Ελένιο-Σύμφυτο
Άλλοι το αποκαλούν σύμφυτο, άλλοι Περσική, άλλοι Μηδική άλλοι Ορέστιο άλλοι νεκτάριο, άλλοι κλεώνιο, άλλοι Ιδαία βάτο και άλλοι Ιδαίο φλόμο.
Έχει παραπλήσια φύλλα με τη στενόφυλλη φλόμο, τραχύτερα δε και επιμήκη, -βλαστό δε δεν αναπτύσσει,- ρίζα μεγάλη και αρωματική, ελαφρώς καυστική, κίτρινη, από την οποία οι παραφυάδες παίρνονται και φυτεύονται όπως στα κρίνα και στο άρο.
Η ρίζα ξεριζώνεται το καλοκαίρι και ξεραίνεται.
-Το αφέψημα της όταν πίνεται, προκαλεί την ούρηση και την έμμηνο ρύση.
-Τα φύλλα του βρασμένα γίνονται κατάπλασμα μαζί με κρασί σε όσους έχουν ισχιαλγία με μεγάλη ωφέλεια.
Η ίδια η ρίζα όταν λαμβάνεται μαζί με μέλι είναι κατάλληλη για:
-τους βήχες
-για όσους πάσχουν από ορθοπνοικό άσμα
-από ρήξεις νευρικών και μυϊκών ιστών
-φουσκώσεις
-δαγκώματα φιδιών καθώς γενικά θερμαίνει
Δείτε ακόμη: Σύμφυτο το φαρμακευτικό!

Σχίνος
Είναι δέντρο γνώριμο, ολόκληρο στυπτικό, γιατί ο καρπός, το φύλλο, ο φλοιός των κλάδων και της ρίζας έχει τις ίδιες ιδιότητες.
-Επειδή έχει στυπτικές ιδιότητες, κάνει καλό στις αιμοπτύσεις, τις διάρροιες και τις δυσεντερίες όταν πίνεται, αλλά και στις προπτώσεις της μήτρας και του πρωκτού.
-Και το αφέψημά των φύλλων, όταν πίνεται συμπληρώνει τα ημιτελή οστά και προκαλεί τη γέννηση πώρου σε όσα δεν έχουν σχηματίσει πώρο και αναστέλλει της καταρροές της μήτρας και περιορίζει τα διαβρωτικά έλκη και είναι και διουρητικό.
-Σταθεροποιεί τα δόντια που κουνιούνται, όταν γίνονται με αυτό πλύσεις του στόματος.
-Τα χλωρά βλαστάρια του όταν τρίβονται στα δόντια αντί για οδοντογλυφίδες τα καθαρίζουν.
-Παράγεται από αυτόν και ρετσίνι, το οποίο αποκαλείται σχίνινο ρετσίνι και από άλλουςμαστίχα, το οποίο είναι ωφέλιμο στις αιμοπτύσεις και στο χρόνιο βήχα όταν πίνεται.
-Κάνει καλό και στο στομάχι και είναι και πεπτική.
-Προστίθεται στα καθαριστικά των δοντιών και στις αλοιφές του προσώπου, καθώς είναι καλλυντική και επανακολλά τις τρίχες στα μάτια και όταν μασιέται δίνει ευχάριστη οσμή στο στόμα και σφίγγει τα ούλα.
Δείτε ακόμη: Μαστίχα Χίου, το “Ελληνικό δάκρυ”, ασπίδα του πεπτικού!
Μαστίχα Χίου: Φυσικό προϊόν κατά του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού!

Βελανιδιά
Κάθε βελανιδιά έχει στυπτικές ιδιότητες, κυρίως μάλιστα σε αυτή είναι στυπτικός ο υμένας που βρίσκεται ανάμεσα στο φλοιό και στο ξύλο, το ίδιο και ο υμένας που βρίσκεται γύρω από το βελανίδι και κάτω από το κέλυφος.
-Δίνεται δε το αφέψημα τους σε όσους έχουν κοιλιακά, δυσεντερία και αιμοπτύσεις, ενώ λιωμένοι σε βύσματα εισάγονται στις γυναίκες που αιμορραγούν.
-Και τα βελανίδια τα ίδια ποιούν, είναι μάλιστα όταν τρώγονται διουρητικά, αλλά προκαλούν πονοκέφαλο και φούσκωση.
-Αρμόζουν να τρώγονται στα δαγκώματα από δηλητηριώδη ζώα, ενώ το αφέψημα από αυτά και του φλοιού, βοηθά στις δηλητηριάσεις όταν πίνεται μαζί με γάλα.
-Ωμά τα βελανίδια λιωμένα σαν κατάπλασμα ανακουφίζουν τις φλεγμονές, ενώ μαζί με παστωμένο χοιρινό λίπος είναι κατάλληλα για τα κακοήθη σκληρώματα και έλκη.
-Τα φύλλα όλων, αν λιωθούν με κοπάνισμα, κάνουν καλό στα πρηξίματα και δυναμώνουν τα εξασθενισμένα μέλη.
Από τα βελανίδια έχουν πιο δυνατές ιδιότητες τα πρίνινα.
Και ο φηγός και η πρίνος που είναι είδη βελανιδιάς, ενεργούν το ίδιο.
Ο φλοιός της ρίζας της πρίνου βρασμένος σε νερό μέχρι να αρχίσει να λιώνει και μπαίνοντας ως κατάπλασμα για μία ολόκληρη νύχτα, μαυρίζουν τα μαλλιά που προηγμένως έχουν αποπλυθεί με κιμωλία.
Τα Σαρδιανά βελανίδια που μερικοί αποκαλούν λόπιμα ή κάστανα ή μότα ή βελανίδια του Δία έχουν και αυτά τις ίδιες ιδιότητες και επιδράσεις και μάλιστα ο φλοιός μεταξύ της σάρκας και του φλουδιού. Η δε σάρκα κάνει καλό σε όσους έχουν πιεί το φυτό εφήμερο.

Μυρτιά
Από την ήμερη μυρτιά προς μεν την ιατρική χρήση η σκούρα είναι πιο κατάλληλη από την ανοιχτόχρωμη και από αυτή περισσότερο η ορεινή, έχει όμως καρπό λιγότερο δυνατό.
Η δύναμη δε αυτής και του καρπού είναι στυπτική.
-Ο καρπός της δίνεται και χλωρός και ξερός να φαγωθεί από αυτούς που κάνουν αιμοπτύσεις και από αυτούς που έχουν πόνους στην κύστη.
-Ο χυμός από το στύψιμο των χλωρών μύρτων έχει τις ίδιες ιδιότητες, ενώ κάνει καλό στο στομάχι και είναι και διουρητικός, κατάλληλος μαζί με κρασί σε όσους έχουν δαγκωθεί από αράχνη και σκορπιό.
-Και το αφέψημα του καρπού βάφει τα μαλλιά, ενώ αν βραστεί μαζί με κρασί και γίνει κατάπλασμα θεραπεύει τα έλκη των άκρων.
-Ως κατάπλασμα μαζί με σκόνη από κριθάλευρο καταπραΰνει τις φλεγμονές των ματιών, ενώ επαλείφεται και στα συρίγγια του δακρυικού ασκού.
-Και το κρασί που γίνεται με συνθλιμμένους καρπούς από αυτή αφού βράσει για λίγο διάστημα γιατί ξινίζει εάν δεν φτιαχτεί έτσι, όταν πίνεται πριν από το κρασί εμποδίζει το μεθύσι, κάνει σε όσα και ο καρπός και αρμόζει με ατμόλουτρα για τις προπτώσεις της μήτρας και του πρωκτού και τις γυναικείες αιμορραγίες.
-Καθαρίζει δε και την πιτυρίαση και την κασίδα και τα εξανθήματα και σταματά τηντριχόπτωση.
-Προστίθεται και στα λιπαρά έμπλαστρα όπως και το λάδι της που φτιάχνεται από τα φύλλα της.
-Και το αφέψημα των φύλλων της είναι κατάλληλο για ατμόλουτρα και γίνονται με ωφέλεια με αυτό πλύσεις στις λυμένες αρθρώσεις και στα σπασμένα κόκκαλα και σε αυτά που δεν έχουν παραγάγει πόρο.
-Καθαρίζει και τους αλφούς και ενσταλάζεται στα αυτιά που τρέχουν πύον, ενδείκνυται και για το μαύρισμα των μαλλιών, ενώ και ο χυμός τους έχει τις ίδιες ιδιότητες.
Αυτά δε τα φύλλα λιωμένα ως κατάπλασμα ωφελούν τα υγρά έλκη και κάθε περιοχή που πάσχει από καταρροή και τα κοιλιακά, καθώς και τις φλεγμονές των όρχεων και τις ματωμένες φουσκάλες των ποδιών και τα κονδυλώματα. 
-Ξερά και τριμμένα λεπτά πασπαλίζονται ωφέλιμα σε αποστήματα στη βάση των νυχιών και στα πτερύγια, αλλά και στις υγρές μασχάλες και τους μηρούς, ενώ στην περίπτωση των καρδιαλγιών αναστέλλει την εφίδρωση.
-Καμένα και ωμά μαζί με έμπλαστρο κεριού θεραπεύουν τα εγκαύματα και τις φλεγμονές στα άκρα των νυχιών.
Το εκχύλισμα των φύλλων λαμβάνεται, όταν τα περιχύσουμε με παλιό κρασί ή βρόχινο νερό και τα στύψουμε. Η χρήση του να γίνεται όσο είναι φρέσκο, γιατί ξεραμένο μουχλιάζει και εξασθενεί.

Το κυπαρίσσι
Έχει στυπτικές και ψυκτικές ιδιό­τητες, και τα φύλλα του, όταν πίνονται μαζί με γλυκό κρασί και λίγη σμύρνα, ωφελούν τις καταρροές της κύ­στης και τη δυσουρία. Τα χλωρά κυπαρισσόμηλα, όταν κοπανιστούν και ποθούν μαζί με κρασί, είναι κατάλληλα για την αιμόπτυση και τη δυσεντερία και τις καταρροές της κοιλιάς, το ορθοπνοϊκό άσμα και τους βήχες και το αφέψημα τους έχει τις ίδιες επιδράσεις. Όταν κοπανι­στούν μαζί με σύκο μαλακώνουν τα σκληρώματα και θεραπεύουν τους πολύποδες της μύτης. Αποβάλλουν και τα νύχια που έχουν λέπρα, όταν βραστούν μαζί με ξίδι και λιωθούν μαζί με λούπινα, και συστέλλουν και την εντεροκήλη μπαίνοντας ως κατάπλασμα.
Tις ίδιες επιδράσεις έχουν και τα φύλλα· φαίνεται μάλιστα ότι τα κυπαρισσόμηλα μαζί με τα φύλλα, αν καούν ως θυμίαμα, διώ­χνουν τα κουνούπια. Τα φύλλα λιωμένα ως κατάπλα­σμα συγκολλούν τα τραύματα και είναι και αιμοστατικά, ενώ αν κοπανιστούν και λιωθούν μαζί με ξίδι, βάφουν τα μαλλιά.

Πηγή: Διοσκουρίδης-Περί ύλης Ιατρικής Α’
Το είδα: www.ftiaxno.gr

Ο Γαληνός (2ος αι. μ. Χ.) στο έργο του για τα φάρμακα στις τοπικές παθήσεις με τίτλο «Περί συνθέσεως φαρμάκων των κατά τόπους», (έκδ. G. C. Kuehn, Galenus Opera Omnia, τόμ. ΧΙΙ, Λειψία 1824, ανατύπωση 1997, σελ. 895 κ. εξ.), αφιερώνει το έβδομο βιβλίο του στις παθήσεις του στόματος. Παρατηρεί ότι θα πρέπει να γνωρίζει κανείς τις ιδιότητες των φαρμάκων, που χρησιμοποιεί σε κάθε πάθηση, «τη καθόλου γνώσει της δυνάμεως των φαρμάκων, οις χρήσθαι προσήκει καθ΄ έκαστον των παθών» (σελ. 895) και ακόμη σημειώνει ότι «αδύνατον γαρ εστι καλώς χρήσθαι φαρμάκω μη γινόσκοντα την δύναμιν αυτού, καθ΄ ην ενεργούν ωφελεί» (σελ. 897).

Προσθέτει ακόμη ότι θα πρέπει να γνωρίζει κανείς τα χαρακτηριστικά της φλεγμονής, ώστε να δώσει τα ανάλογα φάρμακα, «τις ουν η των φλεγμαινόντων εστί διάθεσις εγνώσθαι χρη πρότερον, ει μέλλομεν εξ αυτής ένδειξιν τινα των βοηθημάτων λήψεσθαι» (σελ. 895), τονίζοντας επί πλέον ότι η φλεγμονή γίνεται από την εισροή θερμού αίματος, «εξ επιρροής θερμού αίματος γίνεσθαι τας φλεγμονάς» (σελ. 896). Την εισροή αυτή ο γιατρός θα πρέπει να την αναστείλει, για να μην επεκταθεί σε κάποιο σημαντικό όργανο και προκαλέσει μεγάλη βλάβη, «όταν ημίν το πάν σώμα φαίνηται πληθωρικόν και κακόχυμον υπάρχον», και η αναστολή της φλεγμονής θα γίνει με τα θεραπευτικά μέσα «και γαρ φλεβοτομία και καθάρσει και κλυστήρσι και ασιτίαις» (σελ. 896).

Εάν υπάρχει περιορισμένη και όχι γενικευμένη φλεγμονή τότε θα χρησιμοποιηθούν τα τοπικά φάρμακα, «δια των τοπικών ίασις» (σελ. 896). Συγκεκριμένα στις φλεγμονές του στόματος θα χρησιμοποιηθούν τα λεγόμενα «στοματικά φάρμακα», τα οποία χαρακτηρίζεται ως εξής: «καλείται μεν ιδίως στοματικά τα προς σταφυλάς παρίσθμια και πάσας τας εν τω στόματι γινομένας εξαίφνης φλεγμονάς αρμόττοντα», (σελ. 928). Επισημαίνει ότι πολλά τέτοια φάρμακα έχουν παρασκευασθεί από τους ιατρούς, αναγράφοντας στη συνέχεια μερικές συνθέσεις από τους σημαντικούς εξ αυτών «εγώ δε κανταύθα των ενδόξων μνημονεύσω», όπως των Ανδρομάχου, Ηρα, Αρχιγένους, Κρίτωνος, Ασκληπιάδου, Μενεκράτους.

Ο Γαληνός τονίζει ότι ο βλεννογόνος της στοματικής κοιλότητος είναι διαφορετικός στην υφή από εκείνη του δέρματος «αραιοτέραν είναι και μαλακωτέραν την επιφάνειαν του κατά το στόμα χιτώνος» (σελ. 898), και γι΄ αυτό συνιστά να μην είναι ερεθιστικά τα φάρμακα που θα χρησιμοποιηθούν στις παθήσεις του στόματος. Επί πλέον προσθέτει ότι ο ασθενής αισθάνεται στο στόμα την γεύση των φαρμάκων, ενώ δεν υπάρχει η κατάσταση αυτή στα φάρμακα του δέρματος «της τε γαρ αηδίας των προσαγομένων αισθάνεται φαρμάκων». Ακόμη τονίζει ότι η στοματική κοιλότητα στη συνέχεια έχει «δύο πόρους», που οδηγούν ο ένας στον στόμαχο και ο άλλος στον πνεύμονα, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος τα φάρμακα, που χορηγούνται να εισρεύσουν σ΄ αυτά, «καταρρυήναι τι δύναται των στοματικών φαρμάκων» (σελ. 898).

Ο Γαληνός παραθέτει σχετικά φάρμακα για τις παθήσεις του στόματος, όπως το «δια χυλού των συκαμίνων»[1] μετά μέλιτος (σελ. 900 κ. εξ.), στο οποίο παρασκεύασμα έβαζαν κρόκο, σμύρνα[2] ή χυλό όμφακος, ρου κ.ά. και καταθέτει το δικό του φάρμακο «ούτως ουν καγώ το δια του χυλού των χλωρών καρύων[3] εσκεύασα φάρμακον» (σελ. 904). Στη συνέχεια γράφει ότι όταν την πρώτη φορά επέστρεψε από την Αλεξάνδρεια στην πατρίδα του την Πέργαμο, «εγώ δ' ότε πρώτον εκ της Αλεξανδρείας επανήλθον εις την πατρίδα», καθώς πήγαινε σε ένα αγρό συνάντησε έναν κηπουρό με έντονη φλεγμονή του λαιμού, «υπό τε σταφυλής και παρισθμίων και αντιάδων πνιγόμενον», ο οποίος χρησιμοποιούσε φάρμακο για στοματικές πλύσεις «διακλύσματι μελικράτων[4], ρόδων ενεψημένων εν αυτώ», χωρίς όμως θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Ο Γαληνός σκέφθηκε να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τον χυμό από τους φλοιούς των καρυδιών, ως φάρμακο για πλύσεις σε αυτές τις φλεγμονές της στοματικής κοιλότητος. Μάλιστα τονίζει ότι τη χρήση αυτή δεν την είδε σε κάποιον από τους δασκάλους του, ούτε γραμμένο κάπου, «ούτε ιδών τινα των διδασκάλων ούτε γεγραμμένον ευρών» (σελ. 904). Το σκεπτικό του Γαληνού ήταν ότι αφού οι ουσίες του χυλού των φλοιών των καρυδιών διαπερνούν το δέρμα και εισέρχονται βαθιά στα χέρια και το βάψιμο τους δεν εξαλείφεται εύκολα, «όπως αι χείρες βάπτονται των λεπιζόντων τα κάρυα τα χλωρά», τότε η λεπτόρρευστη αυτή ουσία θα εισχωρήσει στη φλεγμονή των αμυγδαλών και θα θεραπεύσει τον ασθενή. Τον χυμό αυτό, αφού πρώτα τον ανέμιξε με ίδια ποσότητα μέλιτος για να έχει ευχάριστο γεύση και το συμπύκνωσε θερμαινόμενο «μέχρι συστάσεως μελιτώδους, τον έδωσε στον ασθενή να κάνει γαργαρισμούς (σελ. 906). Ο Γαληνός παρατήρησε ότι γρήγορα ο κηπουρός θεραπεύτηκε από την φλεγμονή και στη συνέχεια δοκίμασε το φάρμακο αυτό σε πολλούς ακόμη ασθενείς, «θεασάμενος δε ταχίστην την ωφέλειαν ακολουθούσαν αυτώ (τον κηπουρό), βέλτιον ηγησάμην επί πολλών πειραθήναι» (σελ. 906), ακόμη τον χρησιμοποίησε και σε παιδιά «παιδίοις τε χρήσιμον» (σελ. 907). Μάλιστα παρατηρεί ότι το φάρμακό του αυτό για τις φλεγμονές της στοματικής κοιλότητος είναι πιο αποτελεσματικό από εκείνα με τον χυλό μούρων ή βατομούρων (σελ. 908).

Διαβάζοντας το κεφάλαιο αυτό στο σχετικό έργο των Απάντων του Γαληνού και την ακολουθούμενη θεραπευτική του αγωγή, σκεφθήκαμε να διαπιστώσουμε σε αποικίες μικροβίων τυχόν επίδρασή του χυμού των φλοιών των καρυδιών, που είχε συλλεχθεί μετά τη σχετική επεξεργασία τους σε φαρμακευτικό ιγδίο. Σε συνεργασία με τον ιατρό μικροβιολόγο κ. Βασ. Παπανδρέου (Φειδιππίδου 53, Αθήνα) σε 10 τρυβλία, όπου είχαν αναπτυχθεί αποικίες χρυσίζοντος σταφυλοκοκόκκου (4) και αποικίες κολοβακτηριδίου (6) ενσταλάχθηκε σταγόνα από τον χυμό φλοιών καρυδιών, που είχε ΡΗ αλκαλικό, ενώ σε άλλη θέση για σύγκριση τέθηκε σταγόνα φυσιολογικού ορού και σε άλλη δίσκος του Augmentin. Παρατηρήθηκε καταστροφή των μικροβίων τόσο στην περιοχή του εξεταζομένου υγρού εκ των φλοιών καρυδιών, όσο και σε εκείνη του Augmentin, ενώ στην περιοχή του φυσιολογικού ορού ουδεμία υπήρξε μεταβολή (βλ. σχετική εικόνα).

Συμπερασματικά μπορεί να λεχθεί ότι ο Γαληνός για τη θεραπεία λοίμωξης των αμυγδαλών και γενικότερα των παρισθμίων χρησιμοποίησε με επιτυχία για πρώτη φορά τον χυμό από φλοιούς καρυδιών, ο οποίος διαπιστώνεται ότι έχει και αντιμικροβιακές ουσίες[5], όπως δείχνουν τα σχετικά αποτελέσματα σε αποικίες μικροβίων.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Ο Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής, Ι, 126, σημειώνει ότι ο χυλός του καρπού «μιγέντος δε αυτώ ολίγου μέλιτος ποεί προς ρεύματα και νομάς και παρίσθμια φλεγμαίνοντα». Μάλιστα προστίθεται ότι «επιτείνεται δε και η δύναμις αυτού παραμιγείσης στυπτηρίας σχιστής και κηκίδος και κυπέρου και σμύρνης και κρόκου, έτι δε και μυρίκης καρπού και ίριδος και λιβανωτού». Pedanii Dioscuridis Anazarbei, De materia medica libri quinque, έκδ. Max Wellmann, ed. 3, Weidemann, Hldesheim, 1999, τόμ. 1, σελ. 115.

[2] Για τις ιδιότητες του κρόκου και της σμύρνας ο Γαληνός γράφει στο «Περί της των απλών φαρμάκων κράσεως και δυνάμεως Βιβλίον Η΄», έκδ. G.C. Kuehn, Galenus Opera Omnia, ανατύπωση Georg Olms Verlag, Hildeshein, Zurich, New York 1997, τόμ. 12, σελ. 48 και 127. Βλ. επίσης Διοσκουρίδου, Περί ύλης ιατρικής, ό. π., Ι, 26 και 64 αντίστοιχα.

[3] «Περί καρύων» ο Γαληνός γράφει και στο έργο του «Περί της των απλών φαρμάκων κράσεως και δυνάμεως Βιβλίον Η΄», στο οποίο σημειώνει την δική του πρακτική για τα φλούδια των καρυδιών «ημείς δε και εθλίβοντες αυτά και τον χυλόν ομοίως τω των μόρων τε και βάτων έψοντες συν μέλι στοματικώ χρώμεθα φαρμάκω, κι προς τάλλα πάντα, προς άπερ αρμόττουσιν οι προειρημένοι χυλοί», (G.C. Kuehn, τόμ. 12, σελ. 13-14).

[4] Διάκλυσμα = υγρό για πλύσεις στόματος, μελίκρατον=μέλι με νερό.

[5] Τις αντιμικροβιακές ιδιότητες των φλοιών του καρυδιού επιβεβαίωσε σε προσωπική επικοινωνία ο ομ. Καθηγητής της Φαρμακογνωσίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σκ. Φιλιάνος.

Σε συνεργασία με την Αλ. Οικονομοπούλου
Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο
Αθήνα, Μάιος 2006

Το είδα: www.karaberopoulos.gr

Ο Πλίνιος αναφέρει: 
-Ο Ιπποκράτης συστήνει στις γυναίκες που πέφτουν τα μαλλιά τους , να τρίψουν το κεφάλι τους με ραπανάκια
-Σε περιπτώσεις αλωπεκίας και φαγούρας, κοπανισμένα κρεμμύδια τρίβονται στις επηρεασμένες περιοχές
-Ο σκόλυμος (golden thistle), συλλεγμένος πριν ανθίσει, όταν χτυπηθεί και πιεστεί παράγει ένα χυμό, που αν εφαρμοστεί στο κεφάλι, κάνει τα μαλλιά να αναπτυχτούν πάλι, όταν έχουν πέσει από αλωπεκία
-Οι μολόχες αφημένες να αποσυνθεθούν σε κρασί είναι θεραπευτικές σε πληγές στο κεφάλι
Αφέψημα της ρίζας επίσης είναι μια θεραπεία για την πιτυρίδα
-Η ρίζα από λευκό τεύτλο ωμή εφαρμόζετε σε περιπτώσεις αλωπεκίας και σε πυώδης πληγές του κεφαλιού
-Το νεροκάρδαμο με προσθήκη σιναπιού είναι θεραπεία για την αλωπεκία.
-Το σινάπι χρησιμοποιούταν με κόκκινη γη (rubrica) για αλωπεκία και φαγούρες-ψώρες

Ο Διοσκουρίδης αναφέρει:
Τις αλωπεκίες στο κεφάλι και στα γένια τις θεραπεύουν αν επαλειφθούν τα εξής, αφού προηγμένως καθαριστούν με σόδα και τριφτούν οι μαδημένες περιοχές με πανί μαζί με ξύδι:

-Το καμένο αλυόνιο και λιωμένο με ξίδι ή κρασί ή λάδι
-Το αδίαντο ως κατάπλασμα πάνω σε πανί
-Το αρσενικό ή η σανδαράκη πλασμένη με ρετσίνι τερέβινθου σε γάζα
-Η στάχτη της καμένης ρίζας του ασφόδελου, αφού προηγμένως χαραχτεί η περιοχή με την αλωπεκία
-Το τσόφλι του καρυδιού καμένο με κρασί
-Το φουντούκι καμένο ολόκληρο ή μαζί με λαρδί.
-Λιωμένο κρεμμύδι αν επαλειφθεί και γίνει κατάπλασμα το ίδιο και η ρίζα του κυκλάμινου
-Το σινάπι με ξύδι
-Το γαλάκτωμα σίλφιου με κρόκο, κρασιού και πιπεριού
-Ο ορός πίσσας μαζί με κριθαρένιο αλεύρι σαν κατάπλασμα
-Το εξωτερικό μέρος του ραπανίου τριβόμενο επάνω
-Το καμένο σκόρδο με μύρο νάρδου σε κατάπλασμα, το ίδιο και το σέσκουλο

Τις τρίχες που πέφτουν από το κεφάλι τις σταματά:
-Το αδίαντο λιωμένο μαζί με λάδανο, κρασί, ύσσωπο και μυρτέλαιο
-Η αλόη μαζί με μαύρο μπρούσκο κρασί
-Το μυρτέλαιο και το λάδι αγριελιάς
-Η σμύρνα με κρασί
-Λάδανο και μυρτέλαιο
-Λιωμένο κάρδαμο με μυρτέλαιο
-Βράσε πολυτρίχι σε μαύρο κρασί για αρκετό χρόνο και κάψε ξεχωριστά αρωματικό καλάμι με ξύλα ιτιάς, ανάμιξε βρόχινο νερό και ανακάτεψέ τα, σούρωσέ το και ανάμιξέτο με το αφέψημα του πολυτρίχου και χρησιμοποίησέ το

O Αγάπιος μοναχός αναφέρει:
Για να φυτρώσουν τρίχες
-Κόψε τη ρίζα άσπρου κρεμμυδιού και με το γάλα που βγαίνει άλειφε τη κεφαλή, ημέρες 10 ή 12 για να φυτρώσουν τρίχες.
-Βράσε τη φλούδα της πτελέας, (φτελιάς), (Ιταλ. Olmo), με νερό και με εκείνο να αλείφεσαι και μετά βάζε πάνω σκόνη απήγανου.

Στην πρόσφατη λαϊκή μας παράδοση:
Για την αλωπεκία στα γένια, οι παππούδες μας έτριβαν ένα κομμάτι από τη σάρκα του αθάνατου στην αρρωστημένη περιοχή για να ξαναβγούνε τρίχες

Ο Εμμανουήλ Ι. Εμμανουήλ αναφέρει τις εξής λοσιόν:
Lotio cotra alopeciam
Ανθρακικού αμμωνίου 2,5
Ύδατος ανθέων πορτοκαλλέας 15
Γλυκερίνης 30
Βάμματος κανθαρίδων 0.5
Μείγματος ελαιώδους βαλσαμικού 50
Αλκοόλης αραιάς 100

Άπαξ της ημέρας επαλείψεις των φαλακρών μερών

Lotion contre alopecie
α) Οξικού οξέος 1
Χλωράλης 3
Αιθέρος 30
Besnier

β)Αλκοόλης 100
Τερεβινθελαίου 10-20
Αμμωνίας 5-10
Lailler

γ)Άχνης υδραργύρου 0,10
Κοκαΐνης 0.20
Ύδατος 40
Moty

Κατά της γυροειδούς αλωπεκίας

Lotion contre pelade Hallopeau
Άχνης υδραργύρου 0,1
Τερεβινθέλαιου 10
Καφουράς 10
Αλκοόλης 100

Κατά της αλωπεκίας

Η γυροειοδής αλωπεκία μπορεί να συμβεί από στεναχώρια και μόνο μέσα σε ένα βράδυ. Τόσο μεγάλη μπορεί να είναι η οξείδωση του οργανισμού από αρνητική συναισθηματική φόρτιση.

Ρόλο παίζει η έλλειψη βιταμινών και ιχνοστοιχείων. Αιματολογικές εξετάσεις για τα επίπεδα του σιδήρου, είναι απαραίτητες.
Η λαϊκή ιατρική παλιά χρησιμοποιούσε, με καλά αποτελέσματα, τοπικά του χυμό από τα κεντρικά φύλλα του αθάνατου. Χρησιμοποιούσαν λίγο χυμό τοπικά, γιατί είναι ερεθιστικός.
Τα ανωρέρω δεν αποτελούν ιατρική συμβουλή. Πριν ακολουθήσετε οποιαδήποτε θεραπεία συμβουλευτείτε το γιατρό σας.

Πηγή: www.ftiaxno.gr

Δείτε: Βότανα για την φροντίδα των μαλλιών. 

Σαμπουάν και αφρόλουτρο, εύκολα και υγιεινά και Ξεχνάμε τα parabens! 

Φυσική μαλακτική κρέμα μαλλιών!

Συνταγές με βότανα για τα Μαλλιά!

Είναι γνωστά τα βότανα που βοηθούν στην αντιμετώπιση του βήχα, της βρογχίτιδας, του κρυολογήματος, της γρίπης και του άσθματος.
Αυτά είναι η ινούλα, η γλυκόριζα, η δρακοντιά, το αγριοθυμάρι, η βρωμαλεϊνη, η boswellia, ο ευκάλυπτος, το θυμάρι, η κυδωνιά, η μπελαντόνα ή ευθαλεία, το πεύκο, η υδράστη, το φασκόμμηλο, τα φύλλα της καστανιάς, η λομπέλια, το χαμομήλι και το τσάι κ.α.

Σπιτικές συνταγές για την αντιμετώπιση του βήχα:

1. Βήχας λόγω ερεθισμένου λαιμού.
- Βάλτε ένα λεμόνι με τη φλούδα του σε ένα κατσαρολάκι με λίγο νερό και αφήστε το να βράσει για 5 λεπτά περίπου. Στη συνέχεια, βγάλτε το, κόψτε το στη μέση και στίψτε το. Όσο είναι ακόμα ζεστό, διαλύστε στο χυμό του 3 κουταλιές μέλι, ανακατέψτε καλά και πιείτε το σε δύο δόσεις μέσα στην ημέρα. Το μέλι δρα ως μαλακτικό, αντισηπτικό και αντιβιοτικό στο λαιμό. O χυμός λεμονιού έχει αντισηπτικές και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες.

- Διάλυμα για γαργάρες
Τι θα χρειαστείτε

• 1 κ.γ. βάμμα φασκόμηλου (Salvia officinalis)
• 1 κ.γ. βάμμα δεντρολίβανου (Rosmarinus)
• 1 κ.γ. βάμμα θυμάρι
• 1 κ.γ. βάμμα μύρου (Commiphora molmol)
• 1 κ.γ. βάμμα εχινάκειας

Η συνταγή: Αναμείξτε τα βάμματα σε μισό ποτήρι του κρασιού ζεστό νερό. Κάντε γαργάρες για μερικά λεπτά και κατόπιν καταπιείτε το.
Σημείωση: Αν είστε έγκυες, μην το καταπιείτε.

- Τσάι από φασκόμηλο
Τι θα χρειαστείτε

• μία κ.σ. φασκόμηλο (περίπου 2-3 γρ.)
• 5 ml ξίδι
• 1 κ.γ. μέλι

Η συνταγή: Βάλτε το φασκόμηλο σε ένα σουρωτήρι και τοποθετήστε το στο φλιτζάνι. Γεμίστε το με βρασμένο νερό. Καλύψτε το φλιτζάνι με ένα καπάκι για 10′ κι έπειτα αφήστε το να κρυώσει. Προσθέστε το ξίδι και το μέλι. Κάντε γαργάρες για μερικά λεπτά και καταπιείτε το.
Σημείωση: Αν είστε έγκυες, μην το καταπιείτε.

2. Χρόνιος βήχας:
Kόψτε σε ροδέλες 3 πράσα και βάλτε τα να βράσουν καλά με λίγο νερό. Όταν μαλακώσουν, σουρώστε τα και αναμείξτε τα καλά με 2 κουταλιές μέλι μέχρι να σχηματιστεί μια πάστα. Kάθε φορά που σας πιάνει κρίση βήχα, παίρνετε μία κουταλιά από αυτήν την πάστα. Tο πράσο ανήκει στην ίδια οικογένεια με το σκόρδο και το κρεμμύδι και έχει όπως και αυτά αντιβηχικές ιδιότητες, χωρίς όμως να έχει τόσο έντονη γεύση και μυρωδιά. Tο μέλι, όπως αναφέραμε παραπάνω, είναι γνωστό για τις αντιβιοτικές, μαλακτικές και αντισηπτικές του ιδιότητες.

3. Κρίσεις ξηρού ή παραγωγικού βήχα:
- Χυμός με φρέσκα κρεμμυδάκια.
Bάλτε στον αποχυμωτή ή στο μπλέντερ 5 χοντρά φρέσκα κρεμμυδάκια, σουρώστε τα και πιείτε μικρές γουλιές από το χυμό, πολλές φορές μέσα στη μέρα. O χυμός αυτός δρα ως αποχρεμπτικό, ενώ ταυτόχρονα έχει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση.

- Σιρόπι βοτάνων
Τι θα χρειαστείτε:

• 1 κ.γ. φτελιά (slippery elm)
• 2 κ.γ. δενδρομολόχα (Althaea officinalis)
• 45 σταγ. βάμμα εχινακέας (echinacea)
• 5 στ. βάμμα γλυκόρριζας (Glycyrrhiza glabra)
• 1 κ.γ. μέλι

Η συνταγή: Βάλτε τα ξηρά βότανα μέσα σε μiα κανάτα τσαγιού και προσθέστε 250 ml σχεδόν βραστό νερό. Εμποτίστε για 20 λεπτά και μετά σουρώστε. Προσθέστε τα βάμματα και το μέλι.
Σημείωση: Αποφύγετε τη γλυκόρριζα, αν έχετε υψηλή αρτηριακή πίεση.

- Χυμός από ρόδι
Τι θα χρειαστείτε 

• 1 ρόδι

Η συνταγή: Τοποθετήστε το ρόδι οριζόντια και κρατώντας το σφιχτά με την παλάμη σας κυλήστε το, θρυμματίζοντας τους σπόρους του. Αφαιρέστε την κορυφή του και συμπιέστε το. Πίνετε 1-2 ποτήρια με τα πρώτα συμπτώματα.
4. Χρόνια βρογχίτιδα
1. Για να καλμάρετε τον ενοχλητικό βήχα που προκαλεί η χρόνια βρογχίτιδα, ψιλοκόψτε ένα ξερό κρεμμύδι και δύο φύλλα άσπρου λάχανου, ανακατέψτε τα, πασπαλίστε τα με καστανή ζάχαρη και αφήστε τα να μείνουν για 48 ώρες. Aν τρώτε 1-2 κουταλιές από τη σαλάτα που φτιάξατε 3-4 φορές την ημέρα, ο βήχας σας θα υποχωρήσει.
2. Ρίξτε δύο σκελίδες σκόρδο σε ένα φλιτζάνι κρύο γάλα και αφού πάρει βράση, αφήστε το για 10 λεπτά σε χαμηλή φωτιά. Πιείτε το γάλα όσο είναι ακόμα ζεστό. Tο σκόρδο και οι θειικές του ενώσεις έχουν αποχρεμπτικές και αντισηπτικές ιδιότητες.
Δείτε ακόμη: Θεραπευτικό ρόφημα για την βρογχίτιδα!
Βρογχίτιδα: Συμπτώματα, πρόληψη και αντιμετώπιση

Βότανα και βήχας
- Για τον βήχα και το συνάχι παρασκευάστε αφέψημα σπόρων βρώμης χρησιμοποιώντας 15-20 γρ. σπόρων σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 2-3 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα.
- Για το βήχα παρασκευάστε έγχυμα από τα φύλλα της καστανιάς χρησιμοποιώντας 30-50 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε μέχρι δύο φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα.
- Για το άσθμα, το βήχα και τη βρογχίτιδα παρασκευάστε έγχυμα ινούλας ρίχνοντας 1 κ.τ.τ. τεμαχισμένη ρίζα σε ένα ποτήρι κρύο νερό για 8 ώρες. Κατόπιν το ζεσταίνετε και πίνετε από ένα ποτήρι τρεις φορές την ημέρα.
- Το θυμάρι ως έγχυμα χρησιμοποιείται ευρέως για τα κρυολογήματα, ενώ το σιρόπι ανακουφίζει το βήχα. Για απόχρεμψη και για το βήχα παρασκευάστε έγχυμα χρησιμοποιώντας ένα κουταλάκι του τσαγιού σε μισό λίτρο νερό και πίνετε μέχρι 3 φορές την ημέρα.
Δείτε: Σιρόπι θυμαριού για απόχρεμψη, βήχα και πονόλαιμο! 

- Για το βήχα, τη βρογχίτιδα, το κρυολόγημα και την πνευμονία παρασκευάστε έγχυμα από τη ρίζα της γλυκόριζας, χρησιμοποιώντας 30-60 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα.
- Για το βήχα παρασκευάστε αφέψημα απο τα φύλλα του αδίαντου, χρησιμοποιώντας 10-15 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλυτζάνια τσαγιού την ημέρα. Επίσης μπορείτε να φτιάξετε έγχυμα φύλλων βάζοντας 15-20 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 3-4 κουταλιές της σούπας ημερησίως.

- Για το βήχα και για τη βρογχίτιδα παρασκευάστε αφέψημα απο τους σπόρους του φυτού αγριμόνιο χρησιμοποιώντας 30-50 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1 φλυτζάνι του τσαγιού την ημέρα.
-Για τη βρογχίτιδα παρασκευάστε έγχυμα από τα φύλλα του λιναριού, χρησιμοποιώντας 15-20 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 2 φλυτζάνια του τσαγιού ημερησίως.

- Για το κρυολόγημα και τη βρογχίτιδα προσθέστε λίγες σταγόνες αιθέριου ελαίου ή φύλλα του ευκαλύπτου σε βραστό νερό και κάντε εισπνοές.

- Για τον πονόλαιμο παρασκευάστε έγχυμα απο τη ρίζα του φυτού τζίντζερ ρίχνοντας μία κουταλιά του τσαγιού σε βραστό νερό και αφήνετε για 5 λεπτά. Πίνετε όποτε χρειάζεται. Για το κρυολόγημα κάντε γαργάρες. Προσοχή ανεβάζει την πίεση.

- Για τη γρίπη παρασκευάστε αφέψημα απο τα άνθη της φλαμουριάς χρησιμοποιώντας 15-20 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα.

- Για το κρυολόγημα παρασκευάστε αφέψημα απο τα άνθη του τσαγιού χρησιμοποιώντας 30-40 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα.

- Για τη γρίπη παρασκευάστε έγχυμα απο τις ανθισμένες κορυφές του δεντρολίβανου βάζοντας 5-15 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα ή κάντε εισπνοές ατμών του αφεψήματος. Για το άσθμα παρασκευάστε αφέψημα φύλλων ή ανθέων δεντρολίβανου, βάζοντας 20-30 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 κουταλιές την ημέρα.

- Εχινάκεια κατά του βήχα: Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι η εχινάκεια συμβάλλει σε ένα βαθμό στη μείωση της διάρκειας του κρυολογήματος και στην ανακούφιση από τα συμπτώματά του, όπως ο βήχας, ο πονόλαιμοςκαι ο πυρετός, ενώ ίσως να έχει και προληπτική δράση, αφού θεωρείται ότι τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα. Για την ανακούφιση του πονόλαιμου, κάντε γαργάρες με αφέψημα εχινάκειας 3 φορές την ημέρα, ενώ για καλύτερα αποτελέσματα ­συνδυάστε το βότανο με βιταμίνη C, πρόπολη και ψευδάργυρο.

Διοσκουρίδης για το βήχα…
Τους χρόνιους βήχες ωφελεί – γιατί στους πρόσφατους είναι ασύμφορο να δίνουμε φάρμακα, γιατί με πόση νερού και κατάλληλη τροφή και ροφήματα είναι εύκολο να θεραπευτούν – τους χρόνιους δε θεραπεύουν τα εξής όταν πίνονται:
- το φασκόμηλο σαν ρόφημα
- 2 λιωμένοι καρποί δάφνης μαζί με νερό
- μία δραχμή ρίζας ασφόδελου με κρασί
- καρποί αρκεύθου 5 ή 6 ή 7 ή 8 ή κεδρόμηλα όταν πίνονται μαζί με κρασί ή νερωμένο ξινό κρασί
- το αφέψημα της βάκχαρης με νερό (αρωματικό φυτό από τις ρίζες του οποίου εξάγετε μύρο-gnaphalium sanguineum)
- μία δραχμή από τον καρπό του βάλσαμου (Commiphora opobalsamum) με κρασόμελο
- ο χυμός της ελξίμης (περδικάκι-Parietaria officinalis), όταν πίνεται σε ποσότητα ενός κυάθου
- η σμύρνα όταν καταπίνεται σε μέγεθος ενός κουκιού
- η ρίζα του σμύρνιου όταν πίνεται
- αφέψημα θυμαριού, θρουμπιού ή ύσσωπου μαζί με μέλι και ξερά σύκα
- ο χυμός ή το αφέψημα της αλογοουράς ή του ισόπυρου μαζί με μελόνερο
- τα φουντούκια όταν πίνονται με μελόνερο και πιπέρι
- 2 δραχμές από τη ρίζα του μεγάλου κενταύριου μαζί με κρασί
- το κόμμι της πικραμυγδαλιάς ή της κερασιάς ή της κορομηλιάς μαζί με νερωμένο κρασί
- το αφέψημα της ρίζας της πανάκειας ή του πευκέδανου ή το γαλάκτωμά τους
- το σέσελι όταν πίνεται με κρασί
- μία δραχμή από βρασμένο σκιλλοκρέμμυδο μαζί με ξυδόμελο ή κρασόμελο
- ένας κύανθος μοσχοσίταρο, αν βραστεί με νερό και πίνεται για 15 ημέρες
- το αφέψημα της χαμοδρυάς
- το ερύσιμο ή το κάρδαμο, αν μουσκέψει προηγμένος για μία ημέρα και έπειτα βραστεί σε χυλό κριθαριού και ποθεί
- η ρίζα του άρου όταν τρώγεται βρασμένη ή το ίδιο και η ρίζα της δρακοντιάς
- οι σταφίδες όταν τρώγονται
- το βρασμένο πράσο όταν τρώγεται και ο χυμός του όταν καταπίνεται
- το βραστό και το ωμό σκόρδο όταν τρώγονται
- τα ξερά σύκα αν ψηθούν πάνω σε κάρβουνα και πασπαλιστούν με πιπέρι
- οι καρυδάτοι χουρμάδες, αν μουσκέψουν σε κρασί και έπειτα ψηθούν και πασπαλιστούν με πιπέρι

Τους έντονους παροξυσμούς του βήχα τους ωφελεί το κρασί, αν μείνει για μία νύχτα σε σκιλλοκρέμμυδο και δοθεί κατά τις προσβολές του βήχα. Να λαμβάνεται με καλαμάκι και σε μικρή ποσότητα, λόγο της καυστικότητάς του. Ωφελεί και το ξύδι του σκιλλοκρέμμυδου όταν πίνεται ή το ζεστό κρασί όταν πίνεται.
Για όλους όσους βήχουν ενδείκνυται το βούτυρο με μέλι και λίγο κύμινο. Βράζεται το βούτυρο με ίση ποσότητα μέλιού, αφού προηγμένος έχει ξαφριστεί το μέλι και τότε προσθέτεται το κύμινο. Κάνει δε αυτό και για τους φθισικούς.

Πηγή: Πεδανίου Διοσκουρίδου-Τόμος II-Περί ευπόριστων και απλών φαρμάκων βιβλίον δεύτερον σελ.241-245/Κεφ. λα’, λβ’, λγ’

Δείτε ακόμη: Πονόλαιμος δοκιμάστε εναλλακτικά!  

Ισχυρή θεραπεία για την γρίπη με μέλι, τζίντζερ και λεμόνι!

Μια ζεστή λεμονάδα για τον πονόλαιμο!  

Φτιάξε σπιτικό σιρόπι, για τον λαιμό, από βότανα!

To… αντιβηχικό σας εγχειρίδιο!

Στην ενότητά μας “φτιάχνω μόνος για πρόληψη/θεραπεία“, θα βρείτε βρείτε και άλλους φυσικούς τρόπους στήριξης της υγείας μας!!!


Το είδα: www.emedi.gr

Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοσή η σμύρνα είναι ένα από τα δώρα που έφεραν οι Τρεις Μάγοι στο νεογέννητο Χριστό, ενώ με ίδιο βότανο άλειψε τα πόδια Του η Μαρία Μαγδαληνή.

Η σμύρνα (Commifora myrra) είναι μία ρητίνη (ρετσίνι) στο χρώμα της σκουριάς, που εξάγεται από δέντρα του είδους Commiphora ή Balsamodendron, που φύονται στη Μέση Ανατολή και την Αιθιοπία. Αυτός ο θησαυρός της Ανατολής είναι μια ρητίνη που βρίσκεται στον παχύ στραβό κορμό και στους βλαστούς ενός μικρού δένδρου που φύεται στη Σομαλία, στην Ανατολική Αφρική, αλλά και στην Ασία. Τα μικρά του φύλλα έχουν αγκαθωτές άκρες και από τους βλαστούς φυτρώνουν λευκά η πράσινα ανθάκια.

Έχει μία έντονη χαρακτηριστική οσμή και μια γεύση στυφή και ελαφρώς πικρή. Αυτή είναι η σμύρνα, που στην εβραϊκή γλώσσα σημαίνει πικρία! Γνωστή από την αρχαιότητα για τις θαυματουργές επιδράσεις της σε ανοιχτές πληγές η ρητίνη (πλούσια σε αλκοόλες και τερπένια), είναι στυπτική και αντιμικροβιακή. Έχει αντισηπτική δράση και πολύ καλά αποτελέσματα στις παθήσεις των βλεννογόνων του στόματος και του λάρυγγα. Από τη σμύρνα με απόσταξη παίρνουμε το αιθέριο έλαιο, το μύρο, που το χρησιμοποιούσαν και στην Αρχαία Ελλάδα σαν επουλωτικό! Είναι τοπικό αναισθητικό, αντιμικροβιακό, αντιφλεγμονώδες και αναλγητικό! Συνταγή: Βάλτε σε 15ml αμυγδαλέλαιο, 1 ml αιθέριο έλαιο μύρου και κάντε εντριβές στο στήθος ή στην πλάτη σε περιπτώσεις βρογχίτιδας ή κρυολογήματος.

Πηγή: biologion.blogspot.gr