Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι ασθένειες που προκύπτουν γιατί το σώμα μας επιτίθεται και καταστρέφει τα δικά του κύτταρα και όργανα.

Γνωρίζετε ότι ένας στους δέκα πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα;
Είναι η κύρια αιτία χρονίων ασθενειών σήμερα και επηρεάζει την υγεία περισσότερων ανθρώπων απ’ ότι τα καρδιακά νοσήματα ή ο καρκίνος. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Αυτοάνοσων Νοσημάτων πενήντα εκατομμύρια Αμερικανοί, ένας στους πέντε δηλαδή, πάσχουν από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.
Είναι σχεδόν βέβαιο, είτε να γνωρίζετε κάποιον που πάσχει από μια τέτοια ασθένεια είτε να έχετε μια εσείς οι ίδιοι.
Όσο υψηλότερο το βιοτικό επίπεδο τόσο μεγαλύτερη είναι και η επίπτωση τους. Ασθένειες όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, ο νεανικός διαβήτης, η ψωρίαση, η ελκώδης κολίτιδα, ο ερυθηματώδης λύκος, η μυασθένεια κ.ά. αυξήθηκαν δραματικά τα τελευταία 15 χρόνια.

Δείτε: Πως ο Σύγχρονος Άνθρωπος Λιμοκτονεί Τρώγοντας Περισσότερο.

Πρόκειται για χρόνια νοσήματα, για τα οποία το άτομο που πάσχει, πρέπει να λαμβάνει ισχυρές και με πολλές παρενέργειες αγωγές για την υπόλοιπη ζωή του.

Στην αρχαία Ελληνική μυθολογία ο Ασκληπιός, θεός της ιατρικής, είχε δύο κόρες. Την Πανάκεια, θεά της θεραπείας και την Υγεία, θεά της πρόληψης. Στον αιώνα που διανύουμε θα χρειαστούμε τη βοήθεια και των δύο για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα που καλείται αυτοανοσία.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι το τίμημα που πληρώνουμε για έναν τρόπο ζωής που συνεχώς απομακρύνεται από το φυσιολογικό.
Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει θα πρέπει να εξετάσουμε το θέμα εκεί που ξεκινά. Σε επίπεδο κυττάρων...
Τα κύτταρα μας είναι οι βιολογικές μονάδες από τις οποίες αποτελείται ο οργανισμός μας. Αποικίες κυττάρων με κοινά χαρακτηριστικά συναθροίζονται και σχηματίζουν όργανα και τελικά ένα ανθρώπινο σώμα.

Ένα κύτταρο είναι φτιαγμένο από διάφορα δομικά συστατικά. Παράλληλα χρησιμοποιεί και κάποια συστατικά για να λειτουργήσει. Αυτά τα ονομάζουμε θρεπτικά συστατικά και είναι απαραίτητα για να υπάρχουν και να λειτουργούν σωστά τα κύτταρα μας. Πρόκειται για μεταλλικά στοιχεία, αμινοξέα, πρωτεΐνες, βιταμίνες, ένζυμα, λίπη, υδατάνθρακες.
Αυτά τα στοιχεία τα προσλαμβάνουμε μέσω της διατροφής μας.

Οι τροφές μας έχουν αλλάξει. 
Οι αλλαγές που έχουν προκύψει, πόσο επηρεάζουν την διατροφική κατάσταση των κυττάρων μας και κατ’ επέκταση τη δική μας;
Ας πάρουμε για παράδειγμα μια τροφή όπως τα μαρούλια. Παλαιότερα είχαμε ένα χωράφι και σπέρναμε σε αυτό εκατό μαρούλια. Σήμερα στο ίδιο χωράφι σπέρνονται χίλια. Τα θρεπτικά συστατικά που έχει το χωράφι πρέπει να μοιραστούν τώρα σε χίλια μαρούλια αντί για εκατό όπως κάποτε. Αν βέβαια υπολογίσουμε ότι και τη προηγούμενη χρονιά είχαμε σπείρει χίλια μαρούλια το χωράφι είναι ακόμα φτωχότερο σε θρεπτικά συστατικά από την προηγούμενη χρονιά.
Με τη χρήση λιπασμάτων αυτά τα μαρούλια αντί να αναπτυχθούν πλήρως μέσα σε δύο μήνες, τώρα αναπτύσσονται σε ένα μήνα.
Για να πάρει το σώμα μας τα θρεπτικά συστατικά που λάμβανε από ένα μαρούλι πενήντα χρόνια πριν, σήμερα είναι απαραίτητο να καταναλώσουμε σαράντα μαρούλια. Αυτό δεν είναι όμως εφικτό. Το ίδιο συμβαίνει και για τις υπόλοιπες τροφές που καταναλώνουμε είτε είναι φυτικές είτε ζωικές.

Δείτε: Χρειάζεστε 10 Μερίδες Λαχανικών για να πάρετε τα Ίδια Θρεπτικά Συστατικά που θα παίρνατε από Μια Μερίδα 50 Χρόνια Πριν!!

Τα κύτταρα μας λοιπόν, δεν προσλαμβάνουν και δεν έχουν τα στοιχεία που χρειάζονται για να λειτουργήσουν. Σιγά-σιγά δημιουργούνται ελλείψεις σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο. Συστατικά που θα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στο κύτταρο πλέον απουσιάζουν.
Η ζωή βέβαια δεν στηρίζεται ποτέ σε μια μεταβολική οδό. Έχει εναλλακτικές λύσεις. Ποτέ όμως η δεύτερη εναλλακτική δεν είναι το ίδιο αποδοτική με την πρώτη.
Η υγεία μας αρχίζει να μειώνεται. Δεν νοιώθουμε το ίδιο καλά όπως κάποτε. Κάθε μέρα που περνάει απομακρυνόμαστε από την βέλτιστη κατάσταση. Πιστεύουμε πολλές φορές ότι αυτό οφείλεται στα χρόνια που περνάνε. Αν προσέξουμε όμως θα δούμε ότι παρόμοια, μερικές φορές και χειρότερα προβλήματα, κατακλύζουν και νεότερα άτομα.
Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ. Πέρα από τις ελλείψεις που παρουσιάζουν τα κύτταρα μας επιβαρύνονται τοξικές ουσίες που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Βαρέα μέταλλα, βιομηχανικά χημικά, φάρμακα, απορρυπαντικά, χημικά προϊόντα περιποίησης, φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα.

Τα κύτταρα μας έχουν αλλάξει
Οι εικόνα του κυττάρου μας έχει αλλάξει πλέον πλήρως από την αρχική υγιή κατάσταση!
Συστατικά που θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί απουσιάζουν και άλλα ξένα προς τη ζωή, που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί, είναι παρόντα.

Το σώμα δεν αναγνωρίζει πλέον αυτά τα κύτταρα ως δικά του και τους επιτίθεται!
Ανάλογα με την κληρονομικότητα, το περιβάλλον και τις διατροφικές επιλογές τα κύτταρα που απομακρύνονται περισσότερο από το φυσιολογικό δέχονται πρώτα την επίθεση. Σε πολλές περιπτώσεις το σώμα επιτίθεται σε πάνω από ένα όργανα ή συστήματα.
Η λύση βέβαια δεν είναι να επιβαρύνουμε με το σώμα με αμφιβόλου αποτελεσματικότητας φάρμακα, που αλλοιώνουν περαιτέρω την βιολογική ισορροπία.

Η λύση είναι να αποκαταστήσουμε το φυσιολογικό.
Να χορηγήσουμε αυτά που λείπουν και να αφαιρέσουμε αυτά που «περισσεύουν».

Τι μπορούμε να κάνουμε
1. Ειδικές εξετάσεις μεταβολομικής μας καθοδηγούν στην επαναφορά της φυσιολογικής κατάστασης των κυττάρων μας. Σύμφωνα με την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ η μεταβολομική είναι ο πιο απλός και ακριβής τρόπος για να αξιολόγησης την κατάσταση υγείας του ατόμου, σήμερα. Η παράλληλη αποκατάσταση των υγιών λειτουργιών με τη χρήση της ενδεδειγμένης φαρμακευτικής αγωγής, όπου αυτή είναι απαραίτητη, μας δίνει ένα πολύ ισχυρό όπλο στη μάχη έναντι των αυτοάνοσων νοσημάτων.
2. Να βοηθήσουμε το άτομο να εντοπίσει και να διαχειριστεί τους στρεσογόνους παράγοντες που υποκρύπτονται πίσω από το νόσημα. Πρόκειται για ένα κομμάτι που συχνά περνά απαρατήρητο και μένει αδιαχείριστο. Σχεδόν πάντα τα αυτοάνοσα νοσήματα συνοδεύονται από έντονες αλλαγές στη διάθεση που ανατροφοδοτούν τη νόσο και επιδεινώνουν την εικόνα.
Η βιοχημική αλλοίωση και το στρες που συνοδεύει το σύγχρονο περιβάλλον είναι οι βασικοί υπαίτιοι πίσω από την έκρηξη των αυτοάνοσων νοσημάτων. Η σταδιακή αποκατάσταση τους μπορεί να οδηγήσει σε μια σταθερή βελτίωση της εικόνας αντί μιας σταθερής επιδείνωσης.

Τι μπορούμε να κάνουμε Μόνοι μας

• Να τρώμε πλήρεις τροφές. Οι τροφές πρέπει να έχουν υποστεί την μικρότερη δυνατή επεξεργασία. Τα βιολογικά τρόφιμα έχουν αποδεδειγμένα μεγαλύτερη θρεπτική αξία.
• Να διατηρούμε τη βιταμίνη D στο αίμα μας σε βέλτιστα επίπεδα (60ng/ml). Όταν η βιταμίνη D βρίσκεται σε βέλτιστα επίπεδα μειώνει σημαντικά τι πιθανότητα να νοσήσουμε από αυτοάνοσο νόσημα και βελτιώνει την εικόνα αν πάσχουμε ήδη από κάποιο.
• Να ασκούμαστε τακτικά. Η άσκηση βελτιώνει το ορμονικό μας προφίλ και μειώνει σημαντικά το κίνδυνο να νοσήσουμε.
• Να κοιμόμαστε επαρκώς. Ο ύπνος είναι απαραίτητος στο σώμα μας για να μπορέσει να διορθώσει βλάβες που προκύπτουν κατά την διάρκεια της ημέρας.
• Να ενισχύουμε την αντιοξειδωτική άμυνα του οργανισμού. Μια νέα θεραπευτική αντιμετώπιση αυτοάνοσων νοσημάτων με το φυσικό αντιοξειδωτικό Άλφα Λιποϊκό Οξύ, που σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία νοσημάτων που οφείλονται στο οξειδωτικό στρες. Το Άλφα Λιποϊκό Οξύ αυξάνει τους ρυθμούς επιδιόρθωσης σε κυτταρικό επίπεδο, διαχειρίζεται άμεσα τις ελεύθερες ρίζες και βοηθά στην αποτοξίνωση του οργανισμού.

Το σώμα μας είναι γενετικά προγραμματισμένο να είναι υγιές, καθήκον της ιατρικής αλλά και δικό μας είναι να το βοηθάμε σε αυτή του την προσπάθεια.(το μυστικό της ιατρικής) Η πρόσφατη επιστημονική γνώση μας επιτρέπει και μας προτρέπει να ακολουθήσουμε και να ενισχύσουμε το έργο της φύσης.

Αντί να ελπίζουμε στην επέμβαση της Πανάκειας και της Υγείας είναι προτιμότερο να πάρουμε την υγεία μας στα χέρια μας.

Δείτε: Η Τροφή μας και τα Χρόνια Νοσήματα - Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που οι τροφές δεν είναι πια οι ίδιες;
Βιταμίνη D ένας εξαιρετικός σύμμαχος του ανοσοποιητικού (βίντεο).

BITAMINH D, ο Σημαντικότερος Παράγοντας για την Υγεία Μας!

Λίστα τροφών με αντιοξειδωτική δράση

και: Σκλήρυνσις κατὰ πλάκας καὶ ἀντιστροφή της, μέσῳ τῆς διατροφῆς.

Νέα ισχυρή θεραπεία για τα αυτοάνοσα με οδηγό τη Μητέρα Φύση

Πηγές: www.detoxcenter.gr

www.drtsoukalas.gr

Ιανουάριος
Αβοκάντο, ακτινίδια, αχλάδια, γκρέιπφρουτ, κυδώνια, μανταρίνια, μήλα, μπανάνες, πορτοκάλια, ρόδια.

Καρότα, κάστανα, κουνουπίδια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, μαϊντανός, μανιτάρια, μαρούλια, μπρόκολα, αντίδια, παντζάρια, πατάτες, πράσα, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, δυόσμος, σπανάκι.

Φεβρουάριος
Αβοκάντο, αχλάδια, γκρέιπφρουτ, μανταρίνια, μπανάνες, πορτοκάλια.

Καρότα, κουνουπίδια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, μαϊντανός, μαρούλια, μπρόκολα, αντίδια, παντζάρια, πατάτες, πράσα, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι.

Μάρτιος
Αβοκάντο, γκρέιπφρουτ, μανταρίνια, μπανάνες, πορτοκάλια.

Αρακάς, αγκινάρες, καρότα, κουνουπίδια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, μαϊντανός, μάραθο, μαρούλι, μπρόκολα, παντζάρια, πατάτες, πράσα, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι.

Απρίλιος
Αβοκάντο, γκρέιπφρουτ, μανταρίνια, μπανάνες, πορτοκάλια.

Αρακάς, αγκινάρες, καρότα, κουνουπίδια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, μαϊντανός, μάραθος, μαρούλι, μπρόκολα, παντζάρια, πατάτες, πράσα, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι.

Μάιος
Αβοκάντο, γκρέιπφρουτ, μανταρίνια, μπανάνες, πορτοκάλια, κεράσια, φράουλες.

Αγγούρια, αρακάς, καρότα, κολοκύθια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, μαϊντανός, μάραθος, μαρούλι, μπρόκολα, παντζάρια, πατάτες, πράσα, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι, μανιτάρια, σπαράγγια.

Ιούνιος
Βερίκοκα, καρπούζια, κεράσια, μπανάνες, νεκταρίνια, πεπόνια, ροδάκινα, φράουλες.

Αγγούρια, αρακάς, καλαμπόκι, καρότα, κολοκύθια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, μαϊντανός, μάραθος, παντζάρια, πατάτες, πράσα, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι, σπαράγγια, τομάτες.

Ιούλιος – Αύγουστος
Αχλάδια, κοντούλες, βανίλιες, βερίκοκα, δαμάσκηνα, καρπούζια, κεράσια, κορόμηλα, μπανάνες, νεκταρίνια, πεπόνια, ροδάκινα, σταφύλια, σύκα.

Αγγούρια, αρακάς, καλαμπόκι, καρότα, κολοκύθια, κρεμμύδια, λεμόνια, μελιτζάνες, μπάμιες, πατάτες, πιπεριές, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι, σπαράγγια, τομάτες, φασολάκια φρέσκα.

Σεπτέμβριος
Αχλάδια, κοντούλες, καρπούζια, μήλα, μπανάνες, πεπόνια, σταφύλια, σύκα.

Καλαμπόκι, καρότα, κολοκύθια, κουνουπίδια, κρεμμύδια ξερά, λάχανα, λεμόνια, μαρούλια, μελιτζάνες, μπρόκολα, πατάτες, πιπεριές, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπαράγγια, τομάτες, φασολάκια φρέσκα.

Οκτώβριος
Αχλάδια, μανταρίνια, μήλα, μπανάνες, πορτοκάλια, σταφύλια.

Καλαμπόκι, καρότα, κολοκύθια, κουνουπίδια, κρεμμύδια ξερά, λάχανα, λεμόνια, λάχανα βρυξελών, μαρούλια, μελιτζάνες, μπρόκολα, πατάτες, παντζάρια, πιπεριές, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι, σπαράγγια, τομάτες, φασολάκια φρέσκα.

Νοέμβριος
Ακτινίδια, αχλάδια, γκρέιπφρουτ, κυδώνια, μανταρίνα, μήλα, μπανάνες, πορτοκάλια, πεπόνια, ρόδια, σταφύλια.

Αγγούρια, αντίδια, καρότα, κάστανα, κολοκύθια, κουνουπίδια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λεμόνια, λάχανα βρυξελών, μανιτάρια, μαρούλια, μελιτζάνες, μπρόκολα, πατάτες, παντζάρια, πιπεριές, ραδίκια, ραπανάκια, πράσα, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι, σπαράγγια, τομάτες.

Δεκέμβριος
Αχλάδια, γκρέιπφρουτ, κυδώνια, μανταρίνια, μήλα, μπανάνες, πορτοκάλια, ρόδια.

Αγγούρια, αντίδια, καλαμπόκι, καρότα, κάστανα, κουνουπίδια, κρεμμύδια (ξερά, φρέσκα), λάχανα, λάχανα βρυξελών, λεμόνια, μανιτάρια, μαρούλια, μπρόκολα, πατάτες, παντζάρια, πράσα, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλα, σπανάκι.

Το είδα: fysei.blogspot.gr

Eνα λαχανικό που ίσως έχει τη μεγαλύτερη ιστορία σε πολλά μέρη της γης. Έχει βρεθεί σε αιγυπτιακούς τάφους που χρονολογούνται από το 4500 π.Χ., ενώ οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι το είχαν σε ιδιαίτερη εκτίμηση για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Στην Κίνα αντιπροσωπεύει ακόμη και σήμερα την καλή τύχη και προσφέρεται την Πρωτοχρονιά, σε γενέθλια και σημαντικές επετείους. Επίσης, λέγεται ότι την καλλιέργεια του μαρουλιού μετέφερε στη Βόρεια Αμερική ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Με αφορμή την πολύ χαμηλή θερμιδική του αξία και την υψηλή περιεκτικότητά του σε νερό, δεν εκτιμάται η αξία του στο καθημερινό διαιτολόγιο παρόλο που είναι ιδιαίτερα θρεπτικό. Τρώγεται ωμό, σκέτο ή σε σαλάτες αλλά και μαγειρεμένο με κρέας (φρικασέ). Αν μάλιστα ξεκινήσετε το γεύμα σας με μια σαλάτα μαρουλιού, σίγουρα θα απολαύσετε ποικιλία στη γεύση και θα έχετε πολλά διατροφικά οφέλη.

Διατροφική αξίαΈνα απο τα σαλατικά που έχουν τη μεγαλύτερη θρεπτική αξία είναι το μαρούλι. Περιέχει βιταμίνες A, B, C, D και E, Ασβέστιο, Φώσφορο, Κάλιο, Κοβάλτιο Χαλκό, Χλώριο, Ιώδιο, Σίδηρο, Ψευδάργυρο, Μαγνήσιο, Μαγγάνιο και άλλα μεταλλικά άλατα.
Γι' αυτό οι ειδικοί συνιστούν σε όσους πάσχουν απο πέτρες στα νεφρά (είναι διουρητικό) αλλά και απο νευρασθένειες ή αϋπνίες, νευρικό βήχα, βρογχικό άσθμα, δυσμηνόρροια, να τρώνε κάθε μέρα μια μαρουλοσαλάτα. Οι καθημερινές σαλάτες με μαρούλι ωφελούν ιδιαίτερα και όσους πάσχουν απο δυσπεψίες, ρευματισμούς, αρθριτικά, η ακμή, ενώ βοηθούν και να ελαττωθεί η πίεση του αίματος.

Πού κάνει καλό

• Είναι πολύ καλό για την καρδιά, δρα ενάντια στη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας, η οποία μπορεί να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό επεισόδιο.
• Μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης και κατά συνέπεια και τον κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα.
• Λόγω του καλίου που περιέχει, έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την αρτηριακή πίεση.
• Επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι δίαιτες πλούσιες σε φυτικές ίνες δρουν προληπτικά ενάντια στην εμφάνιση καρκίνου του παχέος εντέρου.
• Ακόμη, οι φυτικές ίνες είναι δυνατόν να ελαττώσουν την απορρόφηση της γλυκόζης και τα επίπεδα των μεταγευματικών επιπέδων ινσουλίνης.
• Το μείγμα των τονωτικών και ηρεμιστικών συστατικών που έχουν τα μαρούλια έχει ηρεμιστική δράση στο νευρικό σύστημα και στα πεπτικά όργανα, ενώ συνδυάζεται και με μια τονωτική επίδραση πάνω στους αδένες. 

Η μαρουλοσαλάτα συνοδεύει στους οχτώ απο τους 12 μήνες του χρόνου όλα τα φαγητά, όπως κρέας, ψάρι, τυρί, αυγά, όσπρια. Βραστά, τα μαρούλια χάνουν τις περισσότερες θρεπτικές τους ουσίες και ιδιαίτερα τη βιταμίνη C και μένει μόνο η νοστιμιά τους. Μία σαλάτα, μαζί με κρεμμυδάκια, άνηθο, μαϊντανό, σκόρδο και λαδολέμονο και προαιρετικά ελιές, το μαρούλι αποτελεί ένα ωραίο γεύμα (μαζί με μαύρο ψωμί). 

100 γραμμάρια μαρούλι περιέχουν: 

• Θερμίδες 18, 
• πρωτείνες 1,3 γρ., 
• Υδατάνθρακες 3,5 γρ. 
• Χοληστερίνη 0, 
• Λιπαρά 0, 
• Βιταμίνες: Α 1.900 Δ.Μ., Β1 0,06 mg, Β2 0,06 mg, B3 0,3 mg, B6 0,005 mg, Φολικό οξύ 10,3 μικρομίλ, C 10 mg, E 0,5 mg, 
• Βασικά μέταλλα: Ασβέστιο 68 mg, Φώσφορος 25 mg, Σίδηρος 1,4 mg, Νάτριο 9 mg, Μαγνήσιο 11 mg, Κάλιο 264 mg.

Το είδα: www.inews.gr

και: www.womenonly.gr

Ο άρτος ή αλλιώς ψωμί στην δημοτική είναι ένα από τα βασικότερα αγαθά στον άνθρωπο. Πρόκειται για αυτό που λέμε βασικό τρόφιμο και η ιστορία του ξεκινάει από πολύ παλιά και σίγουρα θα συνεχίσει όσο υπάρχουν άνθρωποι
Τα είδη του, η ποιότητα του, τα θρεπτικά συστατικά του αλλά και το γεγονός ότι συνδυάζεται με όλων των ειδών τα φαγητά το καθιστούν μοναδικό διατροφικό είδος.

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα ιστορικά στοιχεία, πρώτοι έφτιαξαν ψωμί οι Αιγύπτιοι. Φυσικά αυτό δεν είχε καμία σχέση με το ψωμί που τρώμε εμείς σήμερα! Το αλεύρι αυτό προερχόταν από ξεραμένους ή καβουρντισμένους σπόρους που είχαν τριφτεί ή αλεστεί ανάμεσα σε δυο πέτρες. Κατόπιν το βράζανε και το αφήναν να ξεραθεί στον ήλιο. Με την πάροδο των χρόνων, άρχισαν να το βάζουν σε πυρωμένα τούβλα και από τότε άρχισαν να το ψήνουν έτσι.
Οι Έλληνες έφτιαχναν και αυτοί ψωμί όπως είναι φυσικό και μάλιστα έπαιζε μεγάλο ρόλο στην θρησκευτική ζωή τους. Υπήρχαν γιορτές στην Αθήνα, τα επονομαζόμενα Θεσμοφόρια τα οποία διοργανώνονταν προς τιμή της θεάς Δήμητρας και προσφερόταν ψωμί. Γνωστή άλλωστε είναι η ιστορία του φιλόσοφου και μαθηματικού Δημόκριτου με τα ζεστά ψωμιά χάρη στα οποία έζησε τρεις μέρες παραπάνω επιτρέποντας έτσι στην αδελφή του να παρευρεθεί στα Θεσμοφόρια (Διογένης, Λαέρτιος, 9, 7, 43). Υπήρχαν ειδικά παρασκευασμένα ψωμιά τα οποία δίνονταν ως προσφορές στους Θεούς και ονομάζονταν θειαγόνοι άρτοι.
Ακόμη, οι Σπαρτιάτες για κέρασμα στους καλεσμένους τους έδιναν άλφιτα, δηλαδή κρεμμύδι κομμένο μαζί με ψωμί και ελιές στους επισκέπτες τους.
Οι Μακεδόνες έδιναν μεγάλη σημασία στον άρτο. Αυτό φαίνεται από το μυστήριο του γάμου, όπου ένα ψωμί φρεσκοψημένο, κοβόταν στη μέση και το δοκίμαζε αρχικά ο μέλλων σύζυγος και κατόπιν η μέλλουσα σύζυγος. Σε όλες τις χώρες, κάθε σπίτι είχε το φούρνο του όπου έψηνε η νοικοκυρά το ψωμί, καθημερινά ή μέρα παρά μέρα.

Οι Ρωμαίοι ξεκίνησαν να παράγουν το ψωμί με την σημερινή μορφή του, έστω και κάπως πρώιμα. Συγκεκριμένα την περίοδο του αυτοκράτορα Τραϊανού (97-117 μ.Χ.) εμφανίστηκαν τα πρώτα οργανωμένα αρτοποιεία.

Τα είδη άρτου στην Αρχαία Ελλάδα
Κόλλαβοι: ψωμί μικρού σχήματος, ατομικά ψωμάκια.
Πόπανα: επίπεδο ψωμί με ένα έπαρμα (κουμπί) στο κέντρο (ο ομφαλός) ή περισσότερα (μονόμφαλα ή πολυόμφαλα). Αν θέλουμε να φτιάξουμε πόπανα με το παραπάνω ζυμάρι, θα πρέπει να το ανοίξουμε σε φύλο 1,5-2 εκατοστών, να κόψουμε σε κύκλους και να το βρέξουμε λίγο από πάνω και να πιέσουμε ελαφρά το έπαρμα ώστε να κολλήσει (το φτιάχνουμε με ένα μικρό βώλο ζύμης). Στη συνέχεια βάζουμε τα πόπανα σε ταψιά στα οποία έχουμε σκορπίσει ψιλό σιμιγδάλι (για να μην κολλήσουν τα πόπανα) και όταν αυτά φουσκώσουν λίγο τα ψήνουμε στους 230 Κελσίου μέχρι να πάρουν χρώμα (γύρω στα 20 με 25 λεπτά). Αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε στο ζυμάρι λίγο μέλι και λάδι (3-4 κουταλιές της σούπας μέλι και άλλο τόσο λάδι).
Σησαμίδες: άρτοι σφαιρικοί από μικρές μπάλες και σησάμι. Στη Σπάρτη προσφερόταν στη Δήμητρα.
Ιπνίτης: ψωμί ψημένο σε φούρνο. Δεν ψηνόταν στον φούρνο όλα τα ψωμιά. Ο ιπνίτης ήταν περιζήτητο ψωμί.
Εσχαρίτης: ψωμί ψημένο σε πήλινη σχάρα. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι οι εσχαρίτες άρτοι της Ρόδου ήταν εξαιρετικοί.
Κριβανίτης: ψωμί ψημένο στον κρίβανο, δηλαδή σε κινητό πήλινο φούρνο.
Βλωμιαίος: ψωμί χωρισμένο σε τμήματα. Οι εγκοπές το έκαναν να χωρίζεται σε κομμάτια ευκολότερα.
Συγκομιστός: ψωμί φτιαγμένο με άλευρα από διάφορα δημητριακά.
Μακωνίδης: πανάρχαιο ψωμί που αναφέρεται από τον Αλκμάν τον 7ο αι. παχχ. Είναι ψωμί με σπόρο παπαρούνας.
- Ψωμί με λιναρόσπορο αναφέρεται πάλι από τον Αλκμάν.
Πυρίτης: ψωμί σταριού με μέλι.
Τυρών άρτος: τα γνωστά μας τυρόψωμα.
Αλιφατίτης: τα γνωστά λαδόψωμα. Μπορούσαν να έχουν και ζωϊκά λίπη. Αλιφατίτης ήταν και η γνωστή σε εμάς σφολιάτα (με βούτυρο) ανακάλυψη του Ελληνικού αρχαίου κόσμου σύμφωνα με το Larousse Gastronomique.
Θριδακίνη: χορτόψωμο με μαρούλια (θρίδακες=μαρούλια).
Ερικήτης: ψωμί φτιαγμένο με κοπανισμένο σιτάρι (σαν πληγούρι). Ερείκω = κοπανίζω, συντρίβω.
Κυλλαστίς: υπόξινο ψωμί με κριθάρι.
Στρεπτίκιος: Ψωμί με γάλα, λάδι και μέλι.
Μάζα: από τους γνωστότερους άρτους της αρχαιότητας από κριθάρι, λάδι και καμιά φορά και γάλα. Η παλαιότερη αναφορά είναι στον Ησίοδο (Έργα και Ημέραι 590).
Κόλλυρα, κολλίκια: τα γνωστά μας, σημερινά κουλούρια.
Αρτολάγανο ή λάγανο: Πρόγονος της σημερινής λαγάνας και των λαλαγγιών. Φτιάχνεται με καλής ποιότητας αλεύρι. Είτε είναι ψωμί αλειμμένο με λάδι, είτε πίτα τηγανισμένη σε λάδι. Τα λαλάγγια (λαλαγίτες άρτοι) φτιάχνονται ακόμα στη Μάνη και στην Καλαμάτα.
Απαλός άρτος: ψωμί με λάδι και γάλα. Τον έφτιαχναν και οι Καππαδόκες και οι Σύριοι οι οποίοι τον έλεγαν λαχμά (εξ ου και το γνωστό λαχματζούν).
Πλυτός ή Βασυνίας: βραστό ψωμί. Όταν ψήνεται επιπλέει στο νερό. Φτιάχνεται στην Κρήτη (ζεματιστά κουλούρια) και είναι ο πρόγονος του εβραϊκού bagel. Υπάρχουν αναφορές για την προσφορά του στη Δήλο στην Ίριδα.
Ναστός: αρωματικό καλοφτιαγμένο ψωμί. Είχε τελετουργικό χαρακτήρα και προσφερόταν στις θυσίες.
Μυστίλη: κοίλο ψωμί που έβαζαν πάνω του υδαρή φαγητά.
Χονδρίτης: ψωμί από χοντροαλεσμένα δημητριακά.
Υγεία: θυσιαστικό κρίθινο ψωμί υπέρ υγείας. Προσφερόταν συχνά στον Ασκληπιό και έφερε παραστάσεις ή και σφραγίδα που έγραφε ΥΓΕΙΑ ή ΖΩΗ ή και τα δύο.
Αυτόζυμος: Το γνωστό μας εφτάζυμο, λέξη η οποία προέκυψε από παράφραση. Δεν είναι εφτά φορές ζυμωμένο το εφτάζυμο. Είναι απλώς αυτόζυμο δηλαδή η ζύμωση του δεν προκύπτει από προσθήκη ζύμης (προζυμιού). Το αυτόζυμο φτιάχνεται με προσθήκη μιας καλλιέργειας από ρεβίθια. Το αλεύρι αναμιγνύεται με αφρό που σχηματίζεται στην επιφάνεια νερού στο οποίο έχουν μείνει μέσα ρεβίθια. Αυτό βέβαια δεν περιείχε καμιά πληροφορία για τον αρχαίο άνθρωπο αφού η ανακάλυψη των μικροοργανισμών είναι πολύ νεώτερη. (Όλο και κάτι θα είχαν υποψιαστεί...) Για τον αρχαίο Έλληνα το ψωμί αυτό δεν έχει ζύμη άρα ήταν αυτόζυμο! Οι χριστιανοί το λένε και διαβολόψωμο διότι δεν προκύπτει από προζύμι που έχει φτιαχτεί με την προβλεπόμενη διαδικασία της χριστιανικής εκκλησίας. (Ως συνήθως... Δαιμονοποιούμε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε! Αλλά οι πρόγονοί μας είναι σίγουρο πως κάτι ήξεραν από ζυμώσεις.)
Παξιμάδι: Το όνομα προέρχεται από τον Έλληνα Πάξαμο που φαίνεται ότι το χρησιμοποιούσε. Αυτό είναι τόσο βέβαιο (αναφέρεται σε όλες τις πηγές) που άλλες ετυμολογίες (συνήθως από τα αραβικά ή τα τούρκικα) είναι οπωσδήποτε λάθος. Πριν από αυτόν τα παξιμάδια λεγόταν διπυρίτες άρτοι επειδή αφού ψηθούν ως ψωμί και κοπούν σε φέτες, ξαναμπαίνουν στον φούρνο για να στεγνώσουν.
Παρατήρησις "τροφής": δεν είδα να αναφέρουν κάπου ψωμί από ζεια, που τόσο έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι πρόγονοί μας... Αν ήταν τόσο σημαντική όσο θέλουν να μας πείσουν, δεν θα είχαν τουλάχιστον ένα είδος, που να την περιέχει;
Ίσα - ίσα που, από τα γραφόμενά τους, δεν φαίνεται να την είχαν και σε μεγάλη υπόληψη: Για την ζειά, την όλυρα και την τίφη.

Τα είδη ψωμιού που υπάρχουν και καταναλώνονται ευρέως σήμερα:
Σταρένιο (λευκό): πρόκειται για λευκό ψωμί, από τα πλέον συνηθισμένα σήμερα που φτιάχνεται από λευκό αλεύρι, είναι πλούσιο σε ασβέστιο αλλά πιο φτωχό σε φυτικές ίνες, αφού παρασκευάζεται από αλεύρι που έχει υποστεί αφαίρεση φύτρου και έχει επεξεργαστεί.
Σικάλεως: υπερτερεί έναντι του λευκού ψωμιού σε σχέση με τις φυτικές ίνες, έχει σκούρο χρώμα και κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στην αγορά.
Ψωμί από καλαμποκάλευρο: είναι γνωστή στους παλαιότερους και ως μπομπότα. Πρόκειται για μείγμα καλαμποκάλευρου και σιτάλευρου. Έχει κίτρινο χρώμα, χαμηλή διατροφική αξία και είναι φτωχό σε φυτικές ίνες. Στην Ελλάδα έχει συνδυαστεί με την Κατοχή και την έλλειψη τροφίμων που υπήρχε.
Πολύσπορο: πρόκειται για υψηλής θρεπτικής αξίας ψωμί, πλούσιο σε φυτικές ίνες, βιταμίνες, αμινοξέα και θρεπτικά συστατικά. Από το όνομα του καταλαβαίνουμε ότι παρασκευάζεται από διάφορα είδη δημητριακών.
Ολικής αλέσεως: πρόκειται για σταρένιο ψωμί, του οποίου όμως το αλεύρι δεν έχει υποστεί επεξεργασία (αφαίρεση φύτρου) και είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες, σίδηρο και θρεπτικά συστατικά και φυλλικό οξύ, ενώ επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στομάχου, του παχέος εντέρου και της ουροδόχου κύστης.
Ακόμη, υπάρχει το βιολογικό ψωμί, που έχει παρασκευαστεί από αλεύρι βιολογικής προέλευσης. Το αλεύρι έχει παραχθεί από σιτηρά που έχουν καλλιεργηθεί βιολογικά και έχουν πιστοποιηθεί για αυτή τους την καλλιέργεια. Αυτό μπορείτε να το βρείτε στα καταστήματα βιολογικών προϊόντων ή σε φούρνους που παράγουν τέτοιου είδους ψωμί.
Χωριάτικο: Σταρένιο ψωμί, λευκό, προτιμάται από τον περισσότερο κόσμο. Μπορεί να έχει μακρόστενο σχήμα ή κυκλικό. Έχει ξεροψημένη κόρα και σουσάμι μαύρο ή λευκό ή συνδυασμό τους για γαρνιτούρα.
Ψωμί για τοστ: Ειδική κατηγορία ψωμιού όπως λέει και το όνομα του, με χρήση σε τοστ και ορεκτικά. Μπορεί να έχει κόρα ή όχι, ενώ βγαίνει και σε ολικής άλεσης, σικάλεως εκτός από σταρένιο.
Με προζύμι: Ειδική κατηγορία ψωμιού, που ζυμώνεται αποκλειστικά με προζύμι. Μπορεί να είναι λευκό ή μαύρο.
Λιόψωμο: Ψωμί με ελιές.
Σταφιδόψωμο: Ψωμί που έχει ζυμωθεί με σταφίδες.
Καρυδόψωμο: Το τρίτο της παρέας (λιόψωμο, σταφιδόψωμο, καρυδόψωμο) αλλά σίγουρα όχι το τελευταίο. Συνήθως συνοδεύει κόκκινα, γλυκά κρασιά π.χ. Μαυροδάφνη. Εκτός από καρύδια έχει και σταφίδα ώστε να σπάει το ξερό του ψωμιού και του καρυδιού. Φτιάχνεται κυρίως σε γιορτές ή σε ειδικές περιπτώσεις και κατά παραγγελία.
Μπαγκέτα: Γνωστή κυρίως επειδή χρησιμοποιείται σε σάντουιτς, αποτελεί μια ειδική κατηγορία ψωμιού. Λευκή ή μαύρη (ολικής άλεσης) με σουσάμι ή χωρίς αποτελεί την κύρια επιλογή για κολατσιό. Είναι μακρόστενη, τραγανή και όπως το ψωμί μπορεί να διατηρηθεί για λίγες μέρες φρέσκια.
Γεμιστό ψωμί: Όπως ακριβώς το λιόψωμο, σταφιδόψωμο, καρυδόψωμο, ένα ψωμί μπορεί να έχει γέμιση από ζαμπόν, τυρί, καρότο, μανιτάρια κ.α. Κάθε συνταγή, ανάλογα με τη γέμιση διαφέρει στα υλικά αλλά και στον τρόπο και την ώρα ψησίματος.
Χριστόψωμο: Είναι ένα ειδικό είδος ψωμιού, αφού φτιάχνεται κυρίως τα Χριστούγεννα. Πέρα από μαγιά, αλεύρι, έχει γιαούρτι, καρύδια, μπαχαρικά, μέλι, αλάτι.
Ψωμί με μπίρα: Μια ακόμα κατηγορία ψωμιού, με έντονη τη γεύση της μπύρας η οποία ζυμώνεται με τα υπόλοιπα υλικά.
Ψωμί με γιαούρτι: Το γιαούρτι έχει πραγματικά άπειρες χρήσεις στην μαγειρική και την ζαχαροπλαστική. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να λείπει και από μια συνταγή ψωμιού!
Ψωμάκια για πρωινό: πολλά ψωμάκια τρώγονται για πρωινό όπως για παράδειγμα τα ψωμάκια κανέλας. Είναι στρογγυλά, καμιά φορά είναι γλυκά και είναι ιδανικά να συνοδέψουν τον καφέ, το τσάι ή το γάλα του πρωινού αλλά και ως ενδιάμεσο γεύμα πριν το μεσημέρι.
Λαγάνα: Φτιάχνεται για κατανάλωση την Καθαρά Δευτέρα και δεν έχει μέσα γάλα ή αυγά παρά μόνο αλεύρι, μαγιά, αλάτι, ζάχαρη, ελαιόλαδο, γλυκάνισο, σουσάμι και καμιά φορά κρασί. Έχει παραλληλόγραμμο σχήμα συνήθως.

Λίγα λόγια και για το Κρητικό ψωμί
Οι ξένοι περιηγητές που έφταναν στην Κρήτη το 19ο αιώνα αλλά και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού, περιέγραφαν το ψωμί των Κρητικών όχι με τα καλύτερα λόγια. Ήταν μαύρο και είχε πίτουρο κι αυτό απωθούσε όσους είχαν συνηθίσει σε έναν διαφορετικό τρόπο διατροφής. 

Ο σοφός Άγγλος Ρόμπερτ Πάσλεϋ (1834) όμως, εντυπωσιάστηκε από το γευστικό μαύρο ψωμί των καλογήρων της Κρήτης, που το παρασκεύαζαν με σιτάρι, κριθάρι και σίκαλη. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια, να γίνουν μελέτες, για να αποδειχτεί πως οι Κρητικοί κατι ήξεραν παραπάνω. Ως προς το σχήμα, τα Κρητικά παξιμάδια διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Τους «ντάκους» και τις «κουλούρες». Οι ντάκοι είναι κομμένες χοντρές φέτες μακρόστενου ψωμιού. Οι κουλούρες κόβονται στη μέση έτσι που να χωρίζεται το πάνω από το κάτω κομμάτι. Οι ίνες που περιέχει το κρητικό παραδοσιακό ψωμί βοηθούν στην καλύτερη λειτουργία του εντέρου, και ιδιαιτέρως του παχέος εντέρου. Το πλήρες ψωμί έχει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες βιταμινών, ιδίως του συμπλέγματος Β, που είναι απαραίτητες για τη σωστή λειτουργία του νευρικού συστήματος. Κι ακόμη, λέγεται πως το πλήρες ψωμί είναι πιθανόν να προλαμβάνει τον καρκίνο του γαστρεντερικού σωλήνα και ιδιαιτέρως του παχέος εντέρου. Μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες οι Κρητικοί έτρωγαν κάθε μέρα μαύρο ψωμί. Λευκό, χωρίς πίτουρο, έτρωγαν μόνο πέντε - έξι φορές το χρόνο, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το Δεκαπενταύγουστο, σε κάποια τοπική γιορτή και, ίσως σε κάποια κοινωνική εκδήλωση (γάμο).
Οι μελέτες για τη διατροφή των μεσογειακών λαών κατέδειξαν τη μεγάλη αγάπη των Κρητικών για το ψωμί. Μια αγάπη γνωστή τώρα και αιώνες, μιας και το κρητικό παξιμάδι είναι φημισμένο από την αρχαιότητα. Προϊόν αναγνωρισμένο από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα το κρητικό παξιμάδι κατακτά σήμερα τους καταναλωτές λόγω της υψηλής ποιότητας του (πολλοί φτιάχνουν παξιμάδι αλλά κανένας δεν φτιάχνει παξιμάδι σαν τους Κρητικούς), λόγω των αγνών φυσικών υλικών που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του αλλά και λόγω της υψηλής διαιτητικής του αξίας. Αν βρεθεί κανείς στην Κρήτη, δεν θα δυσκολευτεί να αντιληφθεί το μέγεθος αυτής της σχέσης του Κρητικού με το καθημερινό ψωμί. Ο πιο δημοφιλής τρόπος σερβιρίσματος του κρητικού παξιμαδιού, είναι με τριμμένη φρέσκια ντομάτα, αρωματικά φυτά, ελαιόλαδο και μυζήθρα και εκτός από την εξαίσια γεύση, δίνει επιπλέον και τη βάση στήριξης και την ιδιαιτερότητα της συνεχώς αναβαθμιζόμενης μεσογειακής διατροφής.

Πηγή: www.bakeries.gr

Μπορεί στους περισσότερους να μην είναι ιδιαίτερα «συμπαθή». Κάποιοι μάλιστα τα θεωρούν άνοστα. Όμως, οι ευεργετικές τους ιδιότητες είναι αμέτρητες. Τα λαχανικά προστατεύουν τον οργανισμό από καρδιακές παθήσεις, έχουν αντικαρκινική και αποτοξινωτική δράση, ενώ είναι σημαντικοί «σύμμαχοι» όσων θέλουν να χάσουν κιλά.

Κατσαρό μαρούλι
Πλούσιο σε λουτεΐνη και σε αντιοξειδωτικά στοιχεία, το κατσαρό μαρούλι βελτιώνει σημαντικά την όραση. Περιέχει σουλφοραφάνη, μια οργανική ένωση που παρουσιάζει αντικαρκινικές, αντιδιαβητικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Σοταρισμένα ή στον ατμό, τα κατσαρά μαρούλια, μπορεί να είναι πικρά στη γεύση, αλλά έχουν ιδιαίτερη θρεπτική αξία.

Σπανάκι
Κάλλιστα ο Ποπάυ, θα μπορούσε να είναι ένας... επιτυχημένος διατροφολόγος και όχι ένας απλός ναύτης. Το σπανάκι που συνήθιζε να τρώει σε μεγάλες ποσότητες ο ήρωας των αγαπημένων κόμιξ, είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε φυλλικό οξύ και άλλα θρεπτικά συστατικά. Το φυλλικό οξύ είναι μέλος του συμπλέγματος των βιταμινών Β και είναι απαραίτητο στη σύνθεση του DNA. Για τον λόγο αυτό, το φυλλικό οξύ βοηθάει σημαντικά στην προστασία κατά του καρκίνου, ιδιαίτερα του καρκίνου του μαστού. Το σπανάκι είναι επίσης πλούσιο σε κάλιο, αναγκαίο για την καλή λειτουργία των μυών και συμβάλλει στην καλή κυκλοφορία του αίματος.

Δείτε περισσότερα: Σπανάκι: ατσαλώνει τον οργανισμό!

Άσπρο ή μοβ λάχανο
Ανεξαρτήτως χρώματος, το λάχανο είναι πλούσια πηγή βιταμίνης C, μαγνησίου, φυλλικού οξέος, βιταμινών του συμπλέγματος B, καλίου και αντιοξειδωτικών ουσιών, όπως οι ινδόλες και οι σουλφοραφάνες. Ωστόσο όπως προκύπτει από έρευνες, το μοβ λάχανο έχει περισσότερες αντιοξειδωτικές ουσίες από το άσπρο, ενώ η περιεκτικότητά του σε βιταμίνη C είναι 6-8 φορές μεγαλύτερη. Το λάχανο μάλιστα ενδείκνυται για καπνιστές, άτομα επιρρεπή στις ιώσεις και όσους βιώνουν έντονο στρες. 

Δείτε περισσότερα: Λάχανο: Ένας διατροφικός και όχι μόνον, θησαυρός!! 

Ραδίκια
Τα ραδίκια, άγρια και ήμερα, είναι σημαντική πηγή βιταμίνης C και πολλών άλλων ευεργετικών συστατικών για τον οργανισμό. Πλούσια σε καροτενοειδή καθώς και σε ανόργανα στοιχεία όπως είναι το κάλιο, το νάτριο και το μαγνήσιο αλλά και βιταμίνες Β1 και Β2, αποτελούν το ιδανικό συνοδευτικό για κρέας και ψάρια.
Είναι πλούσια πηγή βιταμίνης C, ενώ κλινικές έρευνες έδειξαν ότι συμβάλλουν στην καταπολέμηση ασθενειών, που σχετίζονται με το συκώτι και τη χολή. Ένας πρακτικός τρόπος για να ξεχωρίζετε τα άγρια από τα ήμερα ραδίκια, είναι να θυμάστε ότι τα πρώτα έχουν στενά φύλλα, ενώ τα δεύτερα πιο πλατιά. Όποια και να διαλέξετε πάντως, πριν τα μαγειρέψετε, θυμηθείτε ότι πρέπει να τα ξεπλύνετε πολύ καλά.

Δείτε περισσότερα: Ραδίκια - Ιδιότητες.

και: Ταραξάκο το φαρμακευτικό - πικραλίδα ή ραδίκι του βουνού ή αγριοράδικο ή Taraxacum officinale L. ή Dandelion (το δόντι του λιονταριού)

Λαχανάκια Βρυξελλών
Αν και μικροσκοπικά, τα λαχανάκια Βρυξελλών είναι ιδιαίτερα θρεπτικά, καθώς περιέχουν φυτικές ίνες, βιταμίνες (Α, C, Κ, Β6, φυλλικό οξύ, ριβοφλαβίνη, θειαμίνη), αντιοξειδωτικά και μέταλλα. Δεν περιέχουν καθόλου λίπος και το ποσοστό νατρίου είναι εξαιρετικά χαμηλό. Τρώγονται ψητά στον φούρνο, μαγειρεμένα σε σούπες και στην κατσαρόλα, ωμά ή σε σαλάτες. Τα φρέσκα λαχανάκια Βρυξελλών διατηρούνται για 3-4 ημέρες στο ψυγείο μέσα σε πλαστική σακούλα, ενώ μπορείτε να τα καταψύξετε, αφού προηγουμένως τα ζεματίσετε για 3-5 λεπτά.

Σέσκουλα
Με μεγάλα, γυαλιστερά, αρκετά σκληρά και γραμμωτά φύλλα, τα σέσκουλα έχουν μια στυφή γεύση. Πλούσια σε βιταμίνες Κ, C και β-καροτίνη, τα σέσκουλα διαθέτουν τις περισσότερες φυτικές ίνες από οποιοδήποτε άλλο πράσινο φυλλώδες λαχανικό. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι γυναίκες που καταναλώνουν μεγαλύτερη ποσότητα φυτικών ινών, έχουν μικρότερες πιθανότητες (σε ποσοστό ως και 25%) να εμφανίσουν καρδιακές διαταραχές συγκριτικά με εκείνες που δεν καταναλώνουν.

Ρόκα
Με πικάντικη και ιδιαίτερα πιπεράτη γεύση, η ρόκα έχει τη δική της θέση στη λίστα των λαχανικών. Φημίζεται για τις διουρητικές ιδιότητες της, για την πλούσια περιεκτικότητά της σε βιταμίνες Α και C, αλλά και τα ποσοστά σε ασβέστιο και κάλιο, που περιέχει. Μάλιστα, λόγω του ασβεστίου, ενδείκνυται η κατανάλωση ρόκας για εκείνους που έχουν δυσανεξία στη λακτόζη, ενώ σε κάθε περίπτωση βοηθάει στην ενδυνάμωση των οστών.

Δείτε περισσότερα: Ρόκα: πικρή, αλλά ιδιαίτερα ωφέλιμη.

Iceberg
Ιδιαίτερα διαδεδομένο και με σημαντική διατροφική αξία, το iceberg είναι πλούσιο σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά συστατικά. Με μόλις 10 θερμίδες η μερίδα, μπορείτε να το προσθέσετε ελεύθερα σε κάποιο σάντουιτς, σε τάκος ή ακόμη και στη σαλάτα σας για να γίνει πιο νόστιμη.

Μαρούλι
Πλούσιο σε λουτεΐνη και καροτενοειδή, το μαρούλι έχει αναμφίβολα μεγάλη θρεπτική αξία. Είναι ευεργετικό εξαιτίας των βιταμινών Α, Β, C και E, ενώ λόγω της χλωροφύλλης, έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση και ταυτόχρονα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Το μαγγάνιο που περιέχει, βοηθά σημαντικά στην καλή λειτουργία του μεταβολισμού, ενώ το χρώμιο προστατεύει από τις καρδιακές παθήσεις. Τέλος, οι φυτικές ίνες του, μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης και βοηθούν στη λειτουργία της πέψης.

Δείτε περισσότερα: Μαρούλι - θρεπτική αξία!

Δείτε ακόμη: Τα λαχανικά και ποιές αρρώστιες θεραπεύουν.

Φουλ στα πράσινα - Βάλτε στο πιάτο σας τη χλωροφύλλη!

Το είδα: www.fytokomia.gr

• (1)
• 
• 
• 
• 

Μαρούλια που καφετιάζουν, καρότα που λυγίζουν, ντομάτες που μαλακώνουν! Κι όμως υπάρχει τρόπος να τα διατηρήσουμε φρέσκα. 

Επιλέγουμε λαχανικά σε καλή κατάσταση και τα συντηρούμε στο ψυγείο με κάποιες τεχνικές για να μην χάσουν τη φρεσκάδα τους. 

Βήμα πρώτο: Ρυθμίστε το ψυγείο
Το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη διατήρηση των νωπών λαχανικών στο ψυγείο. Η θερμοκρασία του ψυγείου σας θα πρέπει να είναι ρυθμισμένη μεταξύ 1,5 - 4,5 βαθμούς Κελσίου. Βεβαιωθείτε ότι το ψυγείο σας δεν είναι πάρα πολύ κρύο διότι τα λαχανικά σας θα παγώσουν, αλλά ούτε πολύ ζεστό διότι θα αναπτυχθούν βακτήρια.

Τα περισσότερα ψυγεία έχουν συρτάρια, όπου μπορούμε να ελέγχουμε την υγρασία. Αλλά συχνά γίνεται κατάχρηση αυτού του εύχρηστου εργαλείου, καθώς πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι όλα τα λαχανικά πρέπει να φροντιστούν με τον ίδιο τρόπο και αυτό δεν είναι αλήθεια. Ενώ κάποιο λαχανικό μπορεί να ωφεληθεί αν το πλύνουμε και το βάλουμε στο συρτάρι μέσα σε μια σφραγισμένη πλαστική σακούλα, κάποιο άλλο μπορεί να χάλασε τρεις φορές πιο γρήγορα με αυτή+ν τη μέθοδο.

Επίσης, ορισμένα λαχανικά μπορεί να αφήσουν οσμές, που μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο τη δική τους γεύση, αλλά και άλλων λαχανικών ή γενικά όλων των τροφίμων του ψυγείου. Διατηρούμε πάντα ένα μικρό δοχείο με μαγειρική σόδα κάπου στο ψυγείο μας για να αποφευχθεί αυτή η μεταφορά γεύσεων και οσμών.

Βήμα δεύτερο: Γνωρίστε τα λαχανικά σας
Πρώτα απ' όλα, δεν θα πρέπει να πλένετε τα λαχανικά πριν από την αποθήκευση τους, εκτός αν είστε πολύ προσεκτικοί ώστε να απομακρύνετε την παραπανίσια υγρασία. Το πρόβλημα είναι ότι μετά το πλύσιμό τους θα καταλήξουν με πολύ υγρασία, που μπορεί να προκαλέσει γρήγορα καφέ κηλίδες και μαρασμό.

Αλλά αν στεγνώσουμε τα λαχανικά πολύ καλά, μπορεί να τα στερήσουμε από την απαραίτητη υγρασία τους και να αφυδατωθούν, οπότε πάλι θα μαραθούν. Είναι καλύτερα να τα διατηρούμε άπλυτα και να τα πλύνουμε λίγο πριν τα καταναλώσουμε.

Αποθηκεύστε τα φυλλώδη λαχανικά όπως το μαρούλι και το λάχανο σε σφραγισμένες πλαστικές σακούλες στο συρτάρι, ή σε όποιο μέρος του ψυγείου σας είναι πιο δροσερό. Οι σακούλες αποτρέπουν την απώλεια υγρασίας και το κρύο κρατά τα φύλλα φρέσκα, χωρίς κίνδυνο να μαραθούν.
Σχόλιο "τροφής": προσωπικά στο σακουλάκι που φυλάω το λάχανο, όταν το κόψω, βάζω και ένα κομμάτι χαρτί κουζίνας μέσα, για να τραβάει την περίσσεια υγρασία.

Τα φυλλώδη λαχανικά έχουν διάρκεια αντοχής 10 ημέρες, όταν φυλάσσονται καλά. Λαχανικά όπως το κουνουπίδι, το μπρόκολο, τα φασόλια και οι πιπεριές, επίσης αποθηκεύονται με αυτόν τον τρόπο, αν και δεν είναι απαραίτητο να τοποθετηθούν στο πιο κρύο μέρος του ψυγείου.

Αποθηκεύστε τα λαχανικά που είναι ρίζες, όπως καρότα και γογγύλια σε πλαστικές σακούλες με τρύπες, που θα τους προσφέρουν αερισμό. Αφαιρέστε το πάνω μέρος της κάθε ρίζας. Τα φύλλα που βρίσκονται εκεί, θα απορροφήσουν όλη την υγρασία που χρειάζονται οι ρίζες για να διατηρηθούν τραγανές. Αν σκοπεύετε να φάτε τα φύλλα συντηρήστε τα όπως τα φυλλώδη λαχανικά.

Λαχανικά που δεν πρέπει να καταψύχονται
Ορισμένα λαχανικά δεν πρέπει να ψύχονται καθόλου, όπως τα κρεμμύδια, το σκόρδο, οι πατάτες και οι ντομάτες.

Το καλύτερο για τα κρεμμύδια είναι ανοιχτά καλάθια που κρέμονται από ψηλά. Για το σκόρδο οι καλύτερες συνθήκες είναι μέσα σε κάποιο μπολ σε ένα σκοτεινό ντουλάπι. Οι πατάτες προτιμούν τις δροσερές θερμοκρασίες, αλλά όχι μέσα στο ψυγείο. Τοποθετήστε τις σε μια χάρτινη σακούλα, σε ένα δροσερό μέρος.

Οι ντομάτες πρέπει να αποθηκεύονται μακριά από το ηλιακό φως και εκτός ψυγείου, τουλάχιστον μέχρι να κοπούν. Μόλις κοπούν, μπορούν να τα τυλιχτούν καλά και να τα τοποθετηθούν στο ψυγείο. Οι ντομάτες σε γενικές γραμμές έχουν μικρή διάρκεια ζωής. (Αυτό για τις ντομάτες μου φαίνεται λίγο υπερβολικό...)

Τέλος, για το καλαμπόκι είναι καλύτερα να μην αποθηκεύεται με τον κώνο του. Ο καλύτερος τρόπος είναι να το φάτε απευθείας. Αν πρέπει να το ζεματίσετε, ψύξτε το αμέσως και αποθηκεύστε το στο ψυγείο μέσα σε σακούλα.

Αυτοί οι τρόποι θα βοηθήσουν ώστε το μαρούλι σας να μείνει πράσινο, τα καρότα τραγανά και οι ντομάτες σκληρές. Η διατήρηση των φρέσκων λαχανικών στο ψυγείο, γίνεται πιο εύκολη, όταν γνωρίζουμε μερικές βασικές οδηγίες.

Δείτε ακόμη: Πλένετε σωστά τα λαχανικά;

Ενίσχυσε τη θρεπτική αξία των τροφών σου!

Πηγή: noikokyra.gr
Το είδα: www.newsbeast.gr

Πόσο έχουν αλλάξει οι διατροφικές συνήθειες των νεοελλήνων σε σχέση με την αρχαιότητα; Υπάρχουν σήμερα κοινά φαγητά με τους αρχαίους Αθηναίους; Τα παραδοσιακά ελληνικά ποτά και τρόφιμα που είναι γνωστά σε κάθε γωνιά της γης, ήταν εντελώς άγνωστα στην αρχαιότητα. 

Το ούζο που είναι διάσημο ελληνικό brand name οι αρχαίοι το αγνοούσαν, επειδή δεν γνώριζαν τον τρόπο της απόσταξης. Προϊόντα όπως η ζάχαρη, ο καφές, το ρύζι, οι ντομάτες, οι πιπεριές, οι πατάτες δεν υπήρχαν στο καθημερινό τους τραπέζι.

«Οι τροφές των αρχαίων», γράφει ο Σαρλ Πικάρ στο βιβλίο του με θέμα τη ζωή στην κλασική Ελλάδα, «σκοπό είχαν να ερεθίσουν και όχι να βαρύνουν το στομάχι, γι’ αυτό άλλωστε ήταν πλούσιες σε καρυκεύματα και αρωματικά βότανα». Για τους αρχαίους το καλό φαγητό ήταν ιεροτελεστία και εκείνοι το τιμούσαν δεόντως. Στα συμπόσια τους τα τραπέζια ήταν γεμάτα πολλά φαγητά και το κρασί έρεε άφθονο, νερωμένο με γλυκό ή θαλασσινό νερό και αρωματισμένο με δενδρολίβανο ή μέλι.

Στην εποχή του Περικλή (5ος αιώνας π.Χ.), τα φαγητά που έτρωγαν οι καλεσμένοι σε ένα σημαντικό δείπνο ήταν λαγός μαγειρεμένος με μέντα και θυμάρι, ψητές τσίχλες ή σπίνους διατηρημένους σε ευωδιαστό λάδι, αρνάκι ή γουρουνόπουλο σούβλας ποτισμένο με «θυλήματα», δηλαδή χοντροαλεσμένο αλεύρι ραντισμένο με κρασί και λάδι, με το οποίο έσβηναν το κρέας καθώς ψηνόταν, γλυκίσματα από ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι πασπαλισμένα με μελωμένο κρασί και σουσάμι, αλμυρά τσουρέκια, ψητά ορτύκια, τυρί της Αχαΐας, σύκα και μέλι της Αττικής, κρασί από τη Χίο και τη Λέσβο, σταφύλια από τη Μένδη της Παλλήνης, χέλια και ψάρια από τη λίμνη Κωπαΐδα, θαλασσινά από την Εύβοια, κριθαρένιο ψωμί από την Πύλο, βραστούς βολβούς, που ευνοούν τη σεξουαλική διάθεση, ραπανάκια για να περνά η μέθη και, βέβαια, τις πίτες της Αθήνας, καύχημα της πόλης, παραγεμισμένες με τυρί, μέλι και διάφορα καρυκεύματα

Αν και ενίοτε καλοφαγάδες, κατά κανόνα ήταν, όμως, λιτοδίαιτοι. Οι αρχαίοι ήταν «μικροτράπεζοι» και «φυλλοτρώγες», γι’ αυτό και υπήρχε η έκφραση «Αττικηρώς ζην».

Η διατροφική ημέρα του αρχαίου Αθηναίου
Το πρωινό του αρχαίου Αθηναίου ήταν λιτό και έτρωγε με το πρώτο φως του ήλιου, το «ακράτισμα» που ήταν λίγο κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί, τον λεγόμενο άκρατο οίνο. Κάποιες φορές το συνόδευαν ελιές και σύκα. Πιο συχνά, όμως, το πρωινό ήταν απλά μια κούπα από «κυκεώνα», δηλαδή ένα ρόφημα από βρασμένο κριθάρι αρωματισμένο με μέντα ή θυμάρι, για το οποίο οι αρχαίοι πίστευαν ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Κατά τη διάρκεια της μέρας, έπαιρναν ακόμα τρία γεύματα: το "άριστον" (μεσημεριανό), το "δειλινό" και το "δείπνο". Το δείπνο που ήταν και το κυρίως γεύμα, το έπαιρναν στο τέλος της μέρας ή αφού είχε ήδη νυχτώσει. Ήταν πλούσιο και στο τέλος προσφερόταν τα τραγήματα (επιδόρπια), φρούτα φρέσκα ή ξηρά, κυρίως σύκα, καρύδια, σταφύλια ή γλυκά με μέλι.
Δείτε: Το μείγμα του κυκεώνα!

Συνταγή Γαλατόπιτας - Άμης, κατευθείαν από αρχαία Ελλάδα!!
Τα φαγητά τους:
Οι αρχαίοι έτρωγαν συχνά κρέας, ιδιαίτερα χοιρινό αλλά και μοσχαρίσιο, μαγειρεμένο με αρκετούς τρόπους και σπανιότερα κατσίκι και αρνί. Αγαπημένο πιάτο ήταν το κυνήγι (τσίχλες, ορτύκια και ελάφια). Το μυστικό για μαλακό κρέας ήταν το μαρινάρισμα πριν από το ψήσιμο με χορταρικά. Οι Αθηναίοι είχαν μεγάλη αδυναμία στα θαλασσινά και στα όστρακα. Τα μπαρμπούνια και οι τσιπούρες στόλιζαν συχνά τα τραπέζια των πλουσίων, ενώ οι σαρδέλες του Φαλήρου ήταν το συνηθισμένο πιάτο των φτωχότερων. Η τιμή της σαρδέλας, μάλιστα, λειτουργούσε ως βαρόμετρο για την αγορά τροφίμων της Αθήνας. Μεγάλη ζήτηση είχαν και τα παστά ψάρια από τον Ελλήσποντο και τον Εύξεινο Πόντο, και φυσικά τα φημισμένα χέλια της Κωπαΐδας, που ήταν πανάκριβος μεζές, αφού το καθένα απ’ αυτά στοίχιζε όσο ένα γουρουνόπουλο.

Τα εδέσματα και οι σαλάτες:
Οι σαλάτες τους ήταν πάντοτε ωμές για να μη χάνουν τη θρεπτική τους αξία και πάντα από υλικά με θεραπευτικές ιδιότητες. Οι αρχαίοι συνήθιζαν να παίρνουν λάδι για τις σαλάτες τους από άγουρες ελιές. Φημισμένα ήταν τα λάδια της Σάμου και της Ικαρίας. Τους άρεσαν επίσης τα αλλαντικά και τα όσπρια. Έτρωγαν φασόλια, φακές, ψημένα ρεβίθια, μπιζέλια και κουκιά σε πουρέ (έτνος). Τα σκόρδα και τα κρεμμύδια ήταν κυρίαρχα στο καθημερινό τους μενού. Εκλεκτό έδεσμα για τους αρχαίους ήταν τα σαλιγκάρια, τα οποία οι Κρητικοί έτρωγαν από την εποχή του Μίνωα. Τα λαχανικά, τέλος, είχαν μεγάλη ζήτηση. Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του επαινεί, διά στόματος Σωκράτη, τη φυτοφαγική και τη φυσική δίαιτα. Πολλά σπίτια φρόντιζαν να έχουν μικρούς κήπους όπου καλλιεργούσαν και όσπρια, βολβούς, μαρούλια, αρακά, αγκινάρες, βλίτα, σέλινο, άνηθο και δυόσμο. Άλλα χορταρικά, όπως τα μανιτάρια, το μάραθο, τα σπαράγγια, ακόμα και τις τρυφερές τσουκνίδες, τα αναζητούσαν στις ακροποταμιές και στα χωράφια. Από τα πιο αγαπημένα προϊόντα των αρχαίων ήταν τα αγγούρια και τα σύκα.

Σκεύη και «δειπνολόγοι»:
Οι αρχαίοι Έλληνες σπάνια χρησιμοποιούσαν στα τραπέζια τους μαχαίρια και πιρούνια. Όταν οι τροφές ήταν υδαρείς, χρησιμοποιούσαν κουτάλια που τα ονόμαζαν «μόστρα» ή «γλώσσα». Χρήση κουταλιού μπορούσε να έχει κι ένα κομμάτι από κόρα ψωμιού, που το έλεγαν «μυστίλλη». Οι αρχαίοι έπαιρναν τα φαγητά με τα δάχτυλα, τα οποία αργότερα καθάριζαν με μια ειδική ζύμη ή ψίχα ψωμιού. Το νερό, το κρασί, όπως και τον κυκεώνα τα έπιναν σε κύλικες (κύπελλα), που συνήθως ήταν πήλινα. Συχνά χρησιμοποιούσαν ξύλινα ή και μεταλλικά κύπελλα, ενώ στα πλούσια συμπόσια μπορούσε κάποιος να δει ασημένια ή και χρυσά κύπελλα. Τα πιάτα φαγητού τα ονόμαζαν «πινάκια» και τα μικρότερα πιάτα «βατάνια».

Τα φαγητά τα μαγείρευαν οι γυναίκες με τη βοήθεια των δούλων σε ειδικούς χώρους, αποκλειστικά στις αυλές και στον κήπο. Πουθενά στα κείμενα που σώθηκαν δεν αναφέρεται αντίστοιχος χώρος με τη σημερινή κουζίνα. Οι πρώτοι επαγγελματίες μάγειροι, όπως και οι ζαχαροπλάστες, εμφανίζονται κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ο Πλάτωνας αναφέρεται στο ζαχαροπλάστη Θεαρίωνα, όμως ο μάγειρας που απέκτησε τη μεγαλύτερη φήμη και ονομάστηκε «δειπνολόγος» ήταν ο Αρχέστρατος, από τη Γέλα της Κάτω Ιταλίας. Περίφημος μάγειρος ήταν και ο Μίθαικος, τον οποίο μνημονεύει ο Πλάτωνας στον Γοργία, και ήταν εκείνος που έγραψε τη Σικελική Οψοποιία, συνταγές με βάση το σικελικό διαιτολόγιο. Όσοι Αθηναίοι ήθελαν να διοργανώσουν μια γιορτή ή ένα συμπόσιο έβρισκαν τους μαγείρους στην αγορά. Αλλά και οι ίδιοι οι μάγειροι συχνά περνούσαν έξω από τα πλούσια σπίτια διαλαλώντας την τέχνη τους, έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Ταβέρνες και εστιατόρια δεν αναφέρονται ιδιαίτερα, ιδίως στην κλασική εποχή. Μετά τους χρόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όμως, οι πόλεις άρχισαν ν’ αποκτούν στέκια και οι πολίτες δε συγκεντρώνονταν πια αποκλειστικά στην αγορά. Η λέξη «εστιατόριο» δεν είχε στην αρχαιότητα τη σημερινή της σημασία. Επρόκειτο για ένα δωμάτιο κοντά στο βωμό, όπου έτρωγαν όσοι είχαν τελέσει τη θυσία.

Δείτε ακόμη: Τα φαρμακευτικά κρασιά των Ελλήνων!

Η χρήση του κρασιού στήν ιατρική παράδοση των Ελλήνων!
Πηγή: www.glikiazoi.gr

Στην Ελληνική ύπαιθρο υπάρχουν πολλά άγρια φαγώσιμα χόρτα. Πολλοί δεν τα γνωρίζουν εκτός από ένα δυο είδη, που ίσως έχουμε ψωνίσει για να φτιάξουν χόρτα ή πίτες. Τα άγρια χόρτα που φυτρώνουν στους αγρούς είναι ιδιαίτερα πλούσια σε βιταμίνη C, φλαβονοειδή, πολυφαινόλες, ω-3 λιπαρά οξέα και σε α-λινολενικό οξύ, συστατικά που συνεισφέρουν σημαντικά στην αντιοξειδωτική ικανότητα του οργανισμού. Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μερικά για την πιο εύκολη αναγνώριση, αξιοποίηση και χρήση τους στη διατροφή μας.


Σημείωσις: Τα χόρτα δεν τα ξεριζώνουμε ποτέ, προσέχουμε για να έχουμε!!
Το σωστό μάζεμα των χόρτων και γενικότερα των βοτάνων και τον καρπών, μας ΑΝΤΑΜΕΊΒΕΙ καθώς θα τα βρούμε εκεί και την επομένη χρονιά για να ξανά μπουν στο πιάτο μας και να συνεχίσουν να προσφέρουν απλόχερα τα άκρως ωφέλιμα δώρα τους!!! 

Δείτε: Μάζεμα άγριων φαγώσιμων χόρτων (tips)

Αγκινάρα άγρια-Cynara cardunculus
Άλλες ονομασίες: Αγριαγκινάρα, αγκιναράκια, χαρακάκια 
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Πολυετές φυτό που φτάνει πάνω από 1 μέτρο ύψος. Βρίσκεται αυτοφυές σε όλες τις θερμές περιοχές της Ελλάδας, σε ακαλλιέργητα μέρη.
Μαζεύονται οι τρυφεροί βλαστοί, τα φύλλα και οι ανθοκεφαλές, την άνοιξη πριν ανθίσουν. Μαγειρεύονται βραστές με άλλα λαχανικά (αλλά πολίτα), αλλά και με κρέας.
Οι μικρές ανθοκεφαλές μαγειρεύονται με αυγά ομελέτα και μπορούν να γίνουν και τουρσί.

Αγριοζοχός-Urospermum picroides
Άλλες ονομασίες: Πικρίθρα, Κουφολάχανο
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20-50 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Το σχήμα τους και οι διαστάσεις των φύλων του δεν είναι σχεδόν ποτέ το ίδιο. Τα φύλλα του είναι σκουροπράσινα οδοντωτά και μακριά με παχύ κόκκινο μίσχο και κεντρικό νεύρο. Μαζεύεται από το Φθινόπωρο μέχρι το τέλος της άνοιξης. Η γεύση των φύλλων είναι λίγο πικρή, τρώγονται ωμά σε σαλάτες, μαγειρεύονται μόνα τους βραστά με μπόλικο λεμόνι ή σε συνδυασμό με αρνί ή κατσίκι. Τέλος χρησιμοποιούνται και σε χορτόπιτες.

Αγριοκαρδαμούδα-Capsella bursa-pastoris
Άλλες ονομασίες: Αγριοκάρδαμο, τζουρκάς, ραγιάς
Οικογένεια: Brassicaceae

Ετήσιο ή διετές φυτό (κοινό ζιζάνιο), που φτάνει περίπου μέχρι τα 40 εκατοστά ύψος. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους, σε όλη την Ελλάδα. Τα φύλλα τους τρώγονται βραστά με άλλα χόρτα και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες μαζί με τα άνθη τους, για πιπεράτη γεύση.

Αντράκλα-Portulaca Oleracia
Άλλες ονομασίες: Γλιστρίδα, σκλιμίτσα, τρέβα, χοιροβότανο
Οικογένεια: Portulacaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα για αυτό θεωρείτε και ζιζάνιο. Τα φύλλα της είναι σκουρωπά πράσινα, σαρκώδεις και παχιά. Λέγεται ότι αν μασήσεις μερικά φρέσκα φύλλα και τα βάλεις κάτω από τη γλώσσα σου ξεδιψάς. Έχει πολύ βιταμίνη C και σίδηρο και μια διατροφική έρευνα στην Κρήτη έδειξε ότι η κατανάλωσή της, όπως και η τσουκνίδα βοηθάει την καρδιά (είναι το φυτό με τα περισσότερα ω3 λιπαρά).
Μαζεύονται οι τρυφερές κορφές τους από την αρχή του καλοκαιριού μέχρι το φθινόπωρο. Τρώγεται ωμή σαλάτα με λαδόξιδο και κρεμμύδια ή προσθέτετε στη ντοματοσαλάτα. Γενικά μπορεί να αντικαταστήσει τα μαρούλια σαν πράσινο λαχανικό. Μαγειρεύεται γιαχνί κατσαρόλας.

Ασφόδελος-Αsphodelus aestivus
Άλλες ονομασίες: Σπερδούκλι, ασπέρδουκλας, ασφεντυλιά, ασκέλα
Οικογένεια: Λειλιϊδών-Liliaceae

Ο ασφόδελος είναι πολυετές βολβώδες φυτό που φτάνει συνήθως ένα μέτρο ύψος (μέχρι 1,5). Τα φύλλα του ξεκινούν όλα από τη βάση του φυτού σχηματίζοντας σχήμα V, έχουν γκριζοπράσινο χρώμα και στην κορυφή τους είναι μυτερά.
Τα άνθη έχουν χρώμα λευκό με καστανοκόκκινες ραβδώσεις στο κέντρο και σχηματίζονται πολλά μαζί στην κορυφή του κεντρικού στελέχους του φυτού. Οι καρποί είναι στρογγυλές κάψουλες. Ανθίζει από Φεβρουάριο μέχρι Ιούνιο.
Οι ρίζες του μοιάζουν σαν δάχτυλο ή καρότο, έχουν χρώμα καφέ και είναι χυμώδεις. Τα φυτά σχηματίζονται από συστάδες λογχωτών φύλλων που μοιάζουν κάπως με τα φύλλα του κρεμμυδιού και φτάνουν μήκος συνήθως τα 50 εκατοστά.
Ο κοινός ασφόδελος συναντάται σε λιβάδια, βοσκότοπους, βραχώδη εδάφη, πεδιάδες, παρυφές των δρόμων, κήπους.
Στην Ελλάδα συναντάμε πέντε είδη. Σύμφωνα με το Θεόφραστο οι κόνδυλοι, οι βλαστοί και τα σπέρματα τρώγονται, ο δε Διοσκουρίδης τις αναφέρει τις ρίζες σαν θεραπευτικές.
Οι ρίζες του φυτού ξεραίνονται και βράζονται σε νερό, παράγοντας μια κολλώδη ουσία που σε μερικές χώρες ανακατεύεται με δημητριακά ή πατάτες για να φτιαχτεί ασφοδελόψωμο.
Στην Ελλάδα, το 1917 κατά τον αποκλεισμό και έπειτα κατά τη γερμανική κατοχή, πολλές οικογένειες κατάφεραν να επιβιώσουν χρησιμοποιώντας για τροφή τα ριζώματα του ασφόδελου.
Κατά καιρούς είχε χρησιμοποιηθεί ως συγκολλητική ουσία, για την παρασκευή αλκοόλ αλλά και ως αλοιφή κατάλληλη για κάθε πληγή.
Ένα είδος κόλας παράγεται από τους βολβούς του ασφοδέλου, οι οποίοι πρώτα ξεραίνονται και μετά αλέθονται. Οι τσαγκάρηδες τους κοπάνιζαν μέσα σε γουδί και έφτιαχναν μία πολύ ισχυρή κόλα, το τσιρίχιν,, ιδανική για τα δέρματα.
Πρόκειται για ένα σπουδαίο μελισσοκομικό φυτό, γιατί ανθίζει από νωρίς και δίνει τροφή στις μέλισσες.
Μαγειρική πρόταση: Σφουγγάτο με ασφόδελους

Βλίτο–Amaranthus sp.
Άλλες ονομασίες: Βλίστρος, γλίστρος, γλίντρος, βλιταράκι
Οικογένεια: Amaranthacae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 80 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Αποτελεί μεγάλο ζιζάνιο στις καλλιέργειες γιατί πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα. Ο σπόρος του μπορεί να φυτρώσει και μετά από δέκα χρόνια. Μαζεύονται οι τρυφερές κορφές τους από αρχή καλοκαιριού μέχρι το φθινόπωρο. Πρέπει να το κλαδεύουμε συχνά για να πετάει από τα πλάγια πριν προλάβει να κάνει σπόρους. Τρώγονται βραστά με ξύδι ή λεμόνι και σε συνδυασμό με σκόρδο ή τσιγαριστά με διάφορα άλλα λαχανικά όπως οι κολοκυθοκορφάδες. Φτιάχνεται μέχρι και γιαχνί με πατάτες και χρησιμοποιείτε και για πίτες μαζί με άλλα χόρτα.

Βολβοί-Mouscari comosum
Άλλες ονομασίες: Κουρκουτσέλια, κρεμμυδούλες, σκυλοκρέμμυδα,ασκορδούλακας, σκορδούλακας, βροβιός
Οικογένεια: Liliaceae

Πολυετή φυτά που φτάνουν τα 20 εκατοστά. Τα συναντάμε παντού σε χέρσα αλλά και καλλιεργημένα μέρη. Ανθίζουν από Φεβρουαρίου έως Απρίλιο ανάλογα τις περιοχές. Τα βλαστάρια με τα άνθη τους τρώγονται τσιγαριστά σε ομελέτες. Οι βολβοί βράζονται για να ξεπικρίσουν και σερβίρονται με λάδι και ξύδι ή γίνονται καταπληκτικό τουρσί για μεζές!

Μαγειρική πρόταση: Κουρκουτσέλια μαγειρεμένα

Σίλυβο το μαριανό-Silybum marianum/Cardus marianus
Άλλες ονομασίες: Γαϊδουράγκαθο, κουφάγκαθο, κάρδος, σίλυβο.
Οικογένεια: Σύνθετα (Compositae).
Συγγενή είδη: Cnicus benedictus-αγιάγκαθο

Διετές ακανθώδες φυτό που φθάνει σε ύψος το 1,5 μέτρο. Τα φύλλα του είναι πράσινα με χαρακτηριστικά άσπρα σημάδια σαν φλέβες και τα λουλούδια του έχουν χρώμα βυσσινί.Είναι φυτό ιθαγενές της Μεσογείου και φυτρώνει σε όλη την νότια Ευρώπη. Είναι αυτοφυές, ευδοκιμεί σε χερσότοπους αλλά και σε καλλιεργημένες εκτάσεις. Προτιμά τα ηλιόλουστα μέρη και τα καλά στραγκιζόμενα εδάφη. Πολλαπλασιάζετε εύκολα από μόνο του με τους σπόρους του και αντέχει μέχρι και τους -15 βαθμούς κελσίου.
H ρίζα και τα φρέσκα νέα φύλλα του τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα αλλά πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν οι αιχμηρές άκρες τους, το οποίο είναι αρκετά χρονοβόρο. Τα φύλλα είναι αρκετά παχιά και έχουν ήπια γεύση όταν είναι νέα, αλλά γίνονται πιο πικρά το καλοκαίρι με τη ζέστη. Μαγειρεμένα έχουν γεύση σπανακιού.
Τα κεφάλια του μπορούν να φαγωθούν όπως οι αγκινάρες πριν ανθίσουν, αλλά είναι πολύ πιο μικρά. Οι ξεφλουδισμένοι μίσχοι του τρώγονται ωμοί ή μαγειρεμένοι, είναι εύγευστοι και θρεπτικοί και μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως το σπαράγγι ή το ρεβέντι ή να προστεθούν σε σαλάτες. Τρώγονται καλύτερα την άνοιξη όταν είναι νέοι πριν σκληρύνουν. Οι ψημένοι σπόροι του είναι υποκατάστατο του καφέ.

Διαβάστε και για τις θεραπευτικές του ιδιότητες

Ραπανίδα-Raphanus raphanistrum
Άλλες ονομασίες: Άγρια ραπάνια, ραπανόβρουβα
Οικογένεια: Brassicaceae

Ετήσια φυτά που φτάνουν τα 60 εκατοστά Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους σαν ζιζάνιο. Τα φύλλα τους είναι πράσινα μακριά.
Τα τρυφερά φρέσκα φύλλα μαζεύονται από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη.
Μαγειρεύονται βραστά για σαλάτα και τρώγονται με ξύδι ή λεμόνι, ή γίνονται τσιγαριστά με μυρωδικά.

Ζοχός-Sonchus oleraceus
Άλλες ονομασίες: Τσόχος, σφογκός
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 40-80 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα του είναι ανοιχτοπράσινα οδοντωτά και περιέχουν γαλακτώδη χυμό. Μαζεύεται από τις αρχές του φθινοπώρου μέχρι το τέλος της άνοιξης. Η γεύση τους είναι λίγο γλυκιά και τρώγονται βραστά με μπόλικο λεμόνι και μπαίνουν και σε χορτόπιτες μαζί με άλλα χόρτα και μυρωδικά.

Καλέντουλα-Calendula officinalis
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 50 εκατοστά Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα πέταλα από τα άνθη της, από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Χρησιμοποιείτε σε δερματικές παθήσεις και σε φαγητά για να δίνει κίτρινο χρώμα και άρωμα.

Καλόγερος-Erodium cicutarium
Άλλες ονομασίες: Περδικονύχι, χτενάκι, βελονιά, πιρουνάκι
Οικογένεια: Geraniaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Μαζεύεται τρυφερός τον χειμώνα μέχρι την άνοιξη πριν ανθίσει.Χρησιμοποιείτε κυρίως σε πίτες αλλά και σε ομελέτες με λαχανικά.

Κάπαρη-Capparis spinosa
Οικογένεια: Capparaceae

Πολυετές φυτό που φυτρώνει σε όλη την Ελλάδα. Ανθίζει το καλοκαίρι και από αυτή μαζεύονται τα μπουμπούκια της πριν ανθίσουν. Ξεπικρίζονται σε νερό και διατηρούνται σε άλμη ή ξύδι αναλόγως πως τα θέλουμε. Χρησιμοποιείτε σε τουρσιά και σαλάτες.

Καρότο άγριο-Daucus carota
Άλλες ονομασίες: Δαυκί, παστινάκα, χαβούζι, σταφυλινάκι
Οικογένεια: Apiaceae

Διετές φυτό που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο ύψος. Φυτρώνει παντού και είναι εξαπλωμένο σε όλη την Ελλάδα. Τα φύλλα και τα βλαστάρια του βράζονται και τρώγονται μόνα τους ή με άλλα χόρτα, όπως και του ήμερου (είναι και αντικαρκινικά). Χρησιμοποιούνται ακόμα σε χορτόπιτες για να δώσουν άρωμα(μυρίζουν περίπου σαν τον μαϊντανό). Τρώγεται και η ρίζα του, αλλά είναι πιο σκληρή και μικρή από του ήρεμου καρότου.

Καυκαλήθρα-Tordylium apulum
Άλλες ονομασίες: Μοσχολάχανο, καυκαλίδα, αγριοκουτσουνάδα
Οικογένεια: Apiaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20 εκατοστά Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φύλλα και οι τρυφερές κορφές της από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Τη χρησιμοποιούμε κυρίως σε πίτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φασολάδες και σάλτσες.

Λάπαθο-Rumex sp.
Άλλες ονομασίες: Λάπατο, ξυνολάπατο, ξινήθρα, αγριοσέσκλο
Οικογένεια: Polygonaceae

Ετήσια φυτά που φτάνουν τα 50 εκατοστά. Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Έχει γύρω στα 5 είδη πολύ διαδεδομένα στην Ελλάδα.
Τα φύλλα του είναι σκουροπράσινα και έχουν μια ελαφριά ξινή γεύση. Μαζεύεται από τις αρχές του φθινοπώρου μέχρι το τέλος την άνοιξη. Μαγειρεύονται βραστά μόνα τους ή με κρέας και χρησιμοποιούνται για χορτόπιτες.

Μάραθος-Foeniculum vulgare
Άλλες ονομασίες: Μάλαθρο, φινόκιο
Οικογένεια: Apiaceae

Πολυετές φυτό που φτάνει τα δύο μέτρα. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φρέσκα φύλλα από το χειμώνα έως το τέλος της άνοιξης. Το χρησιμοποιούμε σε λαχανόπιτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες.

Μολόχα-Malva sp.
Άλλες ονομασίες: Μουλούχα, αμπελόχα
Οικογένεια: Malvaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 90 εκατοστά. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φύλλα και οι τρυφερές κορφές της από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Τα φύλλα τρώγονται βραστά με άλλα χόρτα, ή γίνονται ντολμαδάκια.

Μπόραγκο-Borago officinalis
Άλλες ονομασίες: Αρμπέτα, πουράντζα
Οικογένεια: Boraginaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 40 εκατοστά. Τα συναντάμε παντού σε ακαλλιέργητους αλλά και καλλιεργημένους τόπους. Φυτρώνει από μόνο του στην νότια Ευρώπη. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε όλους τους τύπους εδάφους ακόμα και σε γλάστρες. Ανθίζει από την άνοιξη έως το καλοκαίρι. Τα άνθη και τα φύλλα του τρώγονται σε σαλάτες και δίνουν μια δροσερή γεύση απαλή σαν του αγγουριού. Είναι φαρμακευτικό αλλά και μελισσοκομικό φυτό.
Προφυλάξεις: Τα φύλλα του αλλά όχι τα άνθη του, περιέχουν μικρές ποσότητες αλκαλοειδών που μπορούν να βλάψουν το συκώτι αν φαγωθούν σε μεγάλες ποσότητες. Όσοι έχουν προβλήματα συκωτιού θα πρέπει να το αποφεύγουν.

Μυρώνι (Κτενόχορτο της Αφροδίτης)-Scandix pectin veneris
Άλλες ονομασίες: Σκαντζίκι, κτενόχορτο της Αφροδίτης, μυριαλίδα
Οικογένεια: Apiaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φύλλα από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Το χρησιμοποιούμε κυρίως σε πίτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες.

Ξινήθρα- Oxalys acetosella/ Oxalys pes‐caprae (ξινήθρα με διπλά άνθη)
Άλλες ονομασίες: Οξαλίδα
Οικογένεια: Oxalidaceae

Τη ξινήθρα τη συναντάμε παντού, γιατί εξαπλώνεται πολύ εύκολα και μπορεί να γίνει ενοχλητικό ζιζάνιο. Περιέχει καλιούχο οξαλικό άλας και μπορεί να αποβεί δηλητηριώδης αν φαγωθεί σε μεγάλη ποσότητα. Χρησιμοποιείτε σε σούπες, σάλτσες και χορτόπιτες σε μικρές ποσότητες, για να δώσει ξινή γεύση.
Χρειάζεται μεγάλη προσοχή να μην επεκταθεί στο χωράφι σας γιατί εξαπλώνεται γρήγορα παντού, εξαφανίζοντας τα άλλα φυτά.

Οβριές-Tamus communis
Άλλες ονομασίες: Αβρωνιά, ομβριά, βεργιά
Οικογένεια: Dioscoreaceae

Πολυετές αναριχώμενη κλιματίδα που φτάνει τα 4 μέτρα. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους και κυρίως κάτω από ακαλλιέργητες ελιές. Μαζεύονται οι τρυφεροί βλαστοί τους, δηλαδή τα νέα βλαστάρια που βγαίνουν από το Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο.
Τα τρυφερά βλαστάρια βράζονται ελαφρώς και τρώγονται με λάδι και ξύδι για ορεκτικό, αλλά γίνονται και τσιγαριστά με κρεμμυδάκι  Το ζουμί τους πίνεται και είναι διουρητικό.
Προσοχή! Δηλητηριώδες φυτό που περιέχει μια ουσία ερεθιστική για την επιδερμίδα.

Παπαρούνα-Papaver rhoeas
Άλλες ονομασίες: Κουτσουνάδα, κοκκινούδα
Οικογένεια: Papaveraceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 30-60 εκατοστά. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Τα φύλλα της είναι ανοιχτοπράσινα Μαζεύεται ολόκληρη από το χειμώνα έως την άνοιξη πριν ανθίσει.
Τα φύλλα και οι βλαστοί βράζονται και τρώγονται σκέτα ή με άλλα χόρτα. Τι χρησιμοποιούμε ακόμα σε χορτόπιτες μαζί με άλλα μυρωδικά.

Πετρομάρουλο-Lactuca serriola
Άλλες ονομασίες: Αγριομάρουλο
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Διετές φυτό που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο. Φυτρώνει παντού σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Έχει χοντρό κεντρικό βλαστό με αγκάθια. Οι βλαστοί και τα φύλλα του περιέχουν γαλακτώδη χυμό, ο οποίος είναι ηρεμιστικός και φτιάχνει την διάθεση.
Το ώριμο μεγάλο φυτό είναι ελαφρώς τοξικό. Τα τρυφερά φύλλα του όταν είναι ακόμα μικρό, βράζονται και τρώγονται μόνα τους ή με άλλα χόρτα.

Ραδίκια άγρια-Cichorium intybus
Άλλες ονομασίες: Πικροράδικο, πικραλίδα
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Πολυετή φυτά που φτάνουν ένα μέτρο. Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται από το φθινόπωρο με τις πρώτες βροχές έως το τέλος της άνοιξης. Βράζονται και τρώγονται με λαδολέμονο ή μαγειρεμένα με κρέας.

Ρόκα (Αζούματο)-Eruca sativa
Άλλες ονομασίες: Αζούματο
Οικογένεια: Brassicaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 60-80 εκατοστά। Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα της είναι πράσινα και ο μίσχος της μακρύς και λευκός. Μαζεύονται τα φύλλα και οι τρυφερές κορφές της όλες τις εποχές του χρόνου. Ανθίζει από άνοιξη μέχρι και το καλοκαίρι. Τα άνθη της προσελκύουν τις μέλισσες. Κόβουμε συχνά τα φύλλα της για να εμποδίσουμε την ανθοφορία. Τρώγεται σκέτη σαν ξιδάτη σαλάτα ή με μαρούλι, λάχανο, ντομάτα.

Σέσκουλο-Beta vulgaris
Άλλες ονομασίες: Σέσκλο, γλυκορίζι
Οικογένεια: Chenopodiaceae

Πολυετές φυτό που φτάνει μέχρι τα 50-60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα τους είναι σκουροπράσινα γυαλιστερά και το νεύρο τους λευκό και χοντρό. Καλλιεργείται και γι αυτό μαζεύεται, άνοιξη και φθινόπωρο. Η γεύση τους είναι γλυκιά και τα τρυφερά φρέσκα φύλλα τους τρώγονται σαλάτα (σαν μαρούλι) μαζί με κρεμμυδάκι ή πράσο, λάδι και ξύδι.
Μαγειρεύονται κοκκινιστά μαζί με μυρωδικά και λαχανικά, μαζί με ρύζι (γίνονται σαν το σπανακόρυζο), και ντολμαδάκια. Φυσικά χρησιμοποιούνται και σε χορτόπιτες μαζί με άλλα χόρτα και μυρωδικά.

Σινάπι-Sinapis alba
Άλλες ονομασίες: Αγριοσινάπια, σινιάβρη, βρούβες, γλυκόβρουβες
Οικογένεια: Brassicaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 80 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα του είναι πράσινα ανοιχτά.
Μαζεύονται τα φύλλα το φθινόπωρο έως την άνοιξη.
Τα φρέσκα τρυφερά φύλλα τους τρώγονται βραστά μόνα τους ή με άλλα χόρτα και χρησιμοποιούνται με άλλα χόρτα σε χορτόπιτες.
Καλλιεργείται και για τους σπόρους του. Αλεσμένοι χρησιμεύουν στην παρασκευή μουστάρδας.

Σκόλυμος-Scolymus hispanicus L.
Άλλες ονομασίες: σκολιάμπρι, σκόλιαντρος, ασπράγκαθο
Οικογένεια: Αστεροειδών (Asteraceae)

Διετές ή πολυετές φυτό, που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο ύψος. Έχει βαθιά χοντρή ρίζα και χοντρό κεντρικό βλαστό. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά και αγκαθωτά. Ανθίζει το καλοκαίρι και το βρίσκουμε παντού σε όλη την Ελλάδα σε ακαλλιέργητα εδάφη σε χαμηλό υψόμετρο.
Τα νέα τρυφερά φύλλα πριν γίνουν ακανθωτά και οι τρυφεροί βλαστοί του μαζεύονται από το χειμώνα έως την άνοιξη. Το φθινόπωρο μαζεύεται η ρίζα και οι σαρκώδες ράχες των φύλλων του.
Τα νέα φύλλα και οι βλαστοί του τρώγονται βραστά μόνα τους ή με άλλα χόρτα.
Οι ρίζες και οι μίσχοι γίνονται σούπες ή μαγειρεύονται με κρέας. Επίσης μπορούν να βραστούν και να γίνουν τουρσί με ξύδι και λάδι.

Σκόρδο άγριο-Allium sativum
Άλλες ονομασίες: Σέσκλο, γλυκορίζι
Οικογένεια: Chenopodiaceae

Πολυετές φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύετε ολόκληρο από το χειμώνα έως το τέλος της άνοιξης. Το χρησιμοποιούμε σε λαχανόπιτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες.

Σπαράγγια άγρια-Asparagus sp.
Άλλες ονομασίες: Σφαράγια, σπαραγγούδι, φρύγανο, κουτσαγρέλια
Οικογένεια: Liliaceae

Πολυετές φυτά που φτάνουν το ενάμιση μέτρο. Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους και κυρίως κάτω από ακαλλιέργητες ελιές. Μαζεύονται οι τρυφεροί βλαστοί τους, δηλαδή τα νέα βλαστάρια που βγαίνουν από το Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο.
Τα τρυφερά πρώιμα βλαστάρια τρώγονται και ωμά σαν σαλάτα. Μαγειρεύονται ελαφρώς βρασμένα με λάδι και ξύδι για ορεκτικό και το ζουμί τους πίνεται και είναι διουρητικό. Με τα σπαράγγια γίνονται καταπληκτικές ομελέτες και σάλτσες για μακαρονάδα!

Στρύφνος-Solanum nigrum
Άλλες ονομασίες: Στρύχνος, βρομόχορτο, αγριοντοματιά
Οικογένεια: Σολανίδη-Solanaceae

Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Το φυτό κυρίως στους καρπούς του περιέχει σολανίνη που είναι τοξική, αλλά με το βράσιμο γίνετε ακίνδυνη. Μαζεύονται οι τρυφερές κορφές του όλο το καλοκαίρι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως μαζί με βραστά τσιγαριστά λαχανικά, όπως τα βλίτα, τα φασόλια και τα κολοκυθάκια.

Ταράξακον το φαρμακευτικόν-Taraxacum officinalis
Άλλες ονομασίες: Αγριοράδικο, πικραλίδα, αγριομάρουλο
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Πολυετές αυτοφυές φυτό που φυτρώνει σε όλο τον κόσμο και φτάνει τα 25 εκατοστά ύψος. Το συναντάμε σε ακαλλιέργητους τόπους και σε χωράφια σαν ζιζάνιο. Πολλαπλασιάζετε εύκολα από τους σπόρους του την άνοιξη. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά, ανόμοια μεταξύ τους και μικρότερα από το κοινό ραδίκι cichorium. Τα άνθη του ξεπετάγονται από μικρούς βλαστούς από τη βάση του φυτού είναι μικρά, οδοντωτά και έχουν χρυσαφένιο χρώμα. Τα αγριοράδικα μαζεύονται από τον χειμώνα μέχρι την άνοιξη και τρώγονται ωμά σε σαλάτες ή βραστά, σκέτα ή με κρέας . Ακόμη τα φύλλα του μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε λαχανόπιτες μαζί με άλλα χόρτα.
Τέλος το taraxacum είναι ισχυρό διουρητικό και μειώνει την ποσότητα των υγρών μέσα στο σώμα, αλλά αντίθετα με τα άλλα διουρητικά που προκαλούν απώλεια καλίου, τα φύλλα του περιέχουν μεγάλες ποσότητες καλίου που τις παρέχουν στον οργανισμό. Η ρίζα και τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την πρόληψη αλλά και την καταπολέμηση της πέτρας στη χολή.
Τσουκνίδα-Urtica dioica
Άλλες ονομασίες: Αγκινίδα, κνίθα, τσούχνα
Οικογένεια: Urticaceae

Ετήσιο φυτό που μπορεί να φτάσει πάνω από ένα μέτρο. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Μαζεύονται τα νέα φρέσκα φύλλα από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη πριν ανθίσει.
Τα φρέσκα φύλλα της τρώγονται βραστά σαλάτα ή τσιγαριστά με άλλα μυρωδικά.
Με τα φύλλα της και άλλα μυρωδικά φτιάχνονται καταπληκτικές τσουκνιδόπιτες!

Χηροβότανο-Helminthotheca echioides (L.) Holub(=Picris echioides)
Άλλες ονομασίες: Μυρμηγκοβότανο, χοιρομουρίδα
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae

Ετήσιο ή διετές φυτό που φτάνει τα 30-60 εκατοστά.
Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα. Τα φύλλα του είναι σκούρα πράσινα και χνουδωτά, καλυμμένα με τρίχες. Τα κατώτερα φύλλα του είναι οδοντωτά και τα ανώτερα επιφυή. Το επάνω μέρος των φύλλων είναι γεμάτα με λευκές φλύκταινες (φουσκίτσες). Οι χήρες λέγεται, του έχουν μεγαλύτερη αδυναμία, από αυτό και το όνομά του.Τα νεαρά φυτά του μαζεύονται από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη. Τρώγονται βραστά σκέτα με λαδολέμονο ή σε συνδυασμό με άλλα χόρτα.

Ένα ΤΕΡΆΣΤΙΟ ευχαριστώ στο "φτιάχνω μόνος μου" για την καταπληκτική δουλειά που έχει κάνει!!!! Εύγε!
www.ftiaxno.gr