφησιμότητα του σιδήρου είναι το Φυλλικό οξύ με κύρια πηγή τα σκούρα και πράσινα λαχανικά και η βιταμίνη Β12 που περιέχεται στο γιαούρτι, στο κρέας κ.λ.π.
 Η μερική ανεπάρκεια σε σίδηρο προκαλεί την σιδηροπενική αναιμία και τα συμπτώματα της που είναι κυρίως η εύκολη σωματική και η πνευματική κόπωση, το χλόμιασμα, η ταχυκαρδία, η ανεξήγητη δυσκολία στην αναπνοή όταν καταβάλλεται σωματική προσπάθεια ενώ σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να μην υπάρχουν συμπτώματα.

ΚΥΡΙΕΣ ΠΗΓΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ 

• Το συκώτι 
• Το κόκκινο κρέας και κυρίως το μοσχάρι 
• Τα ψάρια 
• Τα πουλερικά 
• Τα Θαλασσινά 
• Οι Ξηροί καρποί 
• Τα Αποξηραμένα φρούτα (σταφίδες, βερίκοκα και δαμάσκηνα) 
• Το αυγό 
• Οι φακές 
• Τα φασόλια 
• Τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, μπρόκολο) 
• Το μαύρο ψωμί 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 
Η βιταμίνη C βοηθά στην απορρόφηση του σιδήρου και από τα διάφορα φαρμακευτικά σκευάσματα (χάπια ή διαλύματα σιδήρου). 

Η βιταμίνη C βρίσκεται επίσης σε:

• Μπρόκολο 
• Γκρέιπ φρουτ 
• Ακτινίδια 
• Φυλλώδη πράσινα 
• Μάνγκο 
• Πεπόνια 
• Πορτοκάλια 
• Πιπεριές 
• Φράουλες 
• Ντομάτες 

Το κόκκινο κρέας (μοσχάρι) είναι η πλουσιότερη πηγή σιδήρου. Ειδικά όταν καταναλώνεται συνδυασμένο με λαχανικά, αυξάνεται η απορρόφηση σιδήρου έως 400%. 
Άλλες τροφές που περιέχουν σίδηρο είναι:

• 1 φέτα λευκού ψωμιού 0,9 mg σιδήρου. 
• 1 κούπα σπαγγέτι 2,0 mg σιδήρου. 
• 1 κούπα δημητριακά 18,0 mg σιδήρου. 
• 1 κούπα βρασμένο μπρόκολο 0,7 mg σιδήρου. 
• Φρέσκες πατάτες μαγειρεμένες την φλούδα τους 
• 1 φέτα πεπόνι 4,0 mg σιδήρου. 
• Συκώτι (μοσχαρίσιο ή από κοτόπουλο) 8-25 mg σιδήρου 
• 1 μερίδα χοιρινό ή αρνί 2-3 mg σιδήρου 

ΦΥΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ.
Αν είστε χορτοφάγος δεν είναι ανάγκη να αλλάξετε τις διατροφικές σας συνήθειες, απλώς να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας ώστε να σας δώσει το κατάλληλο συμπλήρωμα σιδήρου. Οι καλύτερες φυτικές πηγές σιδήρου είναι το πικροράδικο, το λυκοτρίβολο, η φυσαλίδα, η στελλάρια και το κόκκινο τριφύλλι. Η τσουκνίδα, τα φυλλώδη λαχανικά, τα φασολάκια, οι πατάτες, τα φρούτα, η κολοκύθα, οι σταφίδες, τα ολικής άλεσης σιτηρά, είναι επίσης αποτελεσματικά για την πρόσληψη σιδήρου 

Συμπληρώματα σιδήρου 


Ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει σκευάσματα σιδήρου για την αναπλήρωση των αποθεμάτων σιδήρου στο σώμα σας. Για να βελτιωθεί η απορρόφηση του σιδήρου που υπάρχει στα σκευάσματα, μπορεί να συσταθεί να:

• Πάρτε χάπια σιδήρου με άδειο στομάχι. Εάν είναι δυνατόν, πάρτε τα δισκία σίδερου, όταν το στομάχι σας είναι άδειο. Ωστόσο, επειδή τα χάπια σιδήρου μπορεί να αναστατώσει το στομάχι σας, μπορεί να χρειαστεί να λάβετε τα δισκία σιδήρου με ένα γεύμα. 
• Πάρτε το σίδερο δισκία με βιταμίνη C. Η βιταμίνη C βελτιώνει την απορρόφηση του σιδήρου. Ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει τη λήψη σιδήρου μαζί με ένα ποτήρι χυμό πορτοκαλιού ή με ένα συμπλήρωμα βιταμίνης C. 
• Συμπληρώματα σιδήρου μπορεί να προκαλέσουν δυσκοιλιότητα, έτσι ο γιατρός σας μπορεί επίσης να συστήσει ένα κάποιο μαλακτικό. Μια παρενέργεια από την λήψη του σιδήρου είναι τα μαύρα κόπρανα. 

Η ανεπάρκεια σιδήρου δεν μπορεί να διορθωθεί από την μια μέρα στην άλλη. Μπορεί να χρειαστεί να λαμβάνετε συμπληρώματα σιδήρου για αρκετούς μήνες ή και περισσότερο για την αναπλήρωση των αποθεμάτων σιδήρου στον οργανισμό. Σε γενικές γραμμές, θα αρχίσετε να αισθάνεστε καλύτερα μετά από μια εβδομάδα από την έναρξη της θεραπείας.

Πρόληψη της σιδηροπενικής αναιμίας στα βρέφη 
Για να αποτρέψετε την σιδηροπενική αναιμία στα νήπια, θηλάστε το μωρό σας ή ενισχύστε την διατροφή του με ειδικά προϊόντα. Το αγελαδινό γάλα δεν είναι μια καλή πηγή σιδήρου για μωρά και δεν συνιστάται για τα βρέφη κάτω του ενός έτους. Ο σίδηρος από το μητρικό γάλα απορροφάται πιο εύκολα.

Πηγή: medlabgr.blogspot.gr

Σημείωσις: Βλέποντας ότι τα σκευάσματα σιδήρου έχουν και παρενέργειες, γνώμη μου είναι πως, αν ΔΕΝ συντρέχει λόγος άμεσης αντιμετώπισης, η ασφαλέστερη λήψη σιδήρου  μπορεί να επιτευχθεί με φυσικά συμπληρώματα διατροφής, όπως η σπιρουλίνα, το ιπποφαές, η Μαγιά Μπύρας (π.χ. 1 κουταλάκι του γλυκού πασπαλισμένο στο μεσημεριανό φαγητό) κ.α..

Πιθανόν να είναι πιο αργή η βελτίωση, είναι όμως ασφαλέστατη και με μακροχρόνια αποτελέσματα, καθώς είναι "συμβατά" με τον οργανισμό μας, τα συστατικά τους, με άλλα λόγια, έχουν υψηλή βιοδιαθεσιμότητα, αφομοιώνονται δηλαδή και αξιοποιούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον ανθρώπινο οργανισμό.